Douglas Bader - angielski as myśliwski Douglas Bader

Sir Douglas Robert Steuart Bader -
urodził się dnia 21 lutego 1910 roku w Londynie. Zaraz po ukończeniu elitarnej szkoły pilotów Brytyjskich Królewskich Sił Powietrznych w Cranwell w roku 1928 oficjalnie dołączył do RAF, a w roku 1930 został oficerem Królewskich Sił Powietrznych. Osiemnaście miesięcy po awansie, dnia 14 grudnia 1931 roku na lotnisku w Woodley nieopodal Reading samolot Badera rozbił się podczas pokazów akrobacji lotniczej, a on sam w wyniku owego wypadku stracił obie nogi. W następstwie tego wydarzenia w kwietniu 1933 roku musiał odejść ze służby. Owy tragiczny wypadek nie zakończył jednak wojskowej, lotniczej kariery Badera. Protezy nóg umożliwiły mu chodzenie oraz… latanie i niedługo po rozpoczęciu II wojny światowej udało mu się powrócić do służby wojskowej.

W kwietniu 1940 roku otrzymał przydział do 222 Dywizjonu Myśliwskiego w którym walczył między innymi podczas obrony żołnierzy ewakuujących się z Dunkierki. To właśnie tam, podczas owej akcji zestrzelił swój pierwszy wrogi, niemiecki samolot, jakim był Messerschmitt Bf-109. W końcu czerwca 1940 roku został dowódcą 242 Dywizjonu Myśliwskiego i otrzymał również awans do stopnia majora. Morale jego pilotów było bardzo niskie na skutek ciężkich strat odniesionych w walkach nad Francją, jednak Douglas Bader szybko doprowadził całą jednostkę do pełnej gotowości bojowej, dzięki czemu mogła ona zostać włączona do 12 Grupy Myśliwskiej RAF-u. Dnia 11 lipca 1940r. Bader zapisał na swoje konto kolejny zestrzelony, wrogi samolot. Tym razem był to bombowiec Dornier Do-17. Następnie w sierpniu w czasie słynnej bitwy o Anglię, zniszczył kolejnego Dorniera i dwa Messerschmitty Me-110. W dniu 7 września do tej listy dopisano również kolejne dwa myśliwce Bf-109, a dnia 18 września, bombowce - Junkers Ju-88 i Do-17. Podczas bitwy o Anglię Douglas Bader, latał w sumie trzema samolotami Hawker Hurricane. Na pierwszym z nich o numerze P3061 odniósł 6 zwycięstw. Numery drugiej maszyny są nieznane, ale wiadomo iż 9 sierpnia uzyskał na niej jedno zestrzelenie, a dwie inne wrogie maszyny uszkodził. Trzecim Hurricane’em Badera w owym czasie była maszyna o numerze V7467, na którym uzyskał kolejne cztery zestrzelenia pewne, jedno prawdopodobne, a dwie wrogie maszyny uszkodził. Łącznie do końca września roku 1940 miał na swym koncie jedenaście zestrzeleń potwierdzonych i jedno prawdopodobne oraz cztery maszyny uznane jako uszkodzone. W późniejszym okresie bitwy o Anglię, Bader wraz z dowódcą 12 Grupy Myśliwskiej, wicemarszałkiem Traffordem Leigh-Mallorym był orędownikiem tworzenia większej jednostki taktycznej lotnictwa myśliwskiego, którą określano „Wielkim Skrzydłem”. Uważał on, że myśliwce nadlatujące w formacji liczniejszej niż dywizjon mają większą szansę na rozbicie niemieckich wypraw bombowych osłanianych przez myśliwce.

W roku 1941 zyskał awans na podpułkownika i został jednym z pierwszych dowódców skrzydła w Tangmere, gdzie dowodził swoimi Spitfire’ami podczas misji na „wymiatanie” i podczas tak zwanych „circus operations”, czyli średnich eskort bombowców nad północno-zachodnią Europą podczas letniej kampanii. Były to misje złożone z myśliwców i bombowców mające na celu wywabienie i osłabienie myśliwskich jednostek niemieckiej Luftwaffe, które w przeciwnym razie mogłyby walczyć także na Froncie Wschodnim. Jednym z przywilejów dowódcy skrzydła było pozwolenie na umieszczenie jego inicjałów na boku jego samolotu, jako osobistej identyfikacji. Na boku Spitfire’a Douglasa Badera również wymalowano jego inicjały “D-B”, co dało początek jego radiowej nazwie wywoławczej – „Dogsbody”. Do sierpnia tegoż roku jego liczba powietrznych zwycięstw wzrosła do dwudziestu dwóch samolotów wroga, co dawało mu piąte miejsce na liście asów powietrznych RAF-u. W owym czasie latał już na samolocie Supermarine Spitfire Mk.V. Dnia 9 sierpnia 1941 roku podczas jednego z lotów nad Francją został zestrzelony. Gdy Bader ratował się skokiem ze spadochronem, jego proteza zaklinowała się w kabinie i pilot co prawda zdołał opuścić samolot i bezpiecznie wylądować ze spadochronem, lecz proteza została w maszynie i runęła na ziemię wraz z nią. Ranny Bader dostał się do niewoli. I w tym momencie życia owego pilota miała miejsce bardzo ciekawa i zapewne znana większości miłośników lotnictwa historia. Otóż za sprawą niemieckiego asa myśliwskiego, równie znanego płk. Adolfa Gallanda (104 zwycięstwa powietrzne w 612 lotach bojowych), Niemcy zgodzili się, aby brytyjski samolot zrzucił Baderowi nową protezę. Tak też w dniu 19 sierpnia 1941r. Brytyjczycy wysłali w tym celu sześć bombowców Bristol Blenheim, w eskorcie myśliwców, które nad lotniskiem Saint-Omer, bez jakichkolwiek obaw ostrzału przez niemieckie baterie przeciwlotnicze, dokonały tego niezwykłego zrzutu, a w drodze powrotnej wykorzystując uśpioną czujność Niemców, dokonały nalotu na jeden z niemieckich celów. Bader natomiast, gdy tylko powrócił do zdrowia, próbował wydostać się z niewoli. W końcu w sierpniu 1942r. wraz z czterema innymi lotnikami uciekł z obozu Stalag Luft III w Żaganiu. Jeszcze tego samego dnia pewien oficer Luftwaffe przebywający w pobliżu postanowił złożyć wizytę sławnemu koledze z wrogiej armii. Kiedy zapukał do drzwi nie usłyszał jednak odpowiedzi i kiedy stwierdził, że w pokoju nikogo niema wszczął alarm. Niestety kilka dni później wszyscy uciekinierzy zostali złapani. Z uwagi na to, iż była to pierwsza próba ucieczki, na swoje szczęście w nieszczęściu Bader został przeniesiony do słynnego specjalnego obozu dla uciekinierów w zamku Colditz. I właśnie tam doczekał się wyzwolenia przez Amerykanów w dniu 15 kwietnia 1945r. Wprawdzie zaraz potem poprosił o przydzielenie mu Spitfire'a, aby mógł dalej walczyć, lecz dowództwo stanowczo odrzuciło jego prośbę.

W czerwcu 1945r. został awansowany do stopnia pułkownika, a w lutym 1946r. ostatecznie zakończył swoją służbę w RAF-ie. W roku 1976 otrzymał tytuł szlachecki za swoją służbę wojskową i działalność na rzecz osób niepełnosprawnych. Dnia 4 czerwca 1979 roku po raz ostatni leciał jako pilot. W sierpniu roku 1982 Douglas Bader przeszedł poważny atak serca tuż po turnieju tenisowym w Ayrshire. Zmarł 5 września 1982, czego powodem był kolejny atak serca, którego tym razem nie udało mu się przeżyć.

 

Sir Douglas Bader zawdzięcza swoje sukcesy trzem podstawowym zasadom pilota myśliwskiego, które podzielał również niemiecki as Erich Hartmann:

  1. Jeśli jesteś wyżej niż przeciwnik, to ty kontrolujesz walkę.

  2. Jeśli podchodzisz od strony słońca, przeciwnik nie powinien cię widzieć.

  3. Jeśli wstrzymasz się z oddaniem strzału do momentu, kiedy będziesz już bardzo blisko – z pewnością spudłujesz.


Opracował: Kacper „Kakadz” Kolibowski

Opracowano w oparciu o:

Encyklopedia II Wojny Światowej ISBN 978-83-252-0219-4 oraz http://en.wikipedia.org