Ernst Udet - przed swoim samolotem Albatros D.III


Ernst Udet - urodził się 26 kwietnia 1896 r. we Frankfurcie. Po pewnym czasie jego rodzice przeprowadzili się do Monachium. Od dzieciństwa interesował się lotami ptaków. Ornitologiem nie został. Z chwilą wybuchu I wojny światowej zgłosił do wojska. Miał nadzieję, że zostanie lotnikiem. Na przeszkodzie stanął jego mały wzrost. Nie zniechęcił się. Ukończył prywatnie kurs pilotażu. Udało się. Mógł latać. Komisja wojskowa ustąpiła. Początkowo latał jako pilot samolotów obserwacyjnych.

We wrześniu 1915 r. doprowadził z uszkodzony samolot na lotnisko. Pod koniec 1915 r. został przeniesiony do jednostki myśliwskiej. Wydawało się, że nie będzie dobrym myśliwcem. Miał kruchą psychikę. Unikał walki. Nie trwało to długo. Rok później w połowie marca odniósł swoje pierwsze zwycięstwo. Wkrótce miał na swoim koncie trzy zestrzelenia. 25 maja 1917 r. doszło do pojedynku Udeta z francuskim asem Guynemerem. Relacje z tej walki znamy tylko z jednej strony. Pozostawił ją Niemiec. Francuz przeżył. Nie wykorzystał, że napastnikowi odmówiły posłuszeństwa karabiny. W połowie 1917 r. latał z eskadrą stacjonującą we Flandrii.

Wkrótce został jej dowódcą. Służył w niej od listopada 1917 do marca 1918 r. Gdy już miał na swoim koncie 20 zestrzeleń [ pewnych ] spotkał zaszczyt. Baron Manfred von Ritchofen przyjął go elitarnego 1 Pułku Myśliwskiego. Na krótko dowodził w nim eskadrą. Uzyskiwał dalsze zwycięstwa. Po śmierci von Richthofena objął dowództwo eskadry stacjonującej w okolicy Verdun. Pozostawał niezwyciężony. Dobra passa skończyła się 29 czerwca. Tego dnia został zestrzelony. Wylądował na spadochronie. Uniknął niewoli. Wrócił do swoich. Znów wróciła dobra passa. Tylko, że w czasie walk został ranny.

I wojnę światową zakończył z wynikiem 62 zestrzeleń samolotów wroga. To dało mu pozycję drugiego na liście asów niemieckiego lotnictwa. Pierwszym pozostał Manfred von Richthofen. Po wojnie Udet został pilotem cywilnym. Miał przyjemność spotkania i rywalizacji z naszym Bolesławem Orlińskim w zawodach lotniczych rozgrywanych w USA. Był krótki czas założycielem i udziałowcem wytwórni lotniczej. Wystąpił w kilku filmach. Na cztery lata przed wybuchem II wojny światowej napisał i wydał książkową autobiografię. Z chwilą dojścia Hitlera do władzy wstąpił do NSDP za namową Hermana Göeringa. Ernst szybko awansował. W 1935 r. był już pułkownikiem w nowo utworzonych wojskach lotniczych. Rok później objął kierownictwo Urzędu Technicznego Lotnictwa Rzeszy. Na tym stanowisku przyczynił się do rozwoju lotnictwa bombowego. Wiosną 1939 r. został generalnym zbrojmistrzem Luftwaffe. Po niepowodzeniu Bitwy o Anglię był obwiniany za porażkę. Tak samo został obciążony za brak skutecznych działań na froncie wschodnim w wojnie z Rosją. Skutkiem tej nagonki popełnił samobójstwo 17 listopada 1941 r. Hitler urządził swojemu bohaterowi pogrzeb państwowy. Natomiast propaganda podała jako przyczynę śmierci wypadek w czasie prób nowego samolotu.


Oprac. Konrad Rydołowski