Zdjęcie dnia

  • Jacek Grześkowiak

    Jacek Grześkowiak

Newsletter

Cotygodniowa porcja informacji lotniczych

JOOMEXT_TERMS

HOBBY

Pogoda

 


Dołącz do nas !

FB TW google-plus-ikona-2012 YT 

 


Stanisław Pietraszkiewicz urodził się 20 kwietnia 1906 r. w Mińsku na Białorusi. W latach 1913-1917 uczył się w gimnazjum w Bobrujsku. Podczas wojny radziecko – polskiej w 1920 r. został ewakuowany do Mińska. Z niego trafił do Wielkopolski w okolice Poznania. W 1921 r. wyjechał do Nieświeża. Tam w czerwcu 1925 r. zdał egzaminy maturalne. Będąc maturzystą zdecydował się na karierę zawodowego wojskowego. 1 września 1925 r. wstąpił do Szkoły Podchorążych Piechoty w Warszawie. W maju 1926 r. brał udział w walkach między oddziałami popierającymi Józefa Piłsudskiego a wojskami rządowymi. Walczył po stronie rządowej. W czasie ulicznych starć w stolicy został ranny i trafił do szpitala. Po wyleczeniu otrzymał przydział do pułku piechoty.

 

W październiku 1926 r. został przeniesiony do Oficerskiej Szkoły Lotnictwa w Grudziądzu. Naukę ukończył w sierpniu 1928 r. 15 sierpnia 1928 r. został promowany do stopnia podporucznika obserwatora i został przydzielony do eskadry liniowej w Lidzie. Pod koniec stycznia 1930 r. został skierowany na kurs samochodowy do Szkoły Czołgów i Samochodów. Po powrocie ze stolicy służył w eskadrze liniowej. Z tej zgłosił się na przeszkolenie w pilotażu podstawowym, które rozpoczął w połowie maja 1930 r. w Centrum Wyszkolenia Oficerów Lotnictwa w Dęblinie. Ukończył je w październiku i wrócił do swej macierzystej jednostki. Służył w niej jako pilot.

 

1 czerwca 1931 r. już w stopniu porucznika trafił do Grudziądza. W Lotniczej Szkole Strzelania i Bombardowania przeszedł kurs pilotażu myśliwskiego, w wyniku którego został przydzielony do jednej z eskadr pułku lotniczego w Krakowie. W grodzie Kraka pozostał do początku lutego 1932 r. Następnie rozkazem trafił do stolicy. Był skierowany do eskadry myśliwskiej w 1 pułku lotniczym. W tym czasie zaliczył pierwszą kraksę lotniczą. 31 lipca 1933 r. w powietrzu w P-7 stanął silnik. Musiał lądować w przygodnym terenie. Mimo tego wypadku latał bez innych przykrych następstw dla siebie. Dlatego został wybrany do ekipy na Międzynarodowe Zawody Lotnictwa Myśliwskiego w Bukareszcie. Polska reprezentacja zdobyła pierwsze miejsce.

 Rayski_Ludomil

Ludomił Rayski

 

Niedługo potem Pietraszkiewicz został przeniesiony ze 111 do 112 eskadry myśliwskiej. 2 czerwca 1934 r. objął jej dowodzenie. W związku z objęciem nowego stanowiska został wysłany na kurs dowódców eskadr. Po jego ukończeniu wrócił do jednostki. W maju 1936 r. kapitan Pietraszkiewicz razem z generałem brygady Ludomiłem Rayskim, podpułkownikiem Stefanem Pawlikowskim i majorem Jerzym Bajanem prezentował polskie samoloty na Międzynarodowej Wystawie Lotniczej w Sztokholmie. W 1936 r. Pietraszkiewicz przygotowywał się do studiów w Wyższej Szkole Wojennej. Mimo czynionych starań nie został zakwalifikowany. W związku z tym dalej dowodził 112 eskadrę. 5 września 1937 r. w czasie lotu doszło do wypadku z jego udziałem. Zasłabł w powietrzu. Oficer przeżył, ale odniósł poważne obrażenia. Samolot nie nadawał się do użycia. Po powrocie do zdrowia został przeniesiony z linii do szkolnictwa. Odszedł ze 112 eskadry na dowódcę III Dywizjonu Szkolnego Szkoły Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie. Pozostał nim do wybuchu wojny. We wrześniu 1939 r. był dowódcą kompanii obsługi węzła lotnisk. Nie brał udziału w lotach bojowych. Zajmował się organizacją ewakuacji sprzętu Bazy Lotniczej.

 

17 września 1939 r. przekroczył granicę z Rumunią. Następnie przedostał się do Francji. Dołączył do tworzonych na Zachodzie Polskich Sił Powietrznych. W 1940 r. uzyskał przydział do Centrum Wyszkolenia Lotnictwa w Lyonie. Od marca 1940 r. dowodził grupą pilotów przydzielonych do École Militaire de l'Air po ewakuacji Szkoły wystąpił z inicjatywą utworzenia polskiego klucza myśliwskiego. Francuskie dowództwo nie wykazało większego zainteresowani dla pomysłu Polaka. W czasie lotów nie doszło do walk z lotnikami Luftwaffe. Po zawieszenie broni razem ze swoimi pilotami udał się do Bordeaux. Tu zaokrętował się z nimi i odpłynął do Wielkiej Brytanii.

 

Na Wyspie Ostatniej Nadziei znalazł się w Falmouth. Z tego portu został przeniesiony do Blackpool. Tu uzyskał przydział dla siebie do polskiego 303 Dywizjonu Myśliwskiego im. Tadeusza Kościuszki. W Northolt znalazł się 21 sierpnia 1940 r. Objął dowodzenie eskadrą „B". Po lotach treningowych został odwołany na stację RAF Kirton-in-Lindsey. Tam formował się polski 307 Dywizjon Myśliwski Nocny „Lwowskich Puchaczy". Został wyznaczony na pierwszego polskiego dowódcę. Postarał się skupić przy sobie lotników z 5 pułku lotniczego w Lidzie i 6 pułku lotniczego we Lwowie. 14 października 1940 r. zdał dowództwo „Puchaczy". 25 października wrócił do 303 dywizjonu. 8 listopada 1940 r. przeniesiono go do 616 squadronu RAF. 21 stycznia 1941 r. znów był wśród rodaków w 315 Dywizjonie Myśliwskim „Dęblińskim". Był jego pierwszym dowódcą. Dywizjon został sformowany w Acklington nad Morzem Północnym. Latał na patrole w ochronie konwojów nad Morzem Irlandzkim.

 315th_Polish_Fighter_Squadron.svg

Symbol 315 Dywizjonu Myśliwskiego „Dęblińskiego"

 

W połowie lipca 1941 r. po przesunięciu do Northolt wszedł w skład I Skrzydła Myśliwskiego. Zaczął loty nad okupowaną Francją. Pierwszy kontakt w walce dywizjonu z Niemcami miał miejsce 9 sierpnia 1941 r. W rejonie St. Omer dywizjon stoczył walkę z Me. Pietraszkiewicz zapisał na swym koncie prawdopodobnie zestrzelonego Me-109. Do podobnej walki doszło 16 sierpnia w rejon St. Omer – Gravelines. Dowódca 315 dywizjonu zestrzelił jednego Me na pewno. Swoje konto powiększył 16 września. Na północ od St. Omer uszkodził Me - 109. 21 września 1941 r. Pietraszkiewicz poprowadził dywizjon nad Francję. Leciał w osłonie bombowców. W drodze nad cel Polacy nawiązali walkę z FW - 190. Nie była ona pomyślna dla naszych. Dowódca „Dębliniaków" został trafiony. Przymusowo uszkodzonym samolotem lądował na terenie zajętym przez wroga. Przez radio przekazał informację o swoim położeniu. Zdążył się również pochwalić o zubożeniu Luftwaffe o dwa FW-190. Po wylądowaniu został wzięty do niewoli.

 Focke-Wulf_Fw_190

FW-190


Przetransportowano go do obozu oficerskiego w okolicach Lubeki. W 1942 r. w związku z utworzeniem specjalnych obozów dla zestrzelonych lotników, został przeniesiony do lotniczego oficerskiego obozu w Żaganiu. W niewoli przebywał niemal do końca wojny. 26 stycznia 1945 r. jeńców ewakuowano na południowy zachód. W maju 1945 r. został wyzwolony przez oddziały brytyjskie. Do Wielkiej Brytanii wrócił 9 maja 1945 r. Skierowany do Bazy Sił Powietrznych w Blackpool, następnie do Dunholme Lodge przez kilka miesięcy dochodził do siebie po pobycie w niewoli. 17 września 1945 r. rozpoczął studia na Wyższej Szkole Lotniczej. Otrzymał przydział do pracy w sztabie Fighter Command w Stanmore pod Londynem. Służył w nim do rozwiązania Polskich Sił Powietrznych. Następnie wstąpił do Polskiego Korpusu Przysposobienia i Rozmieszczenia. W 1947 r. został zdemobilizowany. Był w stopniu polskiego podpułkownika. Do Polski nie wrócił. Zdecydował się na emigrację do Afryki Południowej. Zmarł w Kapsztadzie 4 grudnia 1988 r.

 

 

Konrad Rydołowski

Fot. wikipedia.org