Zdjęcie dnia

  • Jacek Grześkowiak

    Jacek Grześkowiak

Newsletter

Cotygodniowa porcja informacji lotniczych

JOOMEXT_TERMS

HOBBY

Pogoda

 


Dołącz do nas !

FB TW google-plus-ikona-2012 YT 

 


Janusz Meissner foto. archiwum rodzinne

Janusz Meissnerurodził się w Warszawie 21 stycznia 1901 r. Nauki pobierał w Warszawie u Wawelberga i Rotwanda. Działał w Polskiej Organizacji Wojskowej. Aresztowany czas jakiś odsiedział w X Pawilonie Cytadeli w Warszawie. W ostatnim miesiącu i roku I wojny światowej wstąpił do formowanego lotnictwa polskiego. Służył w nim początkowo jako mechanik samolotowy w Lublinie i Lwowie. Pod koniec 1919 r. ukończył kursy pilotażu w Krakowie i Poznaniu.

W chwili zagrożenia Polski ze wschodu w 1920 r. nie zabrakło go na froncie. Latał bojowo. Po zakończeniu wojny brał udział w przygotowaniach i walkach III powstania śląskiego. Dowodził oddziałem dywersyjnym. Po powstaniu wrócił do lotnictwa. Od lutego 1922 r. służył w stolicy w pułku lotniczym. W tym czasie ukończył cywilne studia. Dalszą służbę pełnił w Lidzie i Bydgoszczy. W tym ostatnim mieście latał jako instruktor. Aby z miasta nad Brdą wrócić do miasta nad Wisłą. Teraz w stolicy w Departamencie Aeronautyki Ministerstwa Spraw Wojskowych objął stanowiska stanowisko referenta prasowego.

Na dziewięć lat przed wybuchem II wojny światowej znalazł się w Dęblinie. Był dowódcą eskadry. Od jesieni 1932 r. służył w Krakowie w tamtejszym pułku. Służba wojskowa nie przeszkadzała w lataniu sportowym. 31 lipca 1939 r. na miesiąc do wybuchu wojny został zmobilizowany i przydzielony do Dęblina. W pamiętnym 1939 r. odbył jeden lot bojowy. Dwa dni po zajęciu ziem polskich przez Armię Czerwoną ewakuował się do Rumunii. Tu został komendantem oddziału podchorążych. Razem z nimi został internowany. Wyznaczony na pełnomocnika Brytyjskiego Funduszu Pomocy i Opieki nad Internowanymi Żołnierzami Polskimi działającego przy ambasadzie brytyjskiej pracował nad ewakuacją naszych żołnierzy do Francji.

Jesienią 1939 r. przybył do Wielkiej Brytanii. Nie otrzymał przydziału bojowego. Został redaktorem i współautorem czasopisma satyrycznego. Jednak ukazał się jeden jedyny jego numer. Zamieszczona krytyka nie zdobyła uznania polskich władz wojskowych. Efektem było przeniesienie redaktora naczelnego a zarazem autora do rezerwy. Ten gest nie zniechęcił Janusza.

Meissner został kierownikiem Wojskowej Rozgłośni Radiowej przy Biurze Propagandy Naczelnego Wodza. W tym czasie bez powodzenia starał się o przydział do personelu latającego. Odmówiono tego, tłumacząc, że przekroczył wymagany wiek. Na początku kwietnia 1941 r. został lotniczym korespondentem wojennym. Uczestniczył w lotach bojowych polskich dywizjonów bombowych. Pod koniec października 1942 r. raz jeszcze został zwolniony ze służby wojskowej. W cywilu został dyrektorem Polskiego Radia. Natomiast w styczniu 1945 r. objął szefowanie wydziałem propagandy, prasy i informacji Polskich Sił Powietrznych.

Rok po wojnie wrócił do Polski. Zamieszkał w Zakopanem. W 1954 r. był członkiem władz miejskich zimowej stolicy Polski. Dwa lata później przeprowadził się do Krakowa. Zmarł 28 lutego 1978 r. Janusz Meissner był autorem wielu książek o tematyce lotniczej i marynistycznej. Nie należy zapominać, że współtworzył także scenariusze filmowe.

Za osiągnięcia wojskowe odznaczony został wieloma medalami, w tym prestiżowym Krzyżem Virtuti Militari, Krzyżem Walecznych oraz Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski. Do kraju wrócił już po wojnie, w roku 1946. Zakończywszy karierę pilota, podjął się pisarstwa.

Opublikował szereg powieści, m.in.: Eskadra (1928), Szkoła orląt (1929), Żwirko i Wigura (1932), L-59 (1936) Skrzydła nad Atlantykiem (1938), Żądło Genowefy (1943), L-jak Lucy (1945), Pilot gwiaździstego znaku (1947), Wyspa ostatniej nadziei (1947), Warszawa – kurs na Berlin (1948), Sześciu z „Daru Pomorza” (1950), S/t „Samson” wychodzi w morze (1951), Wraki (1953), Niebieskie drogi (1954), Trzy diamenty (1956), trylogia Opowieść o korsarzu Janie Martenie (część pierwsza – 1957), Przygoda śródziemnomorska (1960), Dla zwycięstwa (1964), Orlęta i orły (1974). Autor opowiadań, m.in. Hangar nr 7 (1927), Latający diabeł (1934) czy Młode asy (1951). W trylogii Wspomnienia pilota (1971) zawarł całość swoich przeżyć związanych z lotnictwem. Ogółem autor ponad 49 publikacji z dziedzin lotnictwa, marynistyki, reportażu, a nawet myślistwa. Jego książki tłumaczone były na niemiecki, czeski, angielski, francuski i rosyjski. Laureat nagród Ministra Obrony Narodowej oraz Ministra Kultury i Sztuki.

Stworzył lub współtworzył scenariusze do filmów: Gwiaździsta eskadra (1928), Sprawa pilota Maresza (1954), Skarby kapitana Martensa (1955), Wraki (1957), Orzeł (1959) oraz Cel na dzisiejszą noc: Berlin (1967). Od polityki czasów komunistycznych uciekał, oddając się polowaniom na zwierzynę. Wśród krewnych uchodził za dowcipnego, skorego do żartów, ale też znakomitego towarzysza oraz wielkiego patriotę.

Konrad Rydołowski oraz
Zysk i S-ka Wydawnictwo