Zdjęcie dnia

  • Jacek Grześkowiak

    Jacek Grześkowiak

Newsletter

Cotygodniowa porcja informacji lotniczych

JOOMEXT_TERMS

Pogoda

 


Dołącz do nas !

FB TW google-plus-ikona-2012 YT 

 


Artiom Mikojan i Michaił Guriewicz

Artiom Iwanowicz Mikojan - 1905 - 1970 Konstruktor lotniczy, urodził się 5 sierpnia 1905 roku w wiosce Sanaim w Armenii. W 1923 roku kończy szkołę średnią w Tbilisi. W Rostowie nad Donem rozpoczął pracę na stanowisku tokarza. W 1928 roku został powołany do wojska i skierowany do szkoły technicznej gdzie daje się poznać jako zdolny uczeń. W 1931 roku rozpoczął studia w Wojskowej Akademii Lotniczej imienia Żukowskiego. W 1937 roku kończy studia uzyskując dyplom inżyniera konstruktora oraz uprawnienia pilota samolotowego i spadochroniarza. Rozpoczął prace w kontroli technicznej samolotów by po kilku miesiącach trafić do biura konstrukcyjnego Polikarpowa przy zakładzie produkcyjnym Nr-1 w Moskwie. 8 grudnia 1939 roku w zakładzie Nr-1 założono OKO-1 (Doświadczalny Oddział Konstruktorski nr 1) na czele którego stanął A. Mikojan, na zastępcę wyznaczono M. Guriewicza. Mikojan nie wyróżniał się szczególnie spośród innych współpracowników Polikarpowa lecz brat Mikojana,
Anastas Mikojan był w tym czasie znanym działaczem politycznym. Dzięki zabiegom politycznym brata w Komitecie Centralnym szefem biura mianowany został Mikojan. Do nowopowstałego zespołu przeszła ponad połowa inżynierów z biura Polikarpowa. 16 marca 1942 roku biuro przeniesiono do centrum Moskwy pod nazwą OKB-155. Do końca II wojny zbudowano przeszło 3320 samolotów Mig-1 i Mig-3 oraz kilka typów samolotów doświadczalnych. Po skonstruowaniu myśliwca MIG-15 wyprodukowanego w liczbie ponad 13 000 egzemplarzy biuro konstrukcyjne Mikojana na wiele lat stało się głównym dostawcą myśliwców dla lotnictwa ZSRR. Mikojan od 1953 roku był korespondencyjnym a od 1968 roku stałym członkiem Akademii Nauk ZSRR. Mikojana odznaczono wieloma orderami, między innymi trzykrotnie Orderem Lenina, dwukrotnie Bohater Pracy Socjalistycznej, wielokrotny laureat nagród państwowych. Dosłużył się tytułu generalnego konstruktora ZSRR, posiadał stopień generał pułkownik lotnictwa. Zmarł 9 grudnia 1970 roku w Moskwie po operacji serca.

W 1947 roku pod kierunkiem M. Guriewicza uruchomiono filię OKB-155 w miejscowości Dubna. Prowadzono tu prace nad uskrzydlonymi pociskami rakietowymi między innymi KS-1 Kometa, KSR-2, K-10, Ch-20 i CH-22. W 1960 roku dział rakietowy usamodzielnił się pod nazwą MKB "RADUGA" Najbardziej znane konstrukcje OKB-155 to samoloty Mig-9 (samolot z 1946 roku, pierwszy seryjny myśliwiec w Związku Radzieckim z silnikami odrzutowymi), MIG-15, MIG-17. Pierwszy seryjny myśliwiec naddźwiękowy w ZSRR MIG-19, MIG-21. Pierwszy seryjny myśliwiec w ZSRR o zmiennej geometrii skrzydeł MIKOJAN MIG-23, najszybszy samolot ZSRR MIG-25. Myśliwiec frontowy MIG-29. Samoloty MIG stały się podstawowym wyposażeniem lotnictwa państw Układu Warszawskiego oraz wielu państw trzeciego świata. Używane były w wielu lokalnych konfliktach zbrojnych na całym świecie. Między innymi w wojnie w Korei 1950-53, Wietnamie do 1972 roku. W ostatnich czasach latały w Lotnictwie Iraku podczas napaści na Kuwejt oraz w lotnictwie Jugosławii. W 1962 roku zastępcą Mikojana został Rostislaw Apołłosowicz Bieliakow. W końcu lat sześćdziesiątych chorujący Mikojan coraz rzadziej pojawiał się w biurze większość decyzji podejmował Bieliakow. W marcu 1971 roku Bieliakow oficjalnie został mianowany szefem nowego biura pod nazwą Awiacjonnyj Nauczno Proizwodstwiennyj Kompleks "MIG" imieni A. I. Mikojana. W latach dziewięćdziesiątych skonstruowano pod jego kierunkiem samolot szkolno treningowy MIG-AT, myśliwiec nowej generacji MIG 1-42. Na początku 1999 roku R. Bieliakow odszedł na emeryturę a generalnym konstruktorem RSK (Rossijskaja Samolotostroitielnaja Korporacja) "MIG" został N. Nikitin. Według danych biura MIG do 2000 roku w historii biura opracowano ponad 400 konstrukcji lub modyfikacji, 63 typy weszły do produkcji seryjnej. Łącznie zbudowano przeszło 55 000 samolotów MIG, ustanowiono na nich 72 rekordy świata.

Oprac. Jacek Waszczuk