Choroba powietrzna

Choroba powietrzna. Choroba powietrzna jest analogicznym zjawiskiem do choroby lokomocyjnej. Jest to reakcja organizmu na kołysanie i huśtanie, czyli na niewielkie, ale zmienne przyspieszenie. Na takie nękające przyspieszenie wrażliwy jest przede wszystkim błędnik, a dalsze objawy są jedynie następstwem podrażnienia błędnika. Doświadczenia przeprowadzone na zwierzętach wykazały, ze po zniszczeniu błędnika nie daje się wywołać choroby powietrznej, mimo iż przedtem te same zwierzęta byty na nią podatne.

Niemałą rolę w ewentualnym wystąpieniu choroby powietrznej odgrywa stan emocjonalny i zaabsorbowanie psychiczne; pilot lecący jako pasażer znacznie podatniejszy jest na tę chorobę niż osoba aktualnie zajęta pilotowaniem. Bardzo dużą rolę odgrywa również indywidualna wrażliwość.

Choroba powietrzna objawia się początkowo niepokojem, pogłębianym każdym ruchem samolotu, napływaniem śliny do ust, zblednięciem twarzy i kończyn, wystąpieniem zimnego potu, aż wreszcie występują nudności i wymioty. Niekiedy tez pojawiają się zawroty głowy. Powstaje pytanie, jak zapobiegać tym dolegliwościom. Środki farmakologiczne dla pilotów nie są wskazane, gdyż działają odurzająco.

Pod wpływem treningów zarówno naziemnych, jak i powietrznych wrażliwość błędników znacznie zmniejsza się i pilot zaczyna dobrze znosić loty. W powietrzu należy unikać zbędnych ruchów głową, zwłaszcza w krążeniu. Korzystnie wpływa także pełne zaabsorbowanie lotem, zamiast rozmyślania na temat choroby Bardzo dobre wyniki daje właściwy naziemny trening fizyczny połączony z ruchami obrotowymi, np. gimnastyka na batucie, ćwiczenia na kotach reńskich, łyżwiarstwo, tańce obrotowe itp.

"Higiena lotnicza " instr. pil. mgr Janusz Czubkowski