Curtiss SOC-1 Curtiss SOC-1 Seagull

 

Curtiss SOC-1 Seagull (ang. mewa) – jednosilnikowy, dwupłatowy, wodnosamolot rozpoznawczy (SO – "scout-observation" – zwiadowczo-obserwacyjny) używany przez US Navy w czasie II wojny światowej.

Służył jako samolot pokładowy na pancernikach i krążownikach, w powietrze był wyrzucany z rampy-katapulty. Skrzydła samolotu składały się do tyłu w celu zmniejszenia powierzchni składowania. Napęd stanowił silnik gwiazdowy Pratt & Whitney R-1340, górne skrzydła zostały wyposażone z klapy i sloty, co dało samolotowi znakomitą charakterystykę lotu przy małych prędkościach – było to niezmiernie ważne dla samolotu wyrzucanego z katapulty i lądującego na wodzie.

Samolot został zamówiony w 1933 i oblatany już rok później, do służby wszedł z 1935 zastępując wszystkie poprzednie dwupłatowce. Produkcję zakończono w 1938 i planowano go zastąpić w 1940 nową, jednopłatową konstrukcją, jednak mający go zastąpić Curtiss SO3C okazał się samolotem bardzo nieudanym. Na większości pancerników, gdzie samoloty były zazwyczaj przechowywane na pokładzie, został zastąpiony przez samolot Vought OS2U Kingfisher, ale jako samolot obserwacyjny krążowników służył prawie do końca wojny.

 

Dane tecniczne:

Napęd: 1 silnik Pratt-Whittney R-1340 Wasp o mocy 550 KM (410 kW)
Rozpiętość: 10,98 m
Długość: 9,58 m
Wysokość: 4,5 m
Powierzchnia nośna: 31,77 m²
Masa własna: 1716 kg
Prędkość maksymalna: 266 km/h
Prędkość przelotowa: 214 km/h
Prędkość minimalna: 90 km/h
Prędkość wznoszenia: 4,64 m/s
Pułap: 4540 m
Zasięg: 1086 km
Uzbrojenie:
2 karabiny maszynowe Colt-Browning kal. 7,62 mm
295 kg bomb