Stefan Witorzeńć - urodził się 15 stycznia 1908 r. w Lidzie. Po ukończeniu gimnazjum w rodzinnym mieście został powołany do wojska. Służbę rozpoczął od Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty. Ze względu na zainteresowanie lotnictwem przeniósł się do Szkoły Podchorążych Rezerwy Lotnictwa w Dęblinie. Po jej ukończeniu w 1930 r. wrócił do Lidy. Jednocześnie rozpoczął studia Nie ukończył ich. Zwyciężyło zamiłowanie do lotnictwa. Karierę pilota wojskowego zaczął od Dęblina. Szkołę Podchorążych Lotnictwa ukończył w stopniu podporucznika. Przydzielony został do Pułku Lotniczego stacjonującego w Poznaniu. W 1933 r. został skierowany do Grudziądza na kurs wyższego pilotażu. Ten ukończył z drugą lokatą. Nie opuścił murów Szkoły, którą nie tak dawno sam skończył. Został powołany na stanowisko instruktora.

 

Z chwilą wybuchu II wojny światowej był organizatorem i dowódcą obrony powietrznej Dęblina. Latał bojowo w eskadrze utworzonej z kadry instruktorskiej. W chwili zajęcia ziem polskich przez Armię Czerwoną przekroczył granicę z Rumunią. Został internowany. Nie usiedział długo w obozie. Drogą morska przedostał się do Bejrutu. Następnie ruszył do Francji i dalej na Wyspy Ostatniej Nadziei. W Wielkiej Brytanii przeszkolił się w lotach na samolotach myśliwskich. Był jednym z pierwszych polskich pilotów, który otrzymał przydział do angielskiego dywizjonu myśliwskiego. Latał w składzie 501 dywizjonu. Razem z nim wziął udział w bitwie o Wielką Brytanię. Od 22 listopada 1940 był pilotem polskiego 306 dywizjonu myśliwskiego „Toruńskiego”. Latał jako dowódca eskadry. Następnie od drugiej połowy maja 1941 r. znalazł się w 302 dywizjonie myśliwskim „Poznańskim" . Był dowódcą eskadry a następnie dowódcą dywizjonu. Od 25 listopada 1941 do 25 września 1942 r. dowodził polskim skrzydłem myśliwskim. Stefan Witorzeńć był pewien czas oficerem łącznikowym w 11 grupie myśliwskiej. Od 18.lutrego 1943 r. pozostawał oficerem łącznikowym polskiego sztabu w Dowództwie Lotnictwa Myśliwskiego RAF W tym czasie został wybrany na członka Kapituły Orderu Virtuti Militari. Reprezentował w niej lotnictwo. Pełnił funkcję zastępcy komendanta (polskiego komendanta) 61 Ośrodka Szkolenia Bojowego. Od lipca 1944 r. uczestniczył w lotach bojowych polskiego skrzydła myśliwskiego. Z początkiem stycznia 1945 r. Stefan został komendantem 25 Szkoły Wstępnego Pilotażu. Z początkiem pierwszej połowy marca 1945 r .był odkomenderowany do skrzydła myśliwskiego RAF. Dowodził 131 polskim skrzydłem myśliwskim bazującym w Niemczech. Pozostawał z nim do połowy grudnia 1946 r. Uczestniczył w jego rozwiązaniu, które nastąpiło 3 stycznia 1947 r. Odrzucił propozycję przejścia do służby w RAF. Wybrał powrót do Polski.

 

Do kraju wrócił w czerwcu 1948 r. Zamieszkał w Łodzi. Do lotnictwa nie wrócił. Był skażony swoją przeszłością. Przeszłością, że walczył na Zachodzie. Po śmierci Stalina za sprawą zmian politycznych został powołany do służby w Wojsku Polskim. Służył w Dowództwie Wojsk Lotniczych. Od 11 lipca 1958 r. powierzono mu funkcję Komendanta Wyższej Szkoły Pilotów w Modlinie Z dniem 15.czerwca 1967 r. został przeniesiony do rezerwy. Poświęcił się działalności społecznej. Był współorganizatorem i prezesem Stowarzyszenia Lotników Polskich w Kraju. Zmarł 30 grudnia 1994 r. w Warszawie. Pochowany został na Cmentarzu Powązkowskim.

 

Oprac. Konrad Rydołowski