Zdjęcie dnia

  • Jacek Grześkowiak

    Jacek Grześkowiak

Newsletter

Cotygodniowa porcja informacji lotniczych

JOOMEXT_TERMS

Pogoda

 


Dołącz do nas !

FB TW google-plus-ikona-2012 YT 

 


 Hawker-Hunter-hatzerim-1

Hawker Hunter (ang. hunter – "myśliwy") – brytyjski samolot myśliwski wykorzystywany przez RAF oraz siły powietrzne 19 innych krajów. Hawker Hunter był samolotem o skośnych skrzydłach – pojawił się w miejsce wyposażonego w skrzydła proste samolotu Hawker Sea Hawk. Łącznie zbudowano 1972 maszyny w macierzystej wytwórni Hawker Siddeley oraz na licencji w Belgii i Holandii.Początki myśliwca Hunter są związane z samolotem pokładowym o prostych skrzydłach – Hawker Sea Hawk. W celu poprawienia jego osiągów i wypełnienia wymagań Ministerstwa Lotnictwa Wielkiej Brytanii oznaczonych numerem E.38/46 główny konstruktor wytwórni Hawker Siddeley, Sidney Camm, zaprojektował prototypowy samolot oznaczony jako Hawker P.1052, który był właściwie wersją Sea Hawka ze skrzydłami skierowanymi skośnie – pod kątem 35 stopni. Osiągi tego oblatanego w grudniu 1948 samolotu były bardzo dobre i, zdaniem zarządu wytwórni Hawker Siddeley, miał on szansę po wprowadzeniu niezbędnych zmian i ulepszeń stać się myśliwcem, który mógłby być produkowany seryjnie[1]. Korzystając z własnych środków wytwórni przebudowano drugi egzemplarz prototypowego P.1052 na nowy samolot Hawker P.1081 ze skośnym usterzeniem ogonowym oraz zaprojektowaną na nowo tylną sekcją kadłuba i, w przeciwieństwie do Sea Hawka, nie z dwoma, a z jednym wylotem powietrza silnika odrzutowego. Maszyna ta została oblatana 19 czerwca 1950 roku i okazała się konstrukcją na tyle obiecującą, że wzbudziła zainteresowanie Sił Powietrznych Australii. Rok po oblataniu samolot uległ katastrofie, co uniemożliwiło kontynuowanie prac rozwojowych.

 

Tymczasem Ministerstwo Lotnictwa wydało kolejną specyfikację F.43/46 na dzienny (tj. zdolny do operowania tylko w ciągu dnia) myśliwiec przechwytujący o napędzie odrzutowym. Sidney Camm w celu sprostania nowym wymaganiom zaprojektował bazującą na pierwszym prototypie P.1052 maszynę napędzaną nowym silnikiem Rolls-Royce'a typu Avon, który – w przeciwieństwie do zastosowanego w Sea Hawku Rolls-Royce'a Nene – miał sprężarkę osiową, co przyczyniło się do zmniejszenia rozmiarów tego silnika, z jednoczesnym uzyskaniem większego ciągu. Początkowo maszyna miała jeden wlot powietrza na dziobie i usterzenie ogonowe w kształcie litery T; później – w celu zwiększenia stabilności konstrukcji – usterzenie zmieniono, a zamiast jednego wlotu powietrza zastosowano dwa, zapewniając tym samym miejsce na uzbrojenie i radar w przedniej części kadłuba.

Pierwszy prototyp oznaczony jako P.1067 został oblatany 20 lipca 1951 roku[2]. Napęd maszyny stanowił silnik Avon 103 o ciągu 28,91 kN taki sam jak zastosowany w bombowcu English Electric Canberra. Druga maszyna prototypowa została wyposażona w mocniejszy silnik turboodrzutowy Avon 107 o ciągu 33,58 kN, seryjną awionikę oraz uzbrojenie i oblatana 5 maja 1952[2]. Trzecia maszyna testowa oblatana 30 listopada 1952 została próbnie wyposażona w inny silnik ze sprężarką osiową produkcji wytwórni Armstrong Siddeley Sapphire 101 o ciągu 35,59 kN.

 

Opis konstrukcji

Hawker Hunter był całkowicie metalowym samolotem o półskorupowej konstrukcji i klasycznym układzie średniopłata. Wyposażenie kabiny stanowił fotel wyrzucany Martin-Baker Mk.2H lub Mk.3H, a w dwumiejscowych wersjach szkolno-treningowych fotele Mk.4H. Tylna część kadłuba mogła być demontowana dla celów obsługi i utrzymania jednostki napędowej. U nasady skrzydeł znajdowały się dwa trójkątne wloty powietrza do silnika i jeden wylot spalin pod częścią ogonową kadłuba. Płaty posiadały skos 35 stopni i ujemny wznios. Powierzchnie klasycznego usterzenia ogonowego również były skośne. Centralnie pod kadłubem zainstalowano hamulec aerodynamiczny. Maszyna posiadała trzypunktowe wciągane w locie podwozie z kołem dziobowym. Uzbrojenie strzeleckie Huntera stanowiły cztery działka rewolwerowe ADEN kalibru 30 mm zainstalowane w kadłubie. Całe działka można było demontować wraz z całą kasetą w celu szybkiego załadowania amunicji lub do obsługi naziemnej. Po wyjęciu kasety w kadłubie zostawały tylko lufy działek. W dwumiejscowych Hunterach uzbrojenie stanowiło tylko jedno działko ADEN, a w niektórych wersjach eksportowych dwa takie działka. Poza uzbrojeniem w części dziobowej zmieszczono mały i prosty radar Ekco.

 

Dane techniczne:

Rozpiętość 10,26 m
Długość 14,00 m
Wysokość 4,01 m
Powierzchnia nośna 32,42m²
Masa własna 6405 kg
Masa całkowita 11158kg
Prędkość maksymalna 1150km/h
Pułap 15 240 m
Zasięg 3060 km

 


Dane operacyjne
Uzbrojenie
4 × działko ADEN kal. 30 mm
do 3400 kg uzbrojenia podwieszanego na 4 zamkach

 

1024px-Hawker Hunter

 

Wersje samolotu Hawker Hunter

    P.1067 — maszyna prototypowa.
    P.1101 — prototypowy dwumiejscowy samolot szkolno-treningowy.
    Hunter F.1 — pierwsza wersja produkcyjna napędzana silnikiem Avon 113 engine. Zbudowano 139 egzemplarzy.
    Hunter F.2 — wersja produkcyjna napędzana silnikiem Sapphire 101. Zbudowano 45 egzemplarzy.
    Hunter F.3 — maszyna napędzana silnikiem Avon RA.7R o ciągu 42,70 kN z dopalaczem, engine, ostro zakończonym dziobem, hamulcami aerodynamicznymi po bokach kadłuba i zmienioną owiewką kabiny. Wykorzystana do pobicia rekordu prędkości, a następnie służyła jako naziemna platforma instruktażowa.
    Hunter F.4 — wersja z powiększonymi do 1883 litrów zbiornikami w krawędzi natarcia skrzydeł oraz dodatkowymi zainstalowanymi na stałe zbiornikami podskrzydłowymi o pojemności 454 litrów. Napęd maszyny stanowił silnik Avon 115 (później Avon 21). Niektóre z maszyn wyposażono w wypukłe gondole pod dziobem na ogniwa wystrzelonych taśm amunicyjnych. Hunter F.5 został oblatany 20 października 1954 roku. Zbudowano 349 maszyn tego typu
    Hunter F.5 — wersja F.4 napędzana silnikiem Sapphire 101. Zbudowano 105 egzemplarzy.
    Hunter F.6 — jednomiejscowy myśliwiec przechwytujący zdolny do lotów tylko w dzień i podczas dobrej pogody. Napędzany silnikiem turboodrzutowym Rolls-Royce Avon 203 o ciągu 44,5 kN, zmienionym skrzydłem i czterema podskrzydłowymi uchwytami dla uzbrojenia podwieszanego. Późniejsze egzemplarze maszyn tego typu posiadały również usterzenie płytowe na ogonie. F.6 został oblatany 22 stycznia 1954 roku. Zbudowano 384 egzemplarzy.
    Hunter F.6A — wersja maszyny wyposażona we wzmocnione skrzydła ze szturmowej wersji Hunter FGA.9.

Hawker Hunter T.7 zespołu akrobacyjnego Blue Diamond

    Hunter T.7 — dwumiejscowa wersja szkolno-treningowa przeznaczona dla RAF.
    Hunter T.7A — specjalna dwumiejscowa wersja szkolno-treningowa RAF-u, przeznaczona do szkolenia załóg samolotów szturmowych Blackburn Buccaneer.
    Hunter T.8 — dwumiejscowa maszyna szkolno-treningowa dla Royal Navy.
    Hunter T.8B — specjalna dwumiejscowa wersja szkolno-treningowa Royal Navy, przeznaczona do szkolenia załóg samolotów szturmowych Blackburn Buccaneer.
    Hunter T.8C — specjalna dwumiejscowa wersja szkolno-treningowa Royal Navy, przeznaczona do szkolenia załóg samolotów szturmowych Blackburn Buccaneer.
    Hunter T.8M — specjalna dwumiejscowa wersja szkolno-treningowa Royal Navy, przeznaczona do szkolenia załóg samolotów Sea Harrier. Hunter T.8M posiadał taki sam radar Blue Fox jak Sea Harrier.
    Hunter FGA.9 — jednomiejscowa wersja szturmowa przeznaczona dla RAF.
    Hunter FR.10 — jednomiejscowa odmiana rozpoznawcza Huntera FGA.9przeznaczona dla RAF.
    Hunter GR.11 — jednomiejscowa wersja szkoleniowa dla Royal Navy przeznaczona do treningu z uzbrojeniem. Czterdzieści należących wcześniej do RAF-u samolotów Hunter F.4 zostało przebudowanych do wersji Hunter GR.11 i wyposażona w hak do lądowania na lotniskowcach i reflektor na dziobie.
    Hunter PR.11 — jednomiejscowa wersja rozpoznawcza Royal Navy. Reflektor dziobowy zastąpiono przez kamerę.
    Hunter Mk.12 — dwumiejscowa wersja testowa zbudowana dla Royal Aircraft Establishment. Powstał tylko jeden egzemplarz.
    Hunter Mk.50 — wersja eksportowa myśliwskiego Huntera F.4 dla Szwecji. Oznaczenie szwedzkie to J34. Zbudowano 120 maszyn tego typu.
    Hunter Mk.51 — wersja eksportowa myśliwskiego Huntera F.4 dla Danii. Zbudowano 30 maszyn tego typu.
    Hunter Mk.52 — wersja eksportowa myśliwskiego Huntera F.4 dla Peru. Powstało 16 maszyn.
    Huter T.53 — wersja eksportowa szkolno-treningowego samolotu Hunter T.7 dla Danii. Zbudowano tylko dwa egzemplarze.
    Hunter Mk.56 — wersja eksportowa myśliwskiego Huntera F.6 dla Indii. Zbudowano 160 egzemplarzy.
    Hunter FGA.56A — wersja eksportowa samolotu szturmowego Hunter FGA.9 przeznaczona dla Indii.
    Hunter FGA.57 — wersja eksportowa samolotu szturmowego Hunter FGA.9 przeznaczona dla Kuwejtu.

Szwajcarski Hunter Mk.58 w okolicznościowym malowaniu

    Hunter Mk.58 — wersja eksportowa samolotu myśliwskiego Hunter F.6 dla Szwajcarii.
    Hunter Mk.58A — wersja eksportowa samolotu szturmowego Hunter FGA.9 dla Szwajcarii.
    Hunter FGA.59 — wersja eksportowa samolotu szturmowego Hunter FGA.9 dla Iraku.
    Hunter FGA.59A — 18 maszyn sprzedanych do Iraku w ramach aktualnego zamówienia.
    Hunter FGA.59B — 4 maszyny sprzedane do Iraku w ramach aktualnego zamówienia.
    Hunter Mk.60 — wersja eksportowa samolotu myśliwskiego Hunter F.6 dla Arabii Saudyjskiej.
    Hunter T.62 — wersja eksportowa szkolno-treningowego samolotu Hunter T.7 dla Peru.
    Hunter T.66 — dwumiejscowa wersja szkolno-treningowa dla Sił Powietrznych Indii napędzana silnikiem Rolls-Royce Avon serii 200.
    Hunter T.66A — jedyny egzemplarz demonstracyjny wytwórni Hawker.
    Hunter T.66B — wersja eksportowa szkolno-treningowego samolotu Hunter T.66 dla Jordanii.
    Hunter T.66C — wersja eksportowa szkolno-treningowego samolotu Hunter T.66 dla Libanu.
    Hunter T.66D — 12 maszyn sprzedanych do Indii w ramach aktualnego zamówienia.
    Hunter T.66E — 5 maszyn sprzedanych do Indii w ramach aktualnego zamówienia.
    Hunter T.67 — wersja eksportowa szkolno-treningowego samolotu Hunter T.66 dla Kuwejtu.
    Hunter T.68 — wersja eksportowa szkolno-treningowego samolotu Hunter T.66 dla Szwajcarii.
    Hunter T.69 — wersja eksportowa szkolno-treningowego samolotu Hunter T.66 dla Iraku.
    Hunter FGA.70 — wersja eksportowa samolotu szturmowego Hunter FGA.9 dla Libanu.
    Hunter FGA.70A — wersja eksportowa samolotu szturmowego Hunter FGA.9 dla Libanu.
    Hunter T.70 — nieoficjalne oznaczenie samolotów Hunter T.7 wycofanych z RAF-u i sprzedanych do Arabii Saudyjskiej.

Dwuosobowa wersja Huntera na lotnisku w Kemble w czerwcu 2003

    Hunter FGA.71 — wersja eksportowa samolotu szturmowego Hunter FGA.9 dla Chile.
    Hunter FR.71A — wersja eksportowa samolotu rozpoznawczego Hunter FR.10 dla Chile.
    Hunter T.72 — wersja eksportowa szkolno-treningowego samolotu Hunter T.66 dla Chile.
    Hunter FGA.73 — wersja eksportowa samolotu szturmowego Hunter FGA.9 dla Jordanii.
    Hunter FGA.73A — 4 samoloty sprzedane do Jordanii w ramach aktualnego zamówienia.
    Hunter FGA.73B — 3 samoloty sprzedane do Jordanii w ramach aktualnego zamówienia
    Hunter FGA.74 — wersja eksportowa samolotu szturmowego Hunter FGA.9 dla Singapuru.
    Hunter FR.74A — wersja eksportowa samolotu rozpoznawczego Hunter FR.10 dla Singapuru.
    Hunter FR.74B — 8 maszyn sprzedanych do Singapuru w ramach aktualnego zamówienia.
    Hunter T.75 — wersja eksportowa szkolno-treningowego samolotu Hunter T.66 dla Singapuru.
    Hunter T.75A — 5 maszyn sprzedanych do Singapuru w ramach aktualnego zamówienia..
    Hunter FGA.76 — wersja eksportowa samolotu szturmowego Hunter FGA.9 dla Abu Zabi.
    Hunter FR.76A — wersja eksportowa samolotu rozpoznawczego Hunter FR.10 dla Abu Zabi.
    Hunter T.77 — wersja eksportowa szkolno-treningowego samolotu Hunter T.7 dla Abu Zabi.
    Hunter FGA.78 — wersja eksportowa samolotu szturmowego Hunter FGA.9 dla Kataru.
    Hunter T.79 — wersja eksportowa szkolno-treningowego samolotu Hunter T.7 dla Kataru.
    Hunter FGA.80 — wersja eksportowa samolotu szturmowego Hunter FGA.9 dla Kenii.
    Hunter T.81 — wersja eksportowa szkolno-treningowego samolotu Hunter T.66 dla Kenii.

 

Źródło: wikipedia.org