LWD

Producent / Kraj: LWD

 

Model: Junak

 

 

 

Junak3 

 

 

1. Historia modelu

 Junak (LWD Junak, WSK Junak) – polski samolot szkolno-treningowy, używany w polskim lotnictwie wojskowym od 1952 do 1961, w Aeroklubach do 1972.

Samolot został skonstruowany na zapotrzebowanie polskiego lotnictwa, w celu zastąpienia przestarzałego i trudnego w pilotażu radzieckiego samolotu szkolnego UT-2, używanego w polskich szkołach lotniczych po wojnie. Samolot UT-2 cechował się bardzo ostrą charakterystyką przeciągnięcia, drobny błąd w pilotażu mógł spowodować wejście w korkociąg. Dodatkowo - wprowadzony w korkociąg - trudno z niego wychodził. Wysiłek konstruktorów Junaka poszedł w kierunku poprawy bezpieczeństwa użytkowania samolotu, przy zachowaniu jego osiągów i prawidłowych właściwości do nauki akrobacji.

Nowy samolot zaprojektowano w 1947 w Lotniczych Warsztatach Doświadczalnych (LWD) w Łodzi - pierwszym polskim powojennym biurze konstrukcyjnym. Głównym projektantem był inż. Tadeusz Sołtyk. Przy nowym samolocie wykorzystano doświadczenia z wcześniejszej konstrukcji - samolotu szkolnego LWD Żak. Prototyp nazwany LWD Junak, następnie: Junak 1, został oblatany 22 lutego 1948 przez Antoniego Szymańskiego. Samolot wykorzystywał radziecki silnik gwiazdowy M-11D o mocy 125 KM (93 kW).

Po próbach, w 1949 opracowano i oblatano ulepszony wariant Junak 2, o lepszym wyposażeniu dla potrzeb wojska, i dobrych własnościach pilotażowych, który następnie skierowano do produkcji w 1951. Najbardziej widocznymi zmianami w stosunku do Junaka 1 była kabina przesunięta nieco do przodu, powiększone usterzenie i mocniejszy silnik M-11FR (160 KM). W międzyczasie, zespół LWD został rozwiązany w 1949 i dopracowanie Junaka 2 zostało przejęte przez warsztaty Centralnego Studium Samolotów (CSS) w Warszawie. Od 1951 do 1954 zbudowano 105 Junaków 2 w zakładach WSK-4 Okęcie, powstałych z CSS (pierwsze 3 samoloty wykonano w WSK-Mielec).

Jedynym poważnym problemem podczas oblotu okazał się flatter lotek - Antoni Szymański wylądował w polu kapotując, i doznając poważnej kontuzji. Po wprowadzeniu mas wyważających flatter się nie pojawił.

Po tym jak podstawowym sprzętem polskiego lotnictwa stały się myśliwce odrzutowe z trójkołowym podwoziem: Jak-23 i MiG-15 (Lim-1), pojawiła się potrzeba posiadania nowocześniejszego samolotu szkolnego. Tadeusz Sołtyk, pracujący wówczas w Instytucie Lotnictwa, zaproponował rozwinięcie Junaka z chowanym klasycznym podwoziem i giętą osłoną kabiny o lepszej widoczności oraz ulepszeniami technologicznymi. Projekt ten miał być oznaczony TS-7 Chwat, ale nie uzyskał akceptacji władz lotniczych. Zamiast tego, Sołtyk zaprojektował mniej zaawansowaną modyfikację Junaka, ze stałym podwoziem trójkołowym i drobniejszymi ulepszeniami. Samolot ten został skierowany do produkcji pod oznaczeniem: TS-9 Junak 3 ("TS" od inicjałów konstruktora). Junak 3 oblatany został 7 sierpnia 1953, oblotu dokonał Wiktor Pełka. Nowa wersja była cięższa, co skutkowało zmniejszeniem prędkości maksymalnej z 223 km/h do 205 km/h. Od 1953 do 1956 wyprodukowano 146 Junaków 3.

Równolegle z Junakiem 1, w LWD zaprojektowano jego wariant szkolno-akrobacyjny: LWD Zuch 1, napędzany silnikiem rzędowym Walter Minor 6-III o mocy 160 KM, oblatany 1 września 1948, a następnie LWD Zuch 2 z niemieckim silnikiem gwiazdowym Bramo Sh 14 (116 KM). Jedynie krótka seria 5 Zuchów 2 została zbudowana w 1950 i używana w aeroklubach do 1955.

 

2. Opis

 

2.1. Konstrukcja

  •  Jednosilnikowy samolot szkolno-treningowy, wolnonośny dolnopłat konstrukcji mieszanej. Kadłub - kratownica z rur stalowych, kryta płótnem i w obrębie silnika blachą. Skrzydła o obrysie trapezowym, konstrukcji drewnianej, kryte płótnem i sklejką. Usterzenie klasyczne. Samolot był wyposażony w klapy w centropłacie. Dwumiejscowa zakryta kabina w układzie tandem - z przodu dla instruktora, z tyłu dla ucznia. Silnik gwiazdowy, 5 cylindrowy M-11FR o mocy nominalnej 140 KM i startowej 160 KM (118 kW). Silnik w nosie kadłuba, cylindry osłonięte indywidualnymi owiewkami, często usuwanymi. Śmigło dwułopatowe drewniane o skoku stałym. Zbiorniki paliwa w skrzydłach i w niektórych partiach Junaków 3 w kadłubie. Podwozie samolotu stałe, klasyczne (Junak 2) lub trójkołowe (Junak 3). Bez uzbrojenia. Junak 3 był wyposażony w radiostację.

 

2.2. Wyposażenie

Podstawowe wyposażenie tablicy przyrządów:

  • .

 

Opcjonalne wyposażenie samolotu:

  • spadochronowy system ratunkowy

Silnik:
S

 

 

2.3. Warianty

  • Junak 1
  • Junak 2
  • Junak 3

 

3. Dane techniczne

Typ samolotu  
Silnik, producent  Silnik gwiazdowy, 5 cylindrowy M-11FR
Maksymalna moc  160 KM (118 kW)
Płatowiec  
Wymiary
 
Rozpiętość skrzydeł
 9,92 m
Długość  
Wysokość  
Masy  
Masa własna
 818 kg
Maksymalna masa startowa  1080 kg
Masa użyteczna  
Osiągi samolotu  
Prędkość maksymalna w locie poziomym  205 km/h
Prędkość podróżna  180 km/h
Prędkość minimalna  
Wznoszenie maksymalne  3 m/s
Rozbieg  155 m
Dobieg  140 m
Zużycie paliwa przy prędkości podróżnej  
Pułap  4100 m
Zasięg  450 km

 

Historia Zakładów Lotniczych 3Xtrim nierozerwalnie związana jest z losami konstrukcji samolotów które w nich powstawały oraz tworzących ich ludzi, i przez taki pryzmat jest tutaj przedstawiona.

Wszytsko zaczęło się w roku 1984, od ultralekkiego, jednomiejscowego samolotu ULM-1 "Moskito" alt, stworzonego przez Adama Kurbiela, ojca wszsystkich konstruckji 3Xtrim. Inicjatorem budowy był P. Grabowski, mieszkający we Frankfurcie nad Menem, biznesmen, właściciel firmy Konsuprod. Wraz z A. Kurbielem grupę twórców samolotu tworzyli: Wiesław Gębala - technolog oraz Jan Fołtyn i Jan Uczniak - specjaliści montażu samolotów. Ludzie ci wywodzili się z SZD Bielsko i stanowili bardzo zgrany zespół.

Zadaj pytanie dotyczące samolotu

Komentarze użytkowników

{jcomments on}

Producent / Kraj:

Lotnicze Warsztaty Doświadczalne / Polska

Model:

LWD Żak

 

 

LWD Żak
LWD Żak

 

1. Historia modelu

LWD Żak - w 1946r. w Lotniczych Warsztatach Doświadczalnych rozpoczęto prace nad samolotem szkolnym i sportowym LWD Żak. Pierwszy prototyp, oznaczony "Żak-1", z czechosłowackim silnikiem Walter Mikron III o mocy 48 kW (65 KM), oblatany został 23 III 1947r. na łódzkim lotnisku Lublinek. W listopadzie tego samego roku ukończony został "Żak-2" z odkrytą kabiną załogi i silnikiem Continental A-65  o mocy 48 kW (65 KM). Ministerstwo Komunikacji zamówiło serię 10 samolotów, z zakrytą kabiną załogi,  wyposażonych w polski silnik WN-1, z przeznaczeniem dla aeroklubów. Zastosowanie innego napędu spowodowało zmianę oznaczenia na "Żak-3". Ponieważ zaproponowany silnik nie był produkowany seryjnie, zdecydowano zastosować, podobnie jak w  pierwszym prototypie silnik Walter Mikron III. Pod koniec 1948r. ukończono zamówione samoloty i przekazano je aeroklubom, gdzie były używane do 1955r. Jeden "Żak-3" znajduje się obecnie w Muzeum Lotnictwa w Krakowie.

 

2. Opis

 

2.1. Konstrukcja

 

Konstrukcja mieszana, jednosilnikowy dwumiejscowy dolnopłat wolnonośny. Podwozie stałe. Napęd stanowił 4-cylindrowy silnik rzędowy Walter Mikron III o mocy 48 kW (65 KM) /"Żak-1" i Żak-3/ lub 4-cylindrowy silnik rzędowy Continental A-65  o mocy 48 kW (65 KM).

 

2.2. Wyposażenie


Silnik:
Walter Mikron III o mocy 48 kW (65 KM) 
Continental A-65  o mocy 48 kW (65 KM)

 

2.3. Warianty

 

 

 
3. Schemat  

 

Oferta sprzedaży

4. Dane techniczne

Typ samolotu LWD Żak
Silnik, producent

Walter Mikron III lub

Continental A-65

Maksymalna moc  48 kW (65 KM)
Płatowiec  dolnopłat
Wymiary
 
Rozpiętość skrzydeł
11,80 m
Długość  7,60 m
Wysokość  1,95 m
Masy  
Masa własna
 405kg
Maksymalna masa startowa  
Masa użyteczna  
Osiągi samolotu  
Prędkość maksymalna w locie poziomym  157 km/h
Prędkość podróżna  
Prędkość minimalna  
Wznoszenie maksymalne  
Rozbieg  
Dobieg  
Zużycie paliwa przy prędkości podróżnej  
Pojemność zbiorników paliwa  
Zasięg  310km

Opracował: Paweł Szczepaniec

Historia Zakładów Lotniczych 3Xtrim nierozerwalnie związana jest z losami konstrukcji samolotów które w nich powstawały oraz tworzących ich ludzi, i przez taki pryzmat jest tutaj przedstawiona.

Wszytsko zaczęło się w roku 1984, od ultralekkiego, jednomiejscowego samolotu ULM-1 "Moskito" alt, stworzonego przez Adama Kurbiela, ojca wszsystkich konstruckji 3Xtrim. Inicjatorem budowy był P. Grabowski, mieszkający we Frankfurcie nad Menem, biznesmen, właściciel firmy Konsuprod. Wraz z A. Kurbielem grupę twórców samolotu tworzyli: Wiesław Gębala - technolog oraz Jan Fołtyn i Jan Uczniak - specjaliści montażu samolotów. Ludzie ci wywodzili się z SZD Bielsko i stanowili bardzo zgrany zespół.

Zadaj pytanie dotyczące samolotu

Komentarze użytkowników

{jcomments on}

Producent / Kraj:

Lotnicze Warsztaty Doświadczalne / Polska

Model:

LWD Szpak

 

 

LWD "Szpak 2"

 

 

1. Historia modelu

LWD "Szpak" - W październiku 1944r., w Lublinie, zebrał się zespół konstrukcyjny, który pod kierunkiem inż. T. Sołtyka rozpoczął projektowanie samolotu łącznikowo-dyspozycyjnego "Szpak-1". Na początku 1945r. biuro konstrukcyjne przeniesiono do Łodzi, gdzie 1 IV 1945r. powołano do życia Lotnicze Warsztaty Doświadczalne (LWD). 

Będący rozwinięciem konstrukcji "Szpaka-1" projekt samolotu LWD "Szpak-2" został opracowany już w Lotniczych Warsztatach Doświadczalnych (LWD) w Łodzi. Prototyp został oblatany przez pilota fabrycznego Antoniego Szymańskiego 10 IX 1945 r. na łódzkim lotnisku Lublinek. "Szpak-2" był pierwszym samolotem zbudowanym i oblatanym w Polsce po zakończeniu wojny (otrzymał znaki rejestracyjne SP-AAA). Samolot dobrze zachowywał się w powietrzu i okazał się łatwy w pilotażu. Od 10 V 1946 do wycofania z eksploatacji 5 IV1948 r. wykonał 500 lotów i przewiózł 250 pasażerów. Obecnie LWD "Szpak-2" (SP-AAA) znajduje się w zbiorach Muzeum Lotnictwa w Krakowie.

Samolot LWD "Szpak-3" był trzecim samolotem po Szpaku-2 i PZL S-1, zbudowanym po wojnie w Polsce. Został oblatany również przez A. Szymańskiego 17 XII 1946 r. (otrzymał znaki rejestracyjne SP-AAB). Był samolotem doświadczalnym przeznaczonym do badań przydatności i zachowania się samolotu z trójkołowym podwoziem. Do celów dyspozycyjnych używano go w Ministerstwie Spraw Zagranicznych, później znalazł się w LWD, gdzie latał jako samolot fabryczny. Obecnie znajduje się w Muzeum Lotnictwa w Krakowie.

W 1947 r. w LWD opracowano prototyp LWD "Szpak-4A" w wersji dwumiejscowej akrobacyjnej. Samolot ten różnił się od "Szpaka-2" także nowym rozwiązaniem konstrukcji kadłuba, kratownicę drewnianą zastąpiono spawaną z rur stalowych. LWD "Szpak-4A" został oblatany 28.05.1947 r. 

Na podstawie dokumentacji "Szpaka-4A" powstała jego turystyczna odmiana "Szpak-4T". Pierwszy seryjny "Szpak-4T" zbudowany w WSK-PZL Mielec został oblatany 05.01.1948 r. przez pilota fabrycznego Ludwika Lecha. Produkcję 10 "Szpaków-4T" zakończono w 1948 r., miały one numery rejestracyjne SP-AAF do SP-AAO i SP-AAR. Były to pierwsze egzemplarze seryjne samolotu polskiej konstrukcji wyprodukowane po II wojnie światowej. "LWD Szpak-4T" (SP-AAF) wystawiono w maju 1947 r. na Międzynarodowych Targach Poznańskich. Wszystkie seryjne samoloty przekazano aeroklubom gdzie były eksploatowane do 1952 r. z wyjątkiem egzemplarza SP-AAG, który wycofano z eksploatacji w 1955 r. "LWD Szpak-4T" (SP-AAG) znajduje się obecnie w zbiorach Muzeum Lotnictwa w Krakowie w doskonałym stanie technicznym.

 

2. Opis

 

2.1. Konstrukcja

 

Samolot jednosilnikowy, dolnopłat konstrukcji drewnianej (samoloty "Szpak-4A" i "Szpak-4T" miały kadłub kratownicowy spawany z rur stalowych) , o stałym dwukołowym podwoziu z płoza ogonową. ("Szpak-3" posiadał podwozie trójkołowe z kołem przednim). Samolot zabierał pilota i 4 pasażerów (w wersji akrobacyjnej- jednego pasażera). 

2.2. Wyposażenie


Silnik:
7-cylindrowy silnik gwiazdowy Bramo Sh-14A4, o mocy 118 kW (160 KM)

 

2.3. Warianty

 

 

 
3. Schemat  

 

Oferta sprzedaży

4. Dane techniczne

Typ samolotu LWD "Szpak"
Silnik, producent  Bramo Sh-14A4
Maksymalna moc  118 kW (160 KM)
Płatowiec  dolnopłat
Wymiary
 
Rozpiętość skrzydeł
 11,40m
Długość  8,05m
Wysokość  2,40m
Masy  
Masa własna
 700kg
Maksymalna masa startowa  1200kg
Masa użyteczna  
Osiągi samolotu  
Prędkość maksymalna w locie poziomym  180km/h
Prędkość podróżna  
Prędkość minimalna  
Wznoszenie maksymalne  
Rozbieg  
Dobieg  
Zużycie paliwa przy prędkości podróżnej  
Pojemność zbiorników paliwa  
Zasięg  630km

Opracował: Paweł Szczepaniec

Historia Zakładów Lotniczych 3Xtrim nierozerwalnie związana jest z losami konstrukcji samolotów które w nich powstawały oraz tworzących ich ludzi, i przez taki pryzmat jest tutaj przedstawiona.

Wszytsko zaczęło się w roku 1984, od ultralekkiego, jednomiejscowego samolotu ULM-1 "Moskito" alt, stworzonego przez Adama Kurbiela, ojca wszsystkich konstruckji 3Xtrim. Inicjatorem budowy był P. Grabowski, mieszkający we Frankfurcie nad Menem, biznesmen, właściciel firmy Konsuprod. Wraz z A. Kurbielem grupę twórców samolotu tworzyli: Wiesław Gębala - technolog oraz Jan Fołtyn i Jan Uczniak - specjaliści montażu samolotów. Ludzie ci wywodzili się z SZD Bielsko i stanowili bardzo zgrany zespół.

Zadaj pytanie dotyczące samolotu

Komentarze użytkowników

{jcomments on}

LWD Szpak 2 LWD Szpak 2

LWD Szpak - w październiku 1944r., w Lublinie, zebrał się zespół konstrukcyjny, który pod kierunkiem inż. T. Sołtyka rozpoczął projektowanie samolotu łącznikowo-dyspozycyjnego "Szpak-1". Na początku 1945r. biuro konstrukcyjne przeniesiono do Łodzi, gdzie 1 IV 1945r. powołano do życia Lotnicze Warsztaty Doświadczalne (LWD). 

Będący rozwinięciem konstrukcji "Szpaka-1" projekt samolotu LWD "Szpak-2" został opracowany już w Lotniczych Warsztatach Doświadczalnych (LWD) w Łodzi. Prototyp został oblatany przez pilota fabrycznego Antoniego Szymańskiego 10 IX 1945 r. na łódzkim lotnisku Lublinek. "Szpak-2" był pierwszym samolotem zbudowanym i oblatanym w Polsce po zakończeniu wojny (otrzymał znaki rejestracyjne SP-AAA). Samolot dobrze zachowywał się w powietrzu i okazał się łatwy w pilotażu. Od 10 V 1946 do wycofania z eksploatacji 5 IV1948 r. wykonał 500 lotów i przewiózł 250 pasażerów. Obecnie LWD "Szpak-2" (SP-AAA) znajduje się w zbiorach Muzeum Lotnictwa w Krakowie.

Samolot LWD "Szpak-3" był trzecim samolotem po Szpaku-2 i PZL S-1, zbudowanym po wojnie w Polsce. Został oblatany również przez A. Szymańskiego 17 XII 1946 r. (otrzymał znaki rejestracyjne SP-AAB). Był samolotem doświadczalnym przeznaczonym do badań przydatności i zachowania się samolotu z trójkołowym podwoziem. Do celów dyspozycyjnych używano go w Ministerstwie Spraw Zagranicznych, później znalazł się w LWD, gdzie latał jako samolot fabryczny. Obecnie znajduje się w Muzeum Lotnictwa w Krakowie.

W 1947 r. w LWD opracowano prototyp LWD "Szpak-4A" w wersji dwumiejscowej akrobacyjnej. Samolot ten różnił się od "Szpaka-2" także nowym rozwiązaniem konstrukcji kadłuba, kratownicę drewnianą zastąpiono spawaną z rur stalowych. LWD "Szpak-4A" został oblatany 28.05.1947 r. 

Na podstawie dokumentacji "Szpaka-4A" powstała jego turystyczna odmiana "Szpak-4T". Pierwszy seryjny "Szpak-4T" zbudowany w WSK-PZL Mielec został oblatany 05.01.1948 r. przez pilota fabrycznego Ludwika Lecha. Produkcję 10 "Szpaków-4T" zakończono w 1948 r., miały one numery rejestracyjne SP-AAF do SP-AAO i SP-AAR. Były to pierwsze egzemplarze seryjne samolotu polskiej konstrukcji wyprodukowane po II wojnie światowej. "LWD Szpak-4T" (SP-AAF) wystawiono w maju 1947 r. na Międzynarodowych Targach Poznańskich. Wszystkie seryjne samoloty przekazano aeroklubom gdzie były eksploatowane do 1952 r. z wyjątkiem egzemplarza SP-AAG, który wycofano z eksploatacji w 1955 r. "LWD Szpak-4T" (SP-AAG) znajduje się obecnie w zbiorach Muzeum Lotnictwa w Krakowie w doskonałym stanie technicznym.

Konstrukcja: samolot jednosilnikowy, dolnopłat konstrukcji drewnianej (samoloty "Szpak-4A" i "Szpak-4T" miały kadłub kratownicowy spawany z rur stalowych) , o stałym dwukołowym podwoziu z płoza ogonową. ("Szpak-3" posiadał podwozie trójkołowe z kołem przednim). Samolot zabierał pilota i 4 pasażerów (w wersji akrobacyjnej- jednego pasażera). Napęd stanowił 7-cylindrowy silnik gwiazdowy Bramo Sh-14A4, o mocy 118 kW (160 KM).

Dane techniczne ("Szpak-4T"):

Rozpiętość

11,40 m

Długość

8,05 m

Wysokość

2,40 m

Powierzchnia nośna

18,20 m2

Masa własna

700 kg

Masa całkowita

1200 kg

Prędkość maksymalna

180 km/h

Pułap

3350 m

Zasięg

630 km

Opracował: Paweł Szczepaniec
LWD Żak LWD Żak

LWD Żak - w 1946r. w Lotniczych Warsztatach Doświadczalnych rozpoczęto prace nad samolotem szkolnym i sportowym LWD Żak. Pierwszy prototyp, oznaczony "Żak-1", z czechosłowackim silnikiem Walter Mikron III o mocy 48 kW (65 KM), oblatany został 23 III 1947r. na łódzkim lotnisku Lublinek. W listopadzie tego samego roku ukończony został "Żak-2" z odkrytą kabiną załogi i silnikiem Continental A-65  o mocy 48 kW (65 KM). Ministerstwo Komunikacji zamówiło serię 10 samolotów, z zakrytą kabiną załogi,  wyposażonych w polski silnik WN-1, z przeznaczeniem dla aeroklubów. Zastosowanie innego napędu spowodowało zmianę oznaczenia na "Żak-3". Ponieważ zaproponowany silnik nie był produkowany seryjnie, zdecydowano zastosować, podobnie jak w  pierwszym prototypie silnik Walter Mikron III. Pod koniec 1948r. ukończono zamówione samoloty i przekazano je aeroklubom, gdzie były używane do 1955r. Jeden "Żak-3" znajduje się obecnie w Muzeum Lotnictwa w Krakowie.

Konstrukcja: mieszana, jednosilnikowy dwumiejscowy dolnopłat wolnonośny. Podwozie stałe. Napęd stanowił 4-cylindrowy silnik rzędowy Walter Mikron III o mocy 48 kW (65 KM) /"Żak-1" i Żak-3/ lub 4-cylindrowy silnik rzędowy Continental A-65  o mocy 48 kW (65 KM).

 

Dane techniczne :

Rozpiętość

11,80 m

Długość

7,60 m

Wysokość

1,95 m

Powierzchnia nośna

16,83 m2

Masa własna

405 kg

Prędkość maksymalna

157 km/h

Pułap

3600 m

Zasięg

310 km

 

Opracował: Paweł Szczepaniec
LWD Miś

LWD "Miś" - w 1947r. pod kierunkiem inż. Tadeusza Sołtyka opracowano w łódzkich Lotniczych Warsztatach Doświadczalnych projekt wstępny samolotu pasażerskiego LWD "Miś". Rozpoczętą w 1948r. budowę prototypu ukończono pod koniec 1949r., a 24.11.1949r. samolot oblatano na lotnisku Lublinek. Ze względu na złą stateczność w locie dokonano wielu poprawek w konstrukcji samolotu, które trwały aż do października 1950r. Mimo likwidacji wytwórni w 1950r. prac nad "Misiem" nie przerwano. Samolot miał spełniać głównie funkcję transportową, a także służyć do szkolenia skoczków spadochronowych, wysadzania desantu żołnierzy na ziemię z ciężkim uzbrojeniem oraz do przewożenia rannych z pola walki. Na wypadek wybuchu wojny nuklearnej przewidywano również zastosowanie samolotu do lotów bezzałogowych nad terenami o dużej aktywności promieniowania.

W 1951r. prototyp przeszedł próby w Głównym Instytucie Lotnictwa, a następnie w Pułku Specjalnym. Wykazały one, że "Miś" jest samolotem bardzo łatwym w pilotażu, jego główną wadą były jednak niewystarczające osiągi wynikające ze zbyt małej mocy zastosowanych silników. Wobec tego z rozpoczęcia produkcji seryjnej zrezygnowano. Prototyp przekazano ponownie do Głównego Instytutu Lotnictwa.

W sierpniu 1952r. podczas prób homologacyjnych w prototypie doszło do poważnego uszkodzenia podwozia. Ze względu na brak zainteresowania remontem samolotu został on przekazany wojsku, które ustawiło go jako cel na poligonie lotniczej. Tam został on najprawdopodobniej zniszczony podczas ćwiczeń.

Konstrukcja: mieszana. Część przednią kadłuba tworzyła kratownica metalowa oprofilowana listwami i pokryta płótnem, część tylna o konstrukcji półskorupowej. Skrzydła całkowicie drewniane. Dwusilnikowy,  górnopłat. wolnonośny. Samolot zabierał 8 pasażerów i 2 osoby załogi. Podwozie trójpodporowe stałe. Napęd stanowiły dwa  8-cylindrowe silniki rzędowe Argus As 10C o mocy 177 kW (240 KM) każdy.

Dane techniczne:

Rozpiętość

17,7 m

Długość

12,9 m

Wysokość

4 m

Powierzchnia nośna

40 m2

Masa własna

2215 kg

Masa całkowita

3240 kg

Prędkość maksymalna

260 km/h

Pułap

8000 m

Zasięg

420 km


 
Opracował: Paweł Szczepaniec
LWD Zuch

LWD "Zuch" - Opracowany w 1948r. samolot szkolno-akrobacyjny LWD "Zuch" był odmianą samolotu szkolnego LWD "Junak" przeznaczoną dla aeroklubów. Pierwszy prototyp, oznaczony "Zuch 1", napędzany czechosłowackim silnikiem rzędowym Walter - Minor 6-III, został oblatany 1 IX 1948r. przez pilota fabrycznego wytwórni Antoniego Szymańskiego. Okazał się konstrukcją udaną, do produkcji seryjnej jednak nie trafił, gdyż zrezygnowano z rozpoczęcia w Polsce licencyjnej produkcji zastosowanego w nim silnika.

W odpowiedzi wytwórnia zaproponowała zastosowanie w samolocie poniemieckich silników Siemens Bramo Sh 14. Wyposażony w nie samolot, oznaczony LWD "Zuch 2" oblatany został 01 IV 1949r . na łódzkim lotnisku Lublinek. Jego osiągi, ze względu na większy opór aerodynamiczny, były nieco niższe niż "Zucha 1". W 1950r. wykonano serię 5 "Zuchów 2" dla aeroklubów.

Obecnie w krakowskim Muzeum Lotnictwa znajduje się prototyp LWD "Zuch 1" i dwa samoloty LWD "Zuch 2".

Konstrukcja: mieszana, jednosilnikowy, dwumiejscowy dolnopłat. Podwozie klasyczne dwukołowe stałe. Napęd stanowił:

  • "Zuch 1" - 6-cylindrowy silnik rzędowy Walter Minor 6-III o mocy 118 kW (160 KM)

  • "Zuch 2" - 7-cylindrowy silnik gwiazdowy Siemens Bramo Sh 14 o mocy 118 kW (160 KM)

Dane techniczne (LWD "Zuch 2"):

Rozpiętość

10 m

Długość

7,61 m

Wysokość

2,1 m

Powierzchnia nośna

17,5 m2

Masa własna

658 kg

Masa całkowita

1030 kg

Prędkość maksymalna

222 km/h

Pułap

4750 m

Zasięg

1160 km

 
Opracował: Paweł Szczepaniec
LWD Żuraw

LWD "Żuraw" - projekt samolotu obserwacyjno-łącznikowego LWD "Żuraw" powstał w 1948r. Prototyp został oblatany jednak dopiero 3 lata później - 16.05.1951r. Samolot odznaczał się doskonałą widocznością z kabiny załogi, niestety miał przekroczoną masę własną w stosunku do projektu, co niekorzystnie odbijało się na jego osiągach. "Żuraw" ostatecznie nie został zakwalifikowany do produkcji seryjnej. Prototyp otrzymał znaki rejestracyjne SP-GLB i był eksploatowany do września 1960r., a następnie przekazano go do Muzeum Lotnictwa w Krakowie.

 

Konstrukcja: mieszana, jednosilnikowy, dwumiejscowy górnopłat zastrzałowy. Podwozie klasyczne dwukołowe stałe. Napęd stanowił silnik rzędowy M-11FR o mocy 118 kW (160 KM).

 

Uzbrojenie: rozważano zamontowanie 1 k.m. obsługiwanego przez obserwatora.

 

Dane techniczne:

Rozpiętość

11,7 m

Długość

8,26 m

Wysokość

2,98 m

Powierzchnia nośna

21,12 m2

Masa własna

913 kg

Masa całkowita

1157 kg

Prędkość maksymalna

168 km/h

Pułap

2500 m

Zasięg

320 km


 
Opracował: Paweł Szczepaniec