Zdjęcie dnia

  • Jacek Grześkowiak

    Jacek Grześkowiak

Newsletter

Cotygodniowa porcja informacji lotniczych

JOOMEXT_TERMS

Pogoda

 


Dołącz do nas !

FB TW google-plus-ikona-2012 YT 

 


 Boulton Paul Defiant

Boulton Paul Defiant – brytyjski samolot myśliwski (przeznaczony również do działań nocnych) opracowany w 1937 roku przez wytwórnię Boulton Paul Aircraft Ltd. w Norwich i produkowany w zakładach w Wolverhampton.

W połowie lat trzydziestych dowództwo Royal Air Force (RAF) zamówił dwumiejscowy samolot myśliwski bez uzbrojenia stałego, ale z silnym uzbrojeniem w postaci sprzężonych karabinów maszynowych w wieży obrotowej obracanej o 360º. Tak uzbrojony samolot, według koncepcji ekspertów RAF nadawałby się do atakowania samolotów bombowych przeciwnika od spodu, czyli w miejsce najsłabiej bronione. Zbudowania takiego samolotu podjęła się wytwórnia Boulton Paul Aircraft Ltd., produkująca dotychczas wieże obrotowe z uzbrojeniem dla samolotów bombowych.

Prototyp samolotu oznaczonego jako Boulton Paul Defiant (ang. buntowniczy) oblatano w dniu 11 sierpnia 1937 roku, a jego projektantem był inż. J. D. North. Po próbach samolot w dniu 30 lipca 1939 roku skierowano do produkcji seryjnej jako Defiant Mk I. Samolot ten był napędzany silnikiem rzędowym Rolls-Royce Merlin III. Podczas prób eksploatacyjnych i testów porównawczych produkowanych seryjnie samolotów z samolotem myśliwskim Hawker Hurricane ujawniono jego słabe strony. Były one mniej zwrotne, miały mniejszą prędkość wznoszenia. Ponadto do skutecznego użycia uzbrojenia niezbędna była dobra współpraca między pilotem i strzelcem pokładowym. Pilot musiał tak manewrować samolotem, aby ten przyjął pozycję najbardziej dogodną do prowadzenia ognia przez strzelca z wieży obrotowej.

Jesienią 1941 roku pojawiła się wersja samolotu oznaczona jako Defiant Mk IA, która została wyposażona w radar AI Mk 4 i była używana jako myśliwiec nocny.

Od lutego 1941 roku zaczęto również nową wersję samolotu oznaczoną jako Defiant Mk II, która różniła się od poprzednie wersji mocniejszym silnikiem i zastosowaniem nowocześniejszego radaru, gdyż stosowano w niej silnik Rolls-Royce Merlin XX o mocy 1260 KM (926 kW) i radar AI Mk 6.

Od 1942 roku zaczęto używać samolotów Defiant do holowania celów lotniczych, początkowo przystosowując do tego samoloty w wersji Mk I, a następnie zaczęto produkować specjalnie przystosowane wersje oznaczone jako Defiant Mk III i Mk IIIs. Produkcję samolotów tego typu zakończono w lutym 1943 roku.

Wersje samolotu Boulton Paul Defiant:

    F Mk I – wersja podstawowa
    NF Mk IA – nocny myśliwiec z aparaturą radarową AI Mk 4
    Mk II – nocny myśliwiec z mocniejszym silnikiem oraz nowszą aparaturą radarową
    TT Mk I – samolot wersji podstawowej przystosowany do szkolenia i holowani celów lotniczych
    TT Mk III i Mk IIIs – wersja przystosowana do szkolenia i holowania celów lotniczych
    ASR Mk I – samolot wersji podstawowej przystosowany do ratownictwa morskiego

Łącznie w latach 1939 – 1943 wyprodukowano we wszystkich wersjach 1064 samoloty Defiant, z tego: 2 prototypy, 712 wersji Mk I, 210 wersji Mk II i 140 wersji Mk III.

 

Użycie w lotnictwie polskim

W lotnictwie polskim samoloty Boulton Paul Defiant Mk I zostały wprowadzone do 307 Nocnego Dywizjonu Myśliwskiego „Lwowskich Puchaczy”, który został sformowany 5 września 1940 roku. Gotowość bojową uzyskał w grudniu 1940 roku, ale pierwszy sukces polska załoga latająca na samolocie Defiant Mk I uzyskała w nocy 26 marca 1941 roku, gdy zestrzelono niemiecki samolot bombowy Heinkel He 111. Oprócz tego polscy lotnicy zestrzelili jeszcze dwa samoloty Heinkel He 111B, latając na samolotach Defiant Mk I, ostatnie w dniu 12 maja 1941 roku. Następnie zostały one wycofane z dywizjonu, który otrzymał samoloty Bristol Beaufighter.

Jako ciekawostkę należy dodać, że jedyny istniejący na świecie samolot Defiant Mk I, znajdujący się w Muzeum Lotnictwa w Hendon w Wielkiej Brytanii, był używany w polskim dywizjonie.

 

Opis konstrukcji

Samolot Boulton Paul Defiant Mk I był dwumiejscowym samolotem myśliwskim, dolnopłatem o konstrukcji metalowej, półskorupowej. Podwozie klasyczne – chowane w locie. Napęd: 1 silnik rzędowy tłokowy. Wyposażony był w urządzenia radarowe.

 

Dane techniczne:

Rozpiętość 11,69 m
Długość 10,77 m
Wysokość 3,70 m
Powierzchnia nośna 23,23m²
Masa własna 2750 kg
Masa całkowita 1632 kg
Prędkość maksymalna 488km/h
Pułap 9200 m
Zasięg 740 km


Dane operacyjne:
Uzbrojenie
4 × karabin maszynowy Colt kal. 7,69 mm, sprzężone w wieży Boulton Paul typ A Mk IID
Wyposażenie dodatkowe
radar AI Mk 4

 

Źródło: Wikipedia.org