Zdjęcie dnia

  • Jacek Grześkowiak

    Jacek Grześkowiak

Newsletter

Cotygodniowa porcja informacji lotniczych

JOOMEXT_TERMS

HOBBY

Pogoda

 


Dołącz do nas !

FB TW google-plus-ikona-2012 YT 

 


Józef Lewoniewski Józef Lewoniewski

 

Józef Lewoniewski - urodził się 20 marca 1899 r. w rosyjskim mieście nad Newą, Petersburgu. W nim w 1917 r. ukończył naukę w gimnazjum. W nim rozpoczął studia na wydziale prawa. Studiów nie ukończył. Powołany został do odbycia służby wojskowej. Rozpoczął ją w szeregach Armii Czerwonej. Służył w niej do 1918 r. Przeszkodą w kontynuowaniu dalszej był zły stan zdrowia. Został zwolniony do cywila. W maju 1919 r. przyjechał do Polski. W niej szybko wrócił do zdrowia. Służbę w Wojsku Polskim zaczął od 1 Pułku Szwoleżerów. W sierpniu 1920 r. otrzymał przydział do Szkoły Podchorążych Kawalerii. Po ukończeniu tej mieszczącej się w Grudziądzu został przeniesiony do 11 Pułku Ułanów. Od grudnia 1922 r. pełnił służbę w 3 Pułku Strzelców Konnych.

 

Od koni, od służby na ziemi bardziej interesowało lotnictwo. Przygodę z powietrzną flotą Marsa rozpoczął od miasta nad Brdą. To właśnie w Bydgoszczy zaczął i ukończył Szkołę Pilotażu. Uzyskał stopień porucznika pilota i swój lotniczy przydział. Trafił do stolicy. Tu w jednej z eskadr 1 Pułku Lotniczego pełnił służbę młodszego oficera.

 

W połowie 1925 r. został przeniesiony z syreniego grodu na… „prowincję”. Tę „prowincją” była Lida gdzie stacjonował 11 Pułk Myśliwski. To w nim przeszedł szkolenie w lotach na samolotach myśliwskich. Jednocześnie przypadła zaszczytna funkcja adiutanta dowódcy pułku.

 

Po Przewrocie Majowym 1926 r. w czerwcu wrócił do miasta nad Wisłą. Wrócił do kolegów z 1 Pułku Lotniczego. Objął stanowisko młodszego oficera w jednej z eskadr. Po zdaniu odpowiednich egzaminów został wysłany do Francji. W Paryżu studiował w Ecôle Superieure d` Aėronautique”. Efektem tych studiów było uzyskany dyplom inżyniera Inżynier Józef Lewoniewski po powrocie do Polski objął stanowisko referenta technicznego w Departamencie Aeronautyki Ministerstwa Spraw Wojskowych. 14 marca 1930 r. awansował do stopnia kapitana. Jednocześnie rozpoczął pracę w Instytucie Badań Technicznych Lotnictwa. Był oblatywaczem samolotów, które miało otrzymać polskie lotnictwo.

 

Pracę zawodową godził ze swoimi zainteresowaniami. Tymi był sport lotniczy. Bral udział w Międzynarodowych Zawodach Lotniczych 1930 r. Był pilotem polskiego samolotu PWS – 51. Jeszcze tego samego roku lecąc PWS – 52 zaznaczył swój udział w Krajowym Konkursie Awionetek. Ukończył go na czwartym miejscu.

 

W 1931 r. wystartował do lotu bez lądowania dookoła Polski. Trasa: Warszawa – Saloniki – Warszawa stanowiła zaprawę przed zaplanowanym lotem dookoła świata. Dwa lata później wyposażony w niezbędne środki i odpowiednie bogosławieństwa ze strony przełożonych wystartował do pobicia francuskiego rekordu z 1929 r. Polegał on pokonaniu trasy przelotu w linii prostej z Warszawy do Omska. Długość jednego, jedynego odcinka wynosiła 3 400 km. Lewoniewski zdecydował się na przedłużenie jej do 4 600 km. Miastem docelowym miał się stać Krasnojarsk. W tym niezwykle długim locie miał być za towarzyszem i nawigatorem podpułkownik obserwator Czesław Filipowicz. Pozostawał wybór odpowiedniej maszyny. Wybór padł na sprawdzony w Challenge` u samolot polskiej produkcji PZL – 19. SP – AHH odpowiednio przygotowano. Otrzymał między innymi dodatkowy zbiornik paliwa. 11 września 1933 r. pilot dał pełen gaz. Startował z lotniska na warszawskim Okęciu. Polska załoga leciała na wschód. Wieczorem przy niesprzyjającej pogodzie znaleźli się w okolicach Kazania. Po konfrontacji tego co widzieli z kabiny z mapą zlokalizowali że są w pobliżu Jadrino. Józef zdecydował się na obniżenie lotu. Był to niewybaczalny błąd. Kosztował go życie. Filipowicz został ranny. Samolot uległ rozbiciu. Józef Lewoniewski zginął śmiercią lotnika 11 września 1935 r.

 

 

Oprac. Konrad Rydołowski