Zdjęcie dnia

  • Jacek Grześkowiak

    Jacek Grześkowiak

Newsletter

Cotygodniowa porcja informacji lotniczych

JOOMEXT_TERMS

HOBBY

Pogoda

 


Dołącz do nas !

FB TW google-plus-ikona-2012 YT 

 


Edward Pacholczyk - urodził się 12 sierpnia 1925 r. na Wołyniu. Dzieciństwo razem z rodzeństwem spędzał w rodzinnych stronach. Tak samo było z edukacją młodego Edwarda Pacholczyka (szkoła powszechna). Naukę w gimnazjum rozpoczął w Równem. Na przeszkodzie jej skończenia stanął wybuch II wojny światowej. Miał wtedy 14 lat. Był uczniem drugiej klasy. 17 września 1939 r. Równe znalazło się w wyniku tajnego paktu Berlin – Moskwa pod okupacją Związku Radzieckiego. Nowi „gospodarze” przystąpili do „poprawienia” swoich stosunków z Polakami w wyniku których aresztowano jego ojca, a matkę z dziećmi wywieziono do Kazachstanu. To właśnie tam Edward kontynuował dalszą naukę. Tu również podjął się swojej pierwszej pracy zawodowej.

 

Po podpisaniu 30 lipca 1941 r. układu Sikorski - Majski naszych rodaków znajdujących się w więzieniach na terenie Związku Radzieckiego objęła amnestia. Dzięki temu do „domu” mógł wrócić ojciec Edka. Udało się mu odszukać rodzinę. W grudniu 1941 r. Edward postanowił zgłosić się do Wojska Polskiego formowanego przez generała Andersa. Udał się do Taszkientu. W tej drodze towarzyszył mu ojciec. Nie tylko popierał zamiar syna, ale sam również postanowił założyć mundur żołnierza. Niestety, nie było mu sądzone cieszyć się służbą wojskową. Zmarł na tyfus z dala od domu. Edward został przyjęty do wojska (miał 16 lat). Otrzymał swój pierwszy przydział w wojsku. Trafił do dywizjonu artylerii przeciwlotniczej wchodzącego w skład 9 Dywizji Piechoty. Po wyprowadzeniu armii z ZSRR 1 kwietnia 1942 r. został ewakuowany do Iranu, a następnie do Iraku. W maju 1942 r. przez Palestynę trafił do Egiptu. Po reorganizacji Armii Polskiej na Wschodzie przydzielono go do baterii artylerii przeciwlotniczej 3 Dywizji Strzelców Karpackich.

 

Po przejściu 2 Korpusu Polskiego do działań na Półwyspie Apenińskim 13 grudnia 1943 r. Pacholczyk znalazł się na froncie. Brał udział w walkach w Południowych Apeninach. Miał swój udział w bitwie pod Monte Cassino. Uczestniczył w walkach pod Anconą. 11 września 1944 r. odkomenderowany został do personelu naziemnego 663 Dywizjonu Samolotów Artylerii. W pierwszych dniach stycznia 1945 r. z jednostką odszedł na przyfrontowe lądowisko. 30 stycznia 1945 r. jego dywizjon osiągnął gotowość bojową. Głównym zadaniem lotników było korygowanie ognia artylerii. Co nie przeszkadzało w wykonywaniu podobnego zadania dla piechoty i wojsk pancernych. Dywizjon posiadał głównie samoloty Auster Mk V.

 

Auster Mk V

Auster Mk V

 

Pacholczyk pracował na naziemnym stanowisku, drogą radiową otrzymywał od pilotów informacje o celach. Następnie nanosił je na mapę i przekazywał namiary do współpracującego z samolotem pułku artylerii. Podobnie jak wybrani żołnierze z personelu naziemnego dywizjonu był zabierany na pokład samolotów rozpoznawczych. W czasie lotu bojowego pomagał pilotom w czytaniu mapy i w znajdowaniu celów dla artylerzystów. Loty te były nieformalnymi lotami. „Obserwatorzy” nie posiadali własnych książek lotów. Piloci wpisywali ich jako „pasażerów”. W tym dywizjonie zastał go koniec wojny. Razem z nim, w październiku 1946 r., znalazł się w Wielkiej Brytanii. Z niej wrócił do Włoch. W obozie wojskowym czekał na demobilizację i możliwość emigracji. Względy polityczne sprawiły, że mógł wrócić do Polski. 1 maja 1947 r. został zwolniony do cywila. W 1949 r. Pacholczyk jako bezpaństwowiec z paszportem Czerwonego Krzyża wyjechał do Argentyny. Wraz z rodziną (żona była Włoszką) osiedlił się w stolicy Argentyny. Znalazł zatrudnienie w hucie stali. Równocześnie z nauką języka i pracą, dokształcał się. Ukończył technikum i rozpoczął studia. Studia ukończył jako inżynier. W tej samej hucie gdzie rozpoczynał pracę awansował na stanowisko dyrektora do spraw technicznych. Z tego stanowiska w sierpniu 1983 r. odszedł na emeryturę. Zamieszkał w pobliżu Buenos Aires.

 

Mieszkając poza Polską poszukiwał swojej zaginionej rodziny. Wiadomość o tym, że ta żyje otrzymał w lutym 2001 r. Nawiązał z nią kontakt tego samego roku. Gdy miał 61 lat przyleciał do Polski na spotkanie rodzinne. W czasie wizyty w Polsce został promowany do stopnia oficerskiego. Podporucznik w stanie spoczynku Edward Pacholczyk zmarł w Buenos Aires 6 czerwca 2010 r.

 

 

Oprac. Konrad Rydołowski

Fot. wikipedia.org