1 1 1 1 1 Rating 0.00 (0 Votes)

Antoni Fiumel przyszedł na świat 9 lipca 1895 r. Wiedzę medyczną pozwalającą na bycie lekarzem zdobył we Lwowie.

Studiował na Wydziale Lekarskim tamtejszego uniwersytetu. Z chwilą odzyskania przez Polskę niepodległości w 1918 r. znalazł się w szeregach Wojska Polskiego. Brał udział w wojnie polsko–rosyjskiej 1920/21.

 

Od 1923 do 1924 r. znajdował się w Lublinie. Tu pracował w filii Szpitala Okręgowego nr 2. Był oficerem nadetatowym w 2 Batalionie Sanitarnym. Cztery lata później rozpoczął służbę w Szpitalu Okręgowym Nr 2. Praktykował w Warszawie. 18 lutego 1930 roku otrzymał awans na stopień majora. Od 1932 r.  pracował w Centrum Badań Lekarskich Lotnictwa. W 1934 r. powierzono mu kierowanie wspomnianym Centrum. 27 czerwca 1935 r. i awansował na stopień podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1935 r. Po reorganizacji w sierpniu 1936 r. został powołany na  dyrektora Instytutu Badań Lekarskich Lotnictwa. Był nim do 1 września 1939 r.

 

Ewakuował się ze stolicy do Rumunii. Z tej ruszył do Francji a następnie do Wielkiej Brytanii. Nie zdejmował munduru. Tu na Wyspie Ostatniej Nadziei od lipca  pozostawał w Inspektoracie polskiego lotnictwa służącego Marsowi. Od lutego do 1945 r. był lekarzem w naszych lotników spod znaku biało – czerwonej szachownicy. Do nowej Polski tej wyzwolonej po wojnie nie wrócił. Pozostał na emigracji. Mieszkał w Wielkiej Brytanii. Pracował jako lekarz w sanatorium. Mieszkał między innymi w Londynie. Tu nad Tamizą był lekarzem rejonowym. Zmarł 8 maja 1964 r.

 

Źródło: Konrad RYDOŁOWSKI