Leon Michalski urodził się 10 kwietnia 1915 r. w Wielkopolsce. Uczył się w szkole powszechnej w Strzałkowie i w Korpusie Kadetów.

Mając maturę rozpoczął swoją przygodę z wojskiem. Zaczął ją od… nauki w Szkole Podchorążych Piechoty. Ukończył ją, promowany na pierwszy stopień  oficerski. Podporucznik Michalski został przydzielony do pułku piechoty stacjonującego w Rzeszowie. Do lotnictwa trafił w 1939 r. W pierwszych dniach czerwca rozpoczął kurs obserwatorów w Dęblinie. Nie było mu sądzone ten ukończyć. 25 sierpnia znalazł się w grodzie Kraka. Powierzono mu dowodzenie plutonem wartowniczym Bazy Lotniczej. Z chwilą wybuchu wojny razem z nią się ewakuował na wschód. Nie dotarł do Rumunii. Trafił do niewoli Armii Czerwonej. Z drogi w nieznane uciekł z transportu. Uniknął tragicznego losu naszych oficerów zamordowanych przez Rosjan. Przekroczył granicę z Węgrami i po uzyskaniu dokumentów ruszył do Francji. W swojej „wycieczce” rzecz oczywista nie była ona turystycznej zaliczył Jugosławię i Włochy. Po przybyciu do Francji został skierowany na lotnisko Lyon – Bron. Miał nadzieję podobnie jak część kolegów na szkolenie w lotach na samolotach francuskich. Tak doczekał czerwca 1940 r. Wtedy został wysłany na kurs obserwatorów. Po kapitulacji ruszył za bronią do… Wielkiej Brytanii. Tu na Wyspie Ostatniej Nadziei 3 sierpnia 1940 r. został skierowany do znanego naszym lotnikom nadmorskiego Blackpool. W październiku 1940 r. był w Bramcote a miesiąc później w Hucknall. W lutym  1941 r. przekroczył próg  szkoły nawigatorów znajdującej się w Staverton. Rozpoczął kurs żeby po jego skończeniu jeszcze tego samego roku wrócić  Blackpool. Po czternastu dniach  przeszedł do 54 OTU. Tu zapoznał się z pracą radaru. Mając tak zdobytą wiedzę został przydzielony do 85. Dywizjonu RAF. 23 lipca 1941 r. został przeniesiony do 1454 Eskadry Myśliwskiej RAF. We wrześniu 1942 r. Eskadra stała się 533 . Dywizjonem RAF. W drugiej połowie października 1942 r. Leon znalazł się w polskim dywizjonie myśliwskim. Był nim 307 Dywizjon Myśliwski Nocny „Lwowskich Puchaczy”. „Puchacze” latały na przechwytywania bombowców Luftwaffe.  Od maja 1943 r. latał bojowo  nad Francją a trzy miesiące później nad Zatoką Biskajską. W listopadzie dywizjon przerzucono na jedno z lotnisk w Szkocji.  Polacy bronili nieba przed samolotami wroga stacjonującymi w Norwegii. 19 stycznia 1944 r. Leon razem z trzema innymi kolegami atakował bazę na bazę wrogiego lotnictwa  w Stavanger. „ Puchaczem” był do końca marca 1944 r. 2 kwietnia 1944 r. rozpoczął studia w Wyższej Szkole Lotniczej.  Po ich ukończeniu 28 listopada 1944 r. został przydzielony jako oficer sztabowy do Wydziału Studiów a następnie Wydziału Planowania i Wydziału Demobilizacyjnego Dowództwa Sił Powietrznych. Do wyzwolonej nowej Polski nie wrócił. W Wielkiej Brytanii nie został. Zamieszkał w Argentynie. Mieszkał w Buenos Aires. Był wiceprezesem Związku Polaków w Argentynie. Po stracie dobytku  w 1955 r. przeprowadził się do Kostaryki. Tu i tam prowadził  własną działalność. Bywał w Polsce. Zmarł  22 czerwca 1979r. Spoczywa na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie.

 

Źródło: Konrad RYDOŁOWSKI