wojsko PLWczoraj minęła 36 rocznica śmierci pułkownika Jerzego Borejszy. Wspominamy jego życie...

 

 

 

 

 

Urodził się 25 września 1889 r. z dala od Polski. Poza nią pobierał nauki. Po dwóch latach edukacji rozpoczął swoją przygodę z wojskiem. Na dwa lata przed wybuchem I wojny światowej został skierowany na kurs pilotażu w Petersburgu. Z miasta nad Newą swoje związki z lotnictwem kontynuował w Sewastopolu. Służył w jednym z oddziałów lotniczych. Po awansie i zmianie oddziału rozpoczął służbę wojskową we Władywostoku. Po powrocie z niego był pilotem w moskiewskiej fabryce samolotów. Z tej wyruszył na front. Był zastępcą dowódcy oddziału. Na wiosnę 1915 r. został zestrzelony przez niemiecką artylerię przeciwlotniczą. Trafił do niewoli.  Przesiedział w niej do końca wojny.

 

jerzy-borejsza-150x205

 

Na początku  grudnia 1918 r. wstąpił do Wojska Polskiego. 5W styczniu 1919 r. zameldował się w 3. eskadrze  lotniczej. Z tej „wywędrował” do Lwowa. Tu powierzono mu dowodzenie 7. eskadrą lotniczą. W czasie wykonywania jednego z lotów został ranny w wypadku lotniczym. Po hospitalizacji w maju  objął dowodzenie  IV. grupą lotniczą. Razem z nią brał udział w przejmowaniu przez Polskę Pomorza Gdańskiego. Awansowany na kapitana dalej pozostawał w lotnictwie. Był szefem wydziału lotnictwa przy Misji Wojskowej we Francji i Wielkiej Brytanii. To on ze swoją ekipą kupował dla  Polski samoloty.  Otrzymał stopień majora. Od  kwietnia do lipca 1921 r. pracował w sztabach. Na początku  lipca 1921 roku został mianowany zastępcą dowódcy 2. Pułku Lotniczego. Pod koniec marca następnego roku został przeniesiony rozkazem do Warszawy. Trafił do 1. Pułku Lotniczego. Tu w stolicy objął podobne stanowisko do tego, które miał pod Wawelem. W majowe święto  to jest 3 maja 1922 r.  otrzymał awans na stopień podpułkownika. 1 marca 1923 roku objął dowodzenie 2. Pułku Lotniczego. Dowodził tym przez rok. 15 sierpnia 1924 r.  awansował na stopień pułkownika. Od 1 maja 1925 roku był zastępcą szefa Departamentu IV  Departamentu Żeglugi Ministerstwa Spraw Wojskowych pozostawał na nim do Przewrotu Majowego. Po tym „odszedł” i pozostawał w dyspozycji nowego szefa. Tym nowym był płk. Rayski. 1 kwietnia 1927 r. Borejszy powierzono stanowisko komendanta Centralnej Szkoły Podoficerów Pilotów Lotnictwa Placówka miała swoją siedzibę w Bydgoszczy. Od 1930 r. był  przeniesiony  w stan spoczynku.

 

3 września 1939 r. to jest trzeciego dnia II wojny światowej został  powołany do służby czynnej. Walczył u boku  generała Grzmot - Skotnickiego. Wziął udział w bitwie nad Bzurą. Został ranny. Trafił do niewoli do obozu jenieckiego. Po zakończeniu  wojny światowej wrócił do Polski. Zamieszkał nad Bałtykiem  w Sopocie. Pracował poza lotnictwem. W 1958 roku przeszedł na rentę. Był członkiem Związku Bojowników o Wolność i Demokrację. Działał w Klubie Seniorów Lotnictwa Aeroklubu PRL. Zmarł 25 lutego 1975 r.

Konrad RYDOŁOWSKI

Urodził się 25 września 1889 r. z dala od Polski. Poza nią pobierał nauki. Po dwóch latach edukacji rozpoczął swoją przygodę z wojskiem. Na dwa lata przed wybuchem I wojny światowej został skierowany na kurs pilotażu w Petersburgu. Z miasta nad Newą swoje związki z lotnictwem kontynuował w Sewastopolu. Służył w jednym z oddziałów lotniczych. Po awansie i zmianie oddziału rozpoczął służbę wojskową we Władywostoku. Po powrocie z niego był pilotem w moskiewskiej fabryce samolotów. Z tej wyruszył na front. Był zastępcą dowódcy oddziału. Na wiosnę 1915 r. został zestrzelony przez niemiecką artylerię przeciwlotniczą. Trafił do niewoli.  Przesiedział w niej do końca wojny.
 
       Na początku  grudnia 1918 r. wstąpił do Wojska Polskiego. 5W styczniu 1919 r. zameldował się w 3. eskadrze  lotniczej. Z tej „wywędrował” do Lwowa. Tu powierzono mu dowodzenie 7. eskadrą lotniczą. W czasie wykonywania jednego z lotów został ranny w wypadku lotniczym. Po hospitalizacji w maju  objął dowodzenie  IV. grupą lotniczą. Razem z nią brał udział w przejmowaniu przez Polskę Pomorza Gdańskiego. Awansowany na kapitana dalej pozostawał w lotnictwie. Był szefem wydziału lotnictwa przy Misji Wojskowej we Francji i Wielkiej Brytanii. To on ze swoją ekipą kupował dla  Polski samoloty.  Otrzymał stopień majora. Od  kwietnia do lipca 1921 r. pracował w sztabach. Na początku  lipca 1921 roku został mianowany zastępcą dowódcy 2. Pułku Lotniczego. Pod koniec marca następnego roku został przeniesiony rozkazem do Warszawy. Trafił do 1. Pułku Lotniczego. Tu w stolicy objął podobne stanowisko do tego, które miał pod Wawelem. W majowe święto  to jest 3 maja 1922 r.  otrzymał awans na stopień podpułkownika. 1 marca 1923 roku objął dowodzenie 2. Pułku Lotniczego. Dowodził tym przez rok. 15 sierpnia 1924 r.  awansował na stopień pułkownika. Od 1 maja 1925 roku był zastępcą szefa Departamentu IV  Departamentu Żeglugi Ministerstwa Spraw Wojskowych pozostawał na nim do Przewrotu Majowego. Po tym „odszedł” i pozostawał w dyspozycji nowego szefa. Tym nowym był płk. Rayski. 1 kwietnia 1927 r. Borejszy powierzono stanowisko komendanta Centralnej Szkoły Podoficerów Pilotów Lotnictwa Placówka miała swoją siedzibę w Bydgoszczy. Od 1930 r. był  przeniesiony  w stan spoczynku.
 
    3 września 1939 r. to jest trzeciego dnia II wojny światowej został  powołany do służby czynnej. Walczył u boku  generała Grzmot - Skotnickiego. Wziął udział w bitwie nad Bzurą. Został ranny. Trafił do niewoli do obozu jenieckiego. Po zakończeniu  wojny światowej wrócił do Polski. Zamieszkał nad Bałtykiem  w Sopocie. Pracował poza lotnictwem. W 1958 roku przeszedł na rentę. Był członkiem Związku Bojowników o Wolność i Demokrację. Działał w Klubie Seniorów Lotnictwa Aeroklubu PRL. Zmarł 25 lutego 1975 r.