Zdjęcie dnia

  • Jacek Grześkowiak

    Jacek Grześkowiak

Newsletter

Cotygodniowa porcja informacji lotniczych

JOOMEXT_TERMS

Pogoda

 


Dołącz do nas !

FB TW google-plus-ikona-2012 YT 

 


 Buccaneer S2B Mildenhall 1988

Blackburn Buccaneer – brytyjski odrzutowy, poddźwiękowy pokładowy samolot szturmowy, skonstruowany w latach 50. w wytwórni Blackburn Aircraft, w służbie od 1961 do 1994.
W lipcu 1953 marynarka brytyjska Royal Navy zgłosiła wymagania na projekt dwumiejscowego pokładowego samolotu uderzeniowego, zdolnego do przenoszenia broni nuklearnej i lotu poniżej pułapu wykrywania stacji radarowych, oznaczony NA.39. Wśród wymagań była możliwość lotu z dużymi prędkościami na małych wysokościach (1038 km/h na 60 m), wymagająca mocnej konstrukcji samolotu. Firma Blackburn Aircraft opracowała według tych wymagań projekt samolotu B.103, wykorzystując doświadczenia z wcześniejszych prac nad niezaakceptowanym myśliwcem. Problemem było jednak znalezienie silników o odpowiednim ciągu i rozmiarach. Rozwiązano to przez opracowanie lżejszej wersji silnika de Havilland Gyron, o ciągu zmniejszonym do 31,6 kN, uzyskując silnik Gyron Junior 101. Projektowanie rozpoczęto w 1954 i wstępny projekt opracowano w tym samym roku. Został on zaakceptowany przez marynarkę do realizacji i zamówiony dla lotnictwa marynarki wojennej (Fleet Air Arm - FAA).

Pierwszy prototyp samolotu B-103 / NA.39 o numerze XK486 oblatan 30 kwietnia 1958 roku. Prototyp ten nie miał jeszcze składanych skrzydeł. Razem z prototypem zbudowano 20 samolotów serii przedprodukcyjnej, różniących się detalami w celu wyłonienia najlepszej konfiguracji. 19 stycznia 1960 roku podczas prób samolot po raz pierwszy wylądował na pokładzie lotniskowca (HMS „Victorious” (1941)). Podczas prób stracono kilka samolotów z różnych przyczyn. W sierpniu 1960 nowy samolot otrzymał oficjalną nazwę wojskową Buccaneer (bukanier, pirat). Pierwszą wersją produkcyjną była S Mk.1 (S.1) - "S" od strike - "uderzeniowy". Zbudowano jej 40 egzemplarzy.

Samolot miał pewne unikalne cechy konstrukcyjne, jak komorę bombową z obrotowymi drzwiami, na których wewnętrznej powierzchni podwieszony był ładunek bojowy. Rozwiązanie to zmniejszało opory lotu oraz ujemny wpływ warunków zewnętrznych na zespoły elektroniczne uzbrojenia. Ponieważ rozważano ataki z lotu nurkowego, miał też hamulec aerodynamiczny w stożku ogonowym. Po raz pierwszy zastosowano osłonę kabiny z wtopionym sznurem wybuchowym w celu jej rozkruszenia przy konieczności katapultowania się załogi, przy czym rozwiązanie to, opracowane z myślą o ewakuacji z samolotu, który wpadł do wody, okazało się praktyczne także w powietrzu. Kadłub samolotu został skonstruowany zgodnie z regułą pól - z przewężeniem w miejscu mocowania skrzydeł dla zmniejszenia oporu przy prędkościach okołodźwiękowych.

Ponieważ wkrótce okazało się, że zastosowane silniki są zbyt słabe, od 1959 zaczęto szukać nowych jednostek napędowych, które zmieściłyby się w kadłubie i otworach w dźwigarach skrzydeł. Wybrano silnik Rolls Royce RB.168-1A Spey o ciągu 49,4 kN, podobnej masie i nawet mniejszym zużyciu paliwa. 17 maja 1963 oblatano prototyp nowej wersji S Mk.2, przebudowany z S.1 (numer XK526). Przy tym, zmodernizowano inne podzespoły samolotu, w tym zastosowano mocniejsze podwozie i nieco przedłużone końcówki skrzydeł. Od wersji S.1 łatwo odróżniają ją znacznie większe wloty powietrza do silników. Od 1964 roku do grudnia 1968 zbudowano 84 samoloty wersji S.2 dla Royal Navy. Próby morskie tej wersji rozpoczęto jednak dopiero w 1965. Od lat 60. producentem samolotu był Hawker Siddeley.

Jedyną wersją eksportową była S Mk.50, których 16 zbudowano dla RPA. Prototyp oblatano w styczniu 1965. Wersja ta była oparta na Mk.2, lecz pozbawiona wyposażenia morskiego i składanych skrzydeł, za to dostosowana do montażu dwóch rakietowych przyspieszaczy startowych (RATO).

Dalszy rozwój samolotu wiązał się z zainteresowaniem ze strony lotnictwa brytyjskiego - Królewskich Sił Powietrznych (Royal Air Force - RAF). Zbiegło się ono w czasie z krytyką kosztownego programu samolotu BAC TSR.2, który napotykał problemy. Jako alternatywę Blackburn proponował nowe modele, będące dalekim rozwinięciem Buccaneera: myśliwiec P.140, wariant uderzeniowy P.145 oraz ponaddźwiękowy samolot uderzeniowy P.150 (oparty na Buccaneerze z dłuższym kadłubem i nowymi skrzydłami). Projekty te jednak nie zostały zrealizowane.

W 1968 jednak, w związku z anulowaniem programu TSR.2 i konieczności zastąpienia starzejących się bombowców taktycznych English Electric Canberra, po rezygnacji z zakupienia amerykańskich General Dynamics F-111, RAF zdecydował zamówić 26 Buccaneerów S.2. Kolejne Buccaneery RAF otrzymał z zapasów Marynarki, która w latach 70. wycofywała ten typ samolotu.

Samoloty RAF-u zostały zmodyfikowane między innymi przez opcjonalną instalację wypukłych obrotowych drzwi komory bombowej, mieszczących dodatkowy zbiornik paliwa pojemności 2000 l oraz ulepszenie awioniki. Zmodyfikowane samoloty przekazane z lotnictwa marynarki otrzymały oznaczenie S.2A. Nowo zbudowane samoloty zostały natomiast przystosowane do przenoszenia pocisków powietrze-ziemia Martel (przeciwradarowych AS.37 lub naprowadzanych telewizyjnie AJ.168) i oznaczone S.2B. Podczas służby wyposażono je także w środki walki radioelektronicznej. Samoloty nadal używane przez lotnictwo marynarki, odpowiadające wersji S.2A, otrzymały oznaczenie S.2C, a nieliczne przystosowane do przenoszenia pocisków Martel - S.2D.

Produkcja Buccaneerów S.2B dla RAF zakończyła się w 1977 roku, po zbudowaniu 46 sztuk. Ogółem zbudowano 206 samolotów.

 

Dane techniczne:

Rozpiętość 13,4 m
Długość 19,3 m
Wysokość 4,95 m
Powierzchnia nośna 47,82m2
Masa własna 13 600 kg
Masa całkowita 28123kg
Prędkość maksymalna 1070km/h
Zasięg 4257 km

 

Źródło: wikipedia.org