Zdjęcie dnia

  • Jacek Grześkowiak

    Jacek Grześkowiak

Newsletter

Cotygodniowa porcja informacji lotniczych

JOOMEXT_TERMS

HOBBY

Pogoda

 


Dołącz do nas !

FB TW google-plus-ikona-2012 YT 

 


Article Index


Okres pokoju 1945-1950r.

 

Za udział w walkach z niemcami 1 PLM „Warszawa” otrzymał  Order Virtuti Militari V Klasy.

W dniu zakończenia II wojny światowej Pułk otrzymał ( jak wszystkie Polskie jednostki utworzone na terenie ZSRS ) rozkaz powrotu do Polski. Przebazowanie zakończono w dniu 10.05.1945r. Pułk stacjonował w Bydgoszczy i oczekiwał na przydzielenie nowych zadań na czas pokoju. Zmniejszono skład osobowy i ograniczono liczbę lotów szkolnych.

W dniu 24.01.1946r. dochodzi do zatwierdzenia nowej organizacji Polskiego Lotnictwa Wojskowego. Rozkazem Naczelnego Dowódcy WP powstają nowe związki taktyczne. Miedzy innymi 1 Dywizja Lotnictwa Myśliwskiego ze składem; 1 PLM „Warszawa”, 2 PLM ( poprzedni 10 PLM ), 3 PLM ( poprzedni 11 PLM ). Pułki planowano ulokować odpowiednio w Warszawie, Krakowie i Poznaniu lub Wrocławiu. Dla 1 PLM wybudowano nowoczesne lotnisko Bemowo. Zanim jednak lotnisko Bemowo zostało oddane do użytku 1 PLM przebazowano do Modlina, gdzie kontynuowano szkolenie na samolotach tłokowych Jak-9.

Wprowadzenie na uzbrojenie samolotów myśliwskich z napędem odrzutowym ( prawidłowo turboodrzutowym ) było już tylko kwestią czasu. Mało tego, Polski przemysł lotniczy zaczynał się przygotowywać do rozpoczęcia produkcji licencyjnej najpierw Jak-17, jako G-1, następnie Jak-23, jako G-3. Przygotowania do produkcji seryjnej tego ostatniego były już daleko zaawansowanie.

W Polskim Lotnictwie Wojskowym pojawiły się pierwsze samoloty odrzutowe typu Jak-17 / Jak-17 W w liczbie kilku sztuk i nie stanowiły dużej wartości militarnej. Na dodatek pilotowali je sowieccy oficerowie. Nowych samolotów potrzeba było co najmniej 100 sztuk.

Wraz z wprowadzeniem pierwszych egzemplarzy samolotów turboodrzutowych przystąpiono do formowania nowych struktur Wojsk Lotniczych. Zgodnie z planem, w dniu 28.04.1950r. rozpoczęto organizować dowództwo i sztab 5 Dywizji Lotnictwa Myśliwskiego, na podstawie Rozkazu MON Nr 037/org. Nowa jednostka organizacyjna była sformowana na bazie kadry wydzielonej z dowództw i sztabów Wojsk Lotniczych i 1 PLM. Tutaj drobna uwaga – W tym czasie pułki nazywano; myśliwski pułk lotniczy, czyli 1 MPL. W skład 5 Dywizji Lotnictwa Myśliwskiego podporządkowano tymczasowo; 1 PLM Warszawa, który w tym czasie został przeniesiony z Bydgoszczy do Modlina, 2 PLM, który w tym czasie już stacjonował w Krakowie-Czyżynach, 3 PLM, który stacjonował w Gdyni-Babie Doły. Uprzedzając nieco fakty napiszę, że w tym czasie w 5 DLM już organizacyjnie przygotowywano do formowania pozostałych Pułków dla Dywizji; 13 PLM i 31 PLM.


Lotnisko Bemowo

Lotnisko nosi dwie równorzędne nazwy; Bemowo lub Babice. Lotnisko zostało oddane do eksploatacji w styczniu 1951r. Budowa trwała kilka lat i była prowadzona z dużym, jak na owe czasy rozmachem. Przy jego budowie pracowali jeńcy niemieccy, których doprowadzano z pobliskiego obozu na Grotach. Lotnisko zostało zbudowane z dwom krzyżującymi się pasami startowymi o długości 1 500 m. Główny pas miał bardzo dużą szerokość, która wynosiła 90 m. Ma orientacje 10/28. Współrzędne 52,16 N 20,54 E. Wysokość lotniska 107 m npm. Drugi pas był wykorzystywany w minimalnym stopniu. Oba pasy posiadają nawierzchnię betonową. Lotnisko miało pełne zaplecze i nigdy niedokończoną infrastrukturę. Na jego terenie wybudowano trzy duże hangary.

Lotnisko przez całe półwiecze było obiektem służącym wielu rodzajom lotnictwa, od wojskowego poprzez sanitarne, aeroklubowe, a nawet organizowano na nim imprezy motorowe. Z wojskowego punktu widzenia bardzo szybko okazało się, że umiejscowiono jest zbyt blisko centrum Warszawy. Zaledwie 10 km.

Obecnie (2000r.) lotnisko posiada jeden pas betonowy o wymiarach 1 050 m x 90 m i równoległy pas trawiasty dla lekkich samolotów.

Lotnisko Bemowo zostało potraktowane jako główna baza 5 Dywizji Lotnictwa Myśliwskiego i podległych jej jednostek, z których planowano zorganizować i stworzyć system OPL dla Warszawy.

Wraz z otrzymaniem wystarczającego wyposażenia na Bemowo przebazowano dowództwo i sztab 5 Dywizji Lotnictwa Myśliwskiego oraz 1 PLM z Modlina, który został przebazowany w dniach 2-5.01.1951r.. Dowódcą 5 DLM był wówczas sowiecki generał Grigorij Piatakow, a dowódcą 1 PLM ppłk Aleksander Bystrow, także sowiet. Obie jednostki umieszczono we wschodniej części lotniska w rejonie fortu Bema. Budujący się kompleks koszarowy po stronie formującej się WAT nie był jeszcze oddany do użytku.

Pułk miał w tym czasie na stanie nowe samoloty Jak-9 P i kilka starszych egzemplarzy szkolnych Jak-9 W. Lecz już w kwietniu 1950r. dotarły do Polski pierwsze trzy egzemplarze wersji szkolnej Jak-17 W. Samoloty te tak jak poprzednie dotarły do Polski transportem kolejowym. Lecz nie do Radomia tylko od razu na lotnisko Bemowo. Zostały złożone w hangarze nr 3. Egzemplarze te były wyprodukowane w 1948r. I pochodziły z jednostki sowieckiej. Posiadały nr 3120008 nb 4, nr 3120127 nb 7, nr 3120145 nb ?. Samoloty te po oblocie zostały przekazane na stan 1 PLM.

Jednocześnie z nowymi samolotami zgodnie z rozkazem MON z dnia 18.12.1950r. tyczącym umundurowania Dowództwo Wojsk Lotniczych opracowało i wprowadziło do użytku dla personelu latającego nowy wzór umundurowania specjalnego. Każdy pilot latający na samolotach odrzutowych otrzymał kurtkę, spodnie i buty wykonane ze skóry. Ubiór ten znacznie odróżniał pilotów, którzy wyglądali bardzo elegancko, na tle innych, ubranych w ubrania drelichowe. Takie dowartościowanie czyniło z pilotów elitę, tym bardziej, że ich codzienna dieta żywieniowa była znacząco wyższa.

Wybuch wojny w Korei w dniu 25.06.1950r., zmusił sowietów do przyspieszenia procesu unowocześniania armii państw satelickich. W wyniku podjętych decyzji już w styczniu 1951r. na lotnisko w Bemowie zaczęły przybywać pierwsze transporty z samolotami Jak-23. Pierwszy taki transport dotarł na bocznicę kolejową w Bemowie w dniu 6.01.1951r. Ładunek bardzo szybko umieszczono w hangarze Nr 3 i dodatkowo ogrodzono i obstawiono wartą.

Razem z nowymi samolotami na Bemowie w 1 PLM zameldowali się piloci-instruktorzy sowieccy; mjr Sapiecha, porucznik Łochow, porucznik Mareszkin, porucznik Wołkowski. Zadaniem ich był przeszkolenie Polskich pilotów będących już po pierwszych lotach na samolotach odrzutowych na typ Jak-23. Wobec szybkich zmian Dowództwo WL zorganizowało drugą grupę Polskich pilotów na wstępne przeszkolenie na samolotach Jak-17 W w sowieckiej bazie w Brzegu na terenie Polski. Tym razem grupa liczyła 15 pilotów i kilku techników.

Tymczasem grupa techniczna montowała kolejne samoloty Jak-23 i sukcesywnie je oblatywała przed przekazaniem do użytku w 1 PLM.

Z początkiem kwietnia 1951r. do Warszawy powrócili piloci i technicy z Brzegu. Pilotów tych włączono do szkolenia na samolotach Jak-23. W grupie tej znaleźli się między innymi; ponownie ppłk Wasyl Gaszyn oraz kpt. S Więcek, kpt. M. Bajczykow, kpt. Tadeusz Krepski, kpt. E. Pniewski, kpt. Stanisław Tanana, ppor. W. Iwoń, ppor. B. Somolik. Do grupy szkolących dołączyli jeszcze; ppor. A Dobrzeniecki, ppor. S. Płoszański i ppor. Władysław Hermaszewski. Równolegle intensywnie szkolono personel techniczny 1 PLM.

Dzień 20.03.1951r. stał się znamienny dla 1 PLM, gdyż w tym dniu został odczytany rozkaz specjalny dowódcy pułku o przejściu w szkoleniu lotniczym z samolotów tłokowych na samoloty odrzutowe. W tym czasie pułk miał na stanie; 16 Jak-23, 3 Jak-11, 6 Jak-9 P, 1 Jak-9 M, 3 Po-2. Jednak już w następnym miesiącu pułk posiadał 30 nowych Jak-23 oraz 3 Jak-17 W.

W tym czasie na lotnisko Bemowo przybyła grupa pilotów z 2 PLM która rozpoczęła przeszkalanie na samoloty odrzutowe. Szkolenie lotnicze 2 PLM rozpoczął w dniu 9.05.1951r. Aby szkolenie przebiegało sprawnie z 1 PLM przekazano do 2 PLM jeden Jak-17 W nr 3120145, a w połowie maja 1951r. kolejny Jak-17 W nr 3120124.

Na kilkanaście dni przed planowana defiladą 22 Lipca, w dniu 19.07.1951r. na Bemowie wylądowało 5 najnowszych samolotów MiG-15. przyprowadzili je piloci sowieccy z lotniska na terenie NRD w pobliżu Berlina. Samoloty były wyprodukowane jesienią 1949r. i miały numery nr 0227, 0231, 0234, 0 236, 0249. Nieco później przyleciały cztery szkolno-bojowe UTI MiG-15 nr 104-11, 104-23, 104-24, 104-25.