Zdjęcie dnia

  • Jacek Grześkowiak

    Jacek Grześkowiak

Newsletter

Cotygodniowa porcja informacji lotniczych

JOOMEXT_TERMS

Pogoda

 


Dołącz do nas !

FB TW google-plus-ikona-2012 YT 

 


Paul Mc Cready - (1925–2007) dr amerykański pilot szybowcowy i utalentowany teoretyk szybownictwa i inżynier lotniczy. Urodził się w 1925 roku w New Haven (Connecticut/USA) w rodzinie lekarzy. Podczas nauki zainteresował się lotnictwem, okazało się że budowanymi przez siebie modelami odnosił sukcesy. Po ukończeniu szkoły średniej powołany został do wojska (trwała II wojna światowa) i służył w lotnictwie Marynarki. Po wojnie rozpoczął studia na uniwersytecie Yale (studia ukończył na politechnice w Pasadenie) a w wolnych chwilach nauczył się latać. Po zakończeniu wojny ceny sprzętu lotniczego spadły ponieważ sprzedawano sporo maszyn z demobilu. W taki sposób Paul kupił samolot słabosilnikowy Bull Pop (napędzany silnikiem o mocy 45 kM) Na wyprzedaży z demobilu kupił też szybowiec Pratt-Read

Nauka latania na szybowcu prowadzana w znanym ośrodku Elmira zaszczepiła w nim bakcyla latania zawodniczego. W 1947 roku wystartował w Szybowcowych Mistrzostwach USA, już na nowo kupionym, polskim szybowcu Orlik. W latach 1948 i 1949 zdobył złote medale Szybowcowych Mistrzostw USA, oraz ustanowił Szybowcowy Rekord Świata pułapu wynikiem 9600 m. W 1950 roku wystartował w III Szybowcowych Mistrzostw Świata w Örebro i zdobył srebrny medal. W Kolejnych Mistrzostwach Świata był szósty a w 1954 roku startując w V Szybowcowych Mistrzostwach Świata w Anglii zajął czwarte miejsce. Następne Mistrzostwa Świata w 1956 roku wygrał zdobywając złoty medal, w tym samym roku FAI uhonorowuje pilota Medal Lilienthala. W tym czasie pilot wynalazł szybowcowy pierścień kalkulacyjny, używany przez szybowników na całym świecie przez kilka dziesięcioleci, do kalkulowania przelotów zawodniczych. W późniejszym czasie zastąpiony specjalistycznymi kalkulatorami. Zawodowo w 1952 roku otrzymał tytuł doktora nauk za prace na temat turbulencji atmosfery. Doświadczenia wykorzystywał przez lata współpracując z Meteorology Research Inc. Zajmującą się badaniami klimatu.

W latach siedemdziesiątych zainteresował się mięśniolotami, zebrał grupę współpracowników. W sierpniu 1977 roku zbudowany przez nich mięśniolot jako pierwszy przeleciał po trasie ósemki i zdobył Nagrodę Kramera w wysokości 50 000 funtów angielskich. Następna konstrukcja powstała z inspiracji Mc Cready’ego to udoskonalony mięśniolot zbudowany do pierwszego przelotu mięśniolotu nad Kanałem La Manche. Po czterdziestu miesiącach prac i przygotowań w 1979 roku były kolarz zawodowy i szybownik Brian Allen na mięśniolocie Albatros po raz pierwszy przeleciał mięśniolotem nad kanałem La Manche, zdobywając nagrodę Kramera w wysokości 100 000 funtów angielskich (wtedy była to najwyższa wygrana nagroda w historii lotnictwa). Przelotem tym ekipa zakończyła prace nad mięśniolotami. Kolejnym wyzwaniem okazało się wykorzystanie energii słonecznej. Pierwsza doświadczalna konstrukcja Gossamer Penguin

Wyglądała do pewnego stopnia jak improwizacja czyli duży panel baterii słonecznych na słupkach nad płatem, powstał w 1980 roku na nim 28 czerwca 1980 roku Mc Cready wykonał lot trwający blisko 14 minut. Kolejnym samolotem słonecznym skonstruowanym przez zespół Mc Cready’ego był dużo bardziej zaawansowany Solar Challenger pierwszy na świecie udanie latający samolot słoneczny. Wyposażony w baterie słoneczne na górnej powierzchni płata i statecznika

Wykonał między innymi 300 km przelot nad Kanałem La Manche, po starcie z przedmieść Paryża dotarł do Londynu. Osiągnięcia Mc Cread’iego zostały zauważone i otrzymał zlecenie na realizację programu HALSOL (High Altitude Solar Energy) czyli bezzałogowego samolotu napędzanego energią słoneczną łatającego na ekstremalnie dużych wysokościach. Dzięki rządowemu wsparciu powstają kolejne konstrukcje Pathfinder i Pathfinder Plus

Zwieńczeniem prac był samolot słoneczny Helios w układzie latającego skrzydła o rozpiętości 75 m, napędzany 14 silnikami elektrycznymi. Energię pozyskuje się dzięki 62 120 ogniwom słonecznym.


Oprac. Jacek Waszczuk