Witold Urbanowicz - 1908-1996 generał brygady, as polskiego lotnictwa. Urodził się 30 marca 1908 roku w Olszance koło Augustowa. W 1930 roku wstąpił do Szkoły podchorążych Lotnictwa w Dęblinie i 15 sierpnia 1932 roku otrzymał awans na podporucznika obserwatora. Po czym uzyskał przydział do eskadry bombowej w składzie 1 Pułku Lotniczego w Warszawie. W 1933 roku ukończył kurs pilotażu oraz Kurs Wyższego Pilotażu w Grudziądzu. Po kursie został pilotem 113 Eskadry Myśliwskiej a następnie 111 Eskadry Myśliwskiej. W 1936 roku z eskadrą został przesunięty na przygraniczne lotnisko Sarny dla przechwytywania radzieckich samolotów szpiegowskich. Podczas tych lotów porucznik Urbanowicz zestrzelił samolot R-5 choć oficjalnie nie przyznano zwycięstwa. Po tym wydarzeniu loty ustały. W 1936 roku pilot został instruktorem w Szkole Podchorążych Lotnictwa, gdzie zastała pilota wojna. We wrześniu 1939 roku wykonał kilka lotów bojowych na starym myśliwcu PZL P-7 nie osiągając sukcesów. 17 września 1939 roku na czele grupy podchorążych przekroczył granicę Polsko Rumuńską, skąd okrężną drogą przez Francję trafił do Anglii. Podczas BITWY O WIELKĄ BRYTANIĘ loty bojowe rozpoczął w składzie 145 Dywizjonu Myśliwskiego i 21 sierpnia 1940 roku został przeniesiony do 303 Polskiego Dywizjonu Myśliwskiego na stanowisko dowódcy eskadry. 7 września 1940 roku objął stanowisko dowódcy 303 Dywizjonu. 21 października 1040 roku odszedł na odpoczynek od latania bojowego. Trafił do sztabu 11 Grupy Myśliwskiej. Wiosną 1941 roku współtworzył 1 Polskie Skrzydło Myśliwskie i 15 kwietnia został pierwszym dowódcą 1 Skrzydła. 31 maja 1941 roku zdał dowództwo. W czerwcu 1941 roku został wysłany do Stanów zjednoczonych, gdzie w czerwcu 1942 roku objął stanowisko zastępcy Attache Lotniczego przy Ambasadzie Polskiej w Waszyngtonie. W 1943 roku skorzystał z zaproszenia generała Clarie Chennaulta (dowódcy 14 Armii Lotniczej stacjonującej w Chinach), zrzekł się stanowiska Attache i we wrześniu 1943 roku otrzymał przydział do 14 Armii Lotniczej USA. 23 października 1943 rozpoczął służbę w składzie 75 Dywizjonu Myśliwskiego stacjonującego na lotnisku Ku-Ming. Latającego na samolotach CURTISS P-40. Loty bojowe nad Chinami wykonywał do 15 grudnia 1943 roku, 11 grudnia zestrzelił dwa japońskie myśliwce ZERO, dodatkowo 8 samolotów zniszczył na ziemi podczas atakowania nieprzyjacielskich lotnisk. Po powrocie na Wyspy Brytyjskie pełnił stanowiska sztabowe, w sierpniu 1944 roku ponownie wyjechał do Waszyngtonu, objął stanowisko Attache Lotniczego. Funkcję pełnił do lipca 1945 roku. Wojnę zakończył z kontem 18 zwycięstw, wielokrotnie był odznaczany. Otrzymał Srebrny Krzyż Virtuti Militari (nr 08820 nadany 13 września 1940), trzykrotnie Krzyż walecznych, Medal Lotniczy, brytyjski DFC (Dystinguihed Flying Cross nadany 24 października 1940 jako jeden z czterech pierwszych Polaków), amerykański DFC (Dystinguihed Flying Cross), Air Medal oraz chińskim Krzyżem Lotniczym.


Źródło: spotter.pl
W sierpniu 1945 roku został zdemobilizowany w stopniu pułkownika i powrócił do Polski. Błyskawicznie okazało się iż w związku z tym iż pełnił przez pewien czas służbę w dyplomacji intensywnie interesuje się nim komunistyczna służba bezpieczeństwa. Nielegalnie przekroczył granicę państwa i dotarł do zachodniej strefy okupacyjnej. W 1946 roku wyemigrował do USA, wydarzenia wojenne opisał w książkach „Myśliwcy”, „Ogień nad Chinami”, „Początek Jutra” i „Świt zwycięstwa”. 15 listopada 1995 roku Urbanowicz otrzymał awans na generała brygady. Zmarł 17 lipca 1996 roku w Nowym Jorku.

W stulecie urodzin Witolga Urbanowiczas syn mieszkający w USA przekazał do Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie pamiątki po ojcu, między innymi odznaczenia, pamiątki osobiste z okresu II wojny.

Oprac. Jacek Waszczuk