Zdjęcie dnia

  • Jacek Grześkowiak

    Jacek Grześkowiak

Newsletter

Cotygodniowa porcja informacji lotniczych

JOOMEXT_TERMS

HOBBY

Pogoda

 


Dołącz do nas !

FB TW google-plus-ikona-2012 YT 

 


Józef Kępinski - urodził się 12 września 1900 r. w  okolicach Łodzi. W niedalekich Brzezinach skończył szkołę powszechną, a do gimnazjum uczęszczał w Piotrkowie Trybunalskim. Na ochotnika zgłosił się do wojska, gdzie został przydzielony do pułku szwoleżerów. Prosto z frontu został wysłany do Szkoły Podchorążych w Warszawie, a z niej poszedł na kurs dla kawalerzystów do Przemyśla. Jako podchorąży wrócił na front. W 1926 r. Kępiński zgłosił się do lotnictwa. Został skierowany na kurs pilotażu do pułku lotniczego w Toruniu. Po jego ukończeniu otrzymał przydział do pułku lotniczego w Warszawie. Cztery lata później  zajmował stanowisko szefa wyszkolenia pilotażu w Aeroklubie Warszawskim. W październiku 1933 r. wraz z kolegami uczestniczył w pokazach lotniczych w Bukareszcie. Polska ekipa zajęła I miejsce. W tym samym roku był także uczestnikiem delegacji pilotów do Moskwy. Był członkiem delegacji swojego pułku lotniczego na pogrzeb marszałka Józefa Piłsudskiego. Pod koniec 1933 r. odszedł do Dęblina na kurs dowódców eskadr. Do stolicy wrócił w kwietniu 1934 r. Był inspiratorem „Marsza Lotników".

 

Ten  pierwotnie miał być hymnem jego eskadry. Ale do historii jako twórca marszu przeszedł Stanisław Latwis. Marsz spodobał się Kępińskiemu. Niebawem przyjęła ją cała lotnicza brać. Po dziesięciu latach służby w pułku Józef został przeniesiony do Dęblina. Został szefem wyszkolenia w Centrum Wyszkolenia Lotnictwa nr 1. Pozostał na tym stanowisku do wybuchu wojny. We wrześniu 1939 r. współorganizował obronę powietrzną Dęblina. Kierował ewakuacją personelu i sprzętu. Po agresji radzickiej otrzymał rozkaz przejścia do Rumunii. Granicę przekroczył 18 września 1939 r. Został internowany, ale uciekł. Drogą morską ruszył do Francji, tam zgłosił się do odradzającego się lotnictwa wojskowego. Po wybuchu konfliktu pomiędzy ZSRR i Finlandią zdecydowano się wysłać do Skandynawii nasze jednostki. Miały wspierać wojska fińskie. W styczniu 1940 r. podjęto organizację polskiego dywizjonu myśliwskiego, którego dowództwo objął Kępiński. 13 marca 1940 r. nastąpiło zawieszenie broni. Dywizjon pozostał we Francji. W czasie jednego z lotów Józef poprowadził dywizjon do walki przeciw niemieckiej wyprawie bombowej. Doszło do walki. Samolot Polaka został trafiony, a on sam odniósł rany. Uciekł spod celowników wroga, ale trafił do szpitala. Wkrótce razem z personelem medycznym został ewakuowany. W październiku 1940 r. przez Pireneje przedostał się do Wielkiej Brytanii. Ze względu na wcześniejsze rany nie mógł latać bojowo. Został przydzielony do Inspektoratu Polskich Sił Powietrznych, gdzie był komendantem polskiej szkoły pilotażu. Po odejściu z niej przeszedł kurs instruktorów pilotażu. Po jego zakończeniu został dowódcą polskiej szkoły podstawowego  pilotażu. Gdy odszedł, powrócił do pracy sztabowej w Inspektoracie. Następnie służył jako oficer łącznikowy przy dowództwie Flying Training Command.

 

W marcu 1945 r. objął podobne stanowisko w kwaterze głównej Royal Air Force. Z końcem października 1946 r. przeszedł do Dowództwa Polskich Sił Powietrznych. Na nim pozostał do demobilizacji. Do wyzwolonej Polski  wrócił w maju 1947 r. W kraju został pomocnikiem głównego nawigatora do spraw bombardowania w Dowództwie Wojsk Lotniczych. Czas jakiś był naczelnym dyrektorem Ligi Lotniczej. W grudniu 1949 r. przeszedł w stan spoczynku. Padł ofiarą  czystek przeciw tym, którzy wrócili z Zachodu. Nie mógł otrzymać pracy. Zmarł w Warszawie 26 marca 1964 r.

 

Marsz Lotników:




 

 

Tekst: Konrad Rydołowski

Fot. Wikipedia.org