Logowanie

Zdjęcie dnia

  • Jacek Grześkowiak

    Jacek Grześkowiak

Newsletter

Cotygodniowa porcja informacji lotniczych

JOOMEXT_TERMS

HOBBY

Pogoda

 


Dołącz do nas !

FB TW google-plus-ikona-2012 YT 

 


Stefan Sznuk urodził się 12 czerwca 1896 r. w Warszawie. Pierwsze nauki pobierał w rodzinnym domu. Dalszą edukację kontynuował w Gimnazjum im. Generała Chrzanowskiego w warszawie. Po ukończeniu IV klasy wrócił do pobierania nauki w Prywatnej Szkole Handlowej, która miała swoją siedzibę w syrenim grodzie. Ukończył tę uzyskując świadectwo maturalne. W 1914 r. zaczął studia na Wydziale Chemii Politechniki Warszawskiej. Mając rozkaz ewakuacji w głąb Rosji chroniąc się przed wywiezieniem na Syberię wstąpił ochotniczo do carskiej armii. Miał nadzieję, że dzięki temu pozostanie na ziemiach polskich.

 

Służbę w armii carskiej rozpoczął od służby w batalionie saperów a następnie w kompanii reflektorów. Po zdaniu egzaminów na stopień podoficerski objął dowodzenie nad zespołem prądotwórczym. W sierpniu 1916 r. będąc na froncie zachodnim wrócił do saperów. Na początku 1917 r. powierzono Sznukowi stanowisko młodszego oficera odpowiedzialnego za pułkowy odcinek fortyfikacyjny. Wynikało to z braków kadrowych w Armii Rosyjskiej.

Korzystając z tworzonych w Rosji oddziałów polskich wystąpił z podaniem o przeniesienie do takich. Uzyskał zgodę przełożonych. W kwietniu 1918 r. podjął próbę dostania się do II Korpusu Polskiego na Ukrainie. Na przeszkodzie zrealizowania tego zamierzenia stanęła choroba. W maju jeszcze tego samego roku został internowany. Po zwolnieniu w lipcu już w sierpniu przybył do rodzinnego miasta. W stolicy podjął studia w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego na Wydziale Rolniczym. Nie zdjął munduru. Wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej. Jako student brał udział w zajęciu lotniska na Polu Mokotowskim w Warszawie. Wzorem wielu kolegów z POW przeszedł do Wojska Polskiego. Służył początkowo w 1 lotniczym baonie zapasowym a następnie w Centralnych Składach Lotniczych. Jednocześnie doskonalił swoją wiedzę z zakresu wojskowości. Brał udział w zajęciach teoretycznych i praktycznych kursu oficerów lotnictwa prowadzonych w ramach Wojskowej Szkoły Lotniczej.

 

21 stycznia 1919 r. Sznuk został przyjęty do Wojska Polskiego a w pierwszych dniach lutego następnego roku otrzymał swój przydział do eskadry nowo formowanej w stolicy. Był w tej adiutantem, który obowiązkowo zajmował się działem aerofoto. Razem z eskadrą wyruszył na front wojny 1920 r. Latał bojowo jako obserwator. Po zawarciu pokoju w 1922 r. i w wyniku zmian w polskim lotnictwie wojskowym był adiutantem w 1 Pułku Lotniczym. W dalszym ciągu podnosił swoje kwalifikacje. Ukończył kurs zorganizowany w Oficerskiej Szkole Obserwatorów Lotniczych., W wyniku tego został dowódcą eskadry wywiadowczej. Czas jakiś pozostawał na stanowisku kwatermistrza wspomnianego Pułku. Odszedł z niego po zdaniu obowiązków do Ministerstwa Spraw Wojskowych a nim IV Departamentu. Żeglugi Powietrznej. Z tego trafił na Kurs Aplikacyjny Oficerów Obserwatorów Lotnictwa. Razem z nim przeniósł się do Dęblina. Po jego ukończeniu stawił się do Torunia w miejscu stacjonowania 4 Pułku Lotniczego. Pozostawał w dyspozycji dowódcy Pułku z przydziałem do szkolenia lotniczego w jednej z eskadr a następnie wyznaczony na dowódcę dywizjonu liniowego. W tym samym czasie miał okazję do ukończenia Kursu Oficerów Sztabowych Lotnictwa. Zdobyta wiedza pozwoliła na przyjęcie funkcji zastępcy dowódcy toruńskiego pułku.

Stefan Sznuk mając za sobą wiele funkcji w polskim lotnictwie wojskowym i dysponując wiedzą fachową przekazywał ją innym. Gdy służył w Wyższej Szkole Wojennej był wykładowcą taktyki lotnictwa. Od listopada 1936 r. był komendantem Szkoły Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie. Następnie został komendantem Centrum Wyszkolenia Lotnictwa nr 1 w tym mieście. W połowie czerwca pamiętnego 1939 r. został wyznaczony na dowódcę Grupy Szkół Lotniczych.

 

Z chwilą ogłoszenia mobilizacji w ostatnich dniach sierpnia 1939 r. został dowódcą lotnictwa i obrony przeciw lotniczej w Armii „Kraków”. Takie samo stanowisko zajmował w Armii „Lublin”. Po kapitulacji przedostał się do Rumunii. Pracował w Ambasadzie RP. Z chwilą ewakuacji do Francji był referentem lotniczym w Ministerstwie Spraw Wojskowych RP. Po zajęciu tej przez wojska hitlerowskich Niemiec znalazł się w Wielkiej Brytanii. W lipcu 1940 r. został szefem sztabu Inspektora Polskich Sil Powietrznych. Z tego stanowisko przeszedł do szefowania Polską Misją Lotniczą i Polską Misją Wojskową w Kanadzie. Do nowej wyzwolonej Polski nie wrócił. W państwie klonowego liścia od sierpnia 1945 r. był polskim attache wojskowym i lotniczym. Z chwilą nieuznawania przez rząd nad Wisłą rządu RP jego stanowisko uległo likwidacji. Wrócił do Wielkiej Brytanii. Do demobilizacji w sierpniu 1947 r. pozostawał w dyspozycji dowódcy Polskich Sił Powietrznych. Z Wyspy Ostatniej Nadziei wyemigrował do nie tak dawno poznanej przez siebie Kanady. Osiedlił się w niej. Dal się poznać jako działacz miejscowej Polonii. Był między innymi przewodniczącym Rady Kongresu Polonii Kanadyjskiej. Zmarł w Ottawie 6 maja 1986 r.

 

Konrad RYDOŁOWSKI