Zdjęcie dnia

  • Jacek Grześkowiak

    Jacek Grześkowiak

Newsletter

Cotygodniowa porcja informacji lotniczych

JOOMEXT_TERMS

HOBBY

Pogoda

 


Dołącz do nas !

FB TW google-plus-ikona-2012 YT 

 


Zdjcie 03An-124 Rusłan jest obecnie trzecim, co wielkości, samolotem transportowym na świecie. Do 2005 roku był drugim, a przed nim był An-225 zresztą jego następca. An 225, ze swoją masą własną rzędu 300 ton i całkowitą 600 ton, detronizowała wszystkie transportowce i duże liniowe samoloty pasażerskie, jakie w ogóle latały w historii lotnictwa. Rusłan zaś z masą własną 195 ton i całkowitą 392 tony był zaraz za An-225. Dopiero na trzecim miejscu była chluba amerykańskich transportowców powietrznych, mający 153 tony masy własnej i 348 ton masy całkowitej – Lockheed C-5 Galaxy. Jednak 27 kwietnia 2005 roku wzniosła się w powietrze inna chluba, tym razem Europy-Airbus A-380, i zepchnęła ze swoich pozycji zarówno Rusłana jak i Galaxy. A-380 waży 276 ton, a jego masa startowa dochodził do 560 ton. Niemniej Rusłan utrzymał się „na podium”, dzierżąc trzecią pozycję, za An-225 i A-380. I tak pozostało aż do dzisiaj.

 

Przed „Rusłanem”

 

Trzeba przyznać, że Biuro Konstrukcyjne im. Olega Konstantynowicza Antonowa kilkakrotnie zadziwiało swoimi konstrukcjami samolotów transportowych, i wkrótce zasłynęło nie tylko budową samolotów o nowatorskich rozwiązaniach, ale przede wszystkim samolotów o bardzo dobrych własnościach użytkowych. Z konstrukcji bardzo interesujących pod względem sposobu podejścia do budowy szeroko rozumianych statków powietrznych, można wymienić trzy, doskonale charakteryzujące filozofię lotniczo-inżynierską Olega Antonowa i jego „uczniów”. Jest nią niewątpliwie samolot An-72, oblatany w roku 1972. An-72 to przemyślana konstrukcja transportowca o właściwościach STOL, czyli krótkiego startu i lądowania. Jego płatowiec zbudowano jako górnopłat a silniki tuboodrzutowe umieszczono na grzbietowej powierzchni skrzydeł, dzięki czemu uzyskano nadmuch gazów wylotowych wzdłuż profilu skrzydeł na klapy szczelinowe, co daje efekt znacznego wzrostu siły nośnej (tzw. Efekt Coandy). Dzięki temu samolot ten, mogąc zabrać 10 000 kg ładunku (przy masie własnej 30 500 kg), może latać z prędkością minimalną 165 km/h oraz lądować i startować z lotnisk trawiastych mając do dyspozycji 650 metrów wolnego terenu (jego rozbieg to 620 m, dobieg 420 m).  

Kolejną konstrukcją, o której trzeba wspomnieć, by mieć pełny obraz umiejętności, zdolności i odwagi konstrukcyjnej Olega Antonowa i jego inżynierów, jest samolot transportowy An-70. Może on przy masie własnej 75 ton, zabrać do 45 ton ładunku. To również dlatego, że zastosowano w nim napęd śmigłowy nowego typu, który stał się dostępny dopiero z chwilą wprowadzenia do lotnictwa materiałów kompozytowych. Fakt ten bowiem spowodowało przełom w dziedzinie konstrukcji śmigieł. Możliwe stało się wówczas znaczące obniżenie masy łopat śmigła i w zasadzie dowolne ich kształtowanie, zoptymalizowane pod względem osiągów. Korzystając z dostępnej już wtedy komputerowej analizy opływu śmigła, skonstruowano jakościowo nowy jego typ – mianowicie śmigło turbowentylatorowe. Transportowiec An-70 posiada 4 silniki turbośmigłowe Progress D-27 każdy o mocy 10 290 kW (13 980 KM), które poruszają zespoły śmigieł przeciwbieżnych typu wentylatorowego o średnicy 4,5 m. Przedni śmigłowentylator posiada 8 łopat, tylni 6. Samolot oblatano w roku 1992, lecz dopiero po roku 2009 pojawiły się zamówienia od komercyjnych linii lotniczych. To świadczy o tym, z jak daleką perspektywą tworzy swoje samoloty Biuro Antonowa – długo na wprowadzenie takiego napędu do samolotów komunikacyjnych nie zdecydował się jeszcze żaden producent, oprócz Antonowa. Jak większość samolotów Antonowa, ten również może bez problemów korzystać z lotnisk trawiastych, ubogich w infrastrukturę lotniskową.

An-70 jest nie tylko przykładem na korzystanie z najnowocześniejszych trendów inżynierii lotniczej we własnych konstrukcjach. Jest to także samolot należący do „wielkiej czwórki” Antonowa, czyli samolotów o masie całkowitej powyżej 100 ton. Bo trzeba pamiętać, że Antonow oraz jego Biuro Konstrukcyjne specjalizowali się głównie w samolotach transportowych, a wspomniana wielka czwórka to:

  1. An-22, o masie całkowitej 250 ton, czterosilnikowy, turbośmigłowy, oblatany w 1965 roku
  2. An-70, wspomniany powyżej
  3. An-124 – bohater niniejszego artykułu
  4. An-225 – powstały tylko w jednym egzemplarzu, oblatany w 1988 roku i latający nadal jako komercyjny transportowiec, sześciosilnikowy, turboodrzutowy gigant o masie całkowitej 600 ton.

Antonow konstruował również nieco mniejsze samoloty, ale zawsze były to maszyny transportowe lub transportowo-pasażerskie. Przy czym wszystkie jego konstrukcje miały jedną wspólna cechę: mogły korzystać nie tylko z „normalnych” lotnisk cywilnych czy wojskowych, ale również z lotnisk, czy raczej lądowisk trawiastych, o powierzchni nieutwardzonej i o bardzo ubogiej infrastrukturze lotniskowej. Mówić tu można nawet nie o lotniskach tylko raczej o terenach adoptowanych chwilowo do pełnienia funkcji lotniskowej.

Zdjcie 02

Drugie życie „Rusłana”

 

Zaprojektowany pod koniec lat 80. oblatany został 26 grudnia 1982. Jego produkcja została uruchomiona w 1986 w zakładach w Kijowie (wówczas było to terytorium ZSRR) i na początku wynosiła 8-10 samolotów rocznie. Obecnie An-124 produkowany jest przez dwa przedsiębiorstwa: ukraińskie Państwowe Zakłady Lotnicze Aviant w Kijowie na Ukrainie i Konsorcjum Lotnicze „Aviastar” w zakładach w Ulinowsku w Rosji. An-124 ma masę własną 195 ton, i masę użyteczną – 150 ton. Jego łączna maksymalna masa startowa może dojść do 405 ton. Transportować może masowo i gabarytowo olbrzymie ładunki na duże odległości. Używany w wojsku, nosi NATO-wską nazwę kodową „Condor” i jako samolot desantowy może przewozić 88 skoczków spadochronowych z pełnym wyposażeniem, oraz ciężki sprzęt bojowy, taki jak transportery opancerzone, czołgi lub artyleria. W lotnictwie transportowym Rosji służy obecnie 28 samolotów, które doskonale sprawdziły się w praktyce. Jako cywilny samolot transportowy An-124 przewozi ogromne ładunki. Przetransportował na przykład: 90 tonową turbinę hydrauliczną, duże dźwigi firmy Liebherr, potężne ciężarówki marki American Euklides, kadłub samolotu pasażerskiego Tu-204, 109 tonową lokomotywę kolejową oraz jacht morski o długości ponad 25 metrów. Wszystko to dzięki swojej wyjątkowej konstrukcji, nakierowanej na użytkowość w pełnym tego słowa znaczeniu. Kadłub samolotu stanowią dwa pokłady, co pozwala wozić jednocześnie ładunki o zupełnie różnych kategoriach (np. ludzi i sprzęt jednocześnie). I tak pomieszczenia dla ludzi (cywili lub żołnierzy), w tym kabina załogi pilotażowej oraz pomieszczenia obsługi, znajdują się na górnym pokładzie. Pokład dolny stanowi w całości przestrzeń ładunkowa dla sprzętu, towarów i materiałów. Pokładowy system rozładunkowo-załadunkowy Rusłana uniezależnia go całkowicie od infrastruktury zewnętrznej. Ładownia kadłubowa posiada dwie suwnice, dwie windy dźwigowe , każda o nośności 10 ton. Podłoga ładowni jest rolkowana, w tylnej części zakończona ruchoma rampą wyładowczo-załadowczą. Cechą charakterystyczną kadłuba samolotu jest możliwość otwarcia go jednocześnie z przodu i z tyłu. W tylnej części otwierają się podwójne drzwi ładowni, od przodu zaś do góry unosi się dziób samolotu, otwierając ładownię na przestrzał. Tym samym transportowiec może być w tym samym czasie rozładowywany i załadowywany jednocześnie, co znacznie skraca czas przeładunku. Samolot jest często porównywany do amerykańskiego Lockheed Martin C-5 Galaxy, jednak w rzeczywistości posiada zdolność transportową o 25% wyższą niż w C-5A i 10% wyższą niż C-5B. Przy czym jest w operowaniu całkowicie autonomiczny.

Mimo ogromnej masy samolot może bez problemu startować z lotnisk trawiastych i odbywać długie przeloty. Możliwości te zapewniają mu dwie rzeczy: napęd i odpowiednio ukształtowana aerodynamika. An-124 wyposażony jest bowiem w stosunkowo grube skrzydło (12%) o profilu nadkrytycznym, o bardzo dużej wydajności aerodynamicznej, co m.in. zapewnia samolotowi doskonałe własności lotne i duży zasięg, nawet przy pełnym ładunku. Natomiast napęd Rusłana w wersji podstawowej stanowią cztery turbowentylatorowe silniki Łotariewa D-18T o ciagu 229,5 kN każdy.

Jak na tak duży samolot również jego masa własna nie jest wygórowana, ponieważ struktura konstrukcyjna w dużym stopniu wykonana jest z kompozytów, które pokrywają aż 1500 m² jego powierzchni. Składają się na nią wytłaczane panele poszycia na skrzydłach, wytłaczane płyty środkowej sekcji paneli skrzydłowych i pojedyncze panele kadłuba.

No i rzecz chyba najważniejsza, dająca samolotowi o tak dużej masie możliwość lądowania i startu bez uszkodzeń w terenie przygodnym. To trójpodporowe podwozie. Ta część Rusłana jest wyjątkowo solidna i dobrze przemyślana. Podwozie główne składa się z dwóch zespołów po 5 goleni dwukołowych (razem 10 kół na burtę) po obu stronach kadłuba. Daje to łącznie 20 kół podwozie głównego. Golenie dwukołowe montowane są w układzie tandem. Podwozie przednie to dwie dwukołowe golenie, ułożone obok siebie, co daje 4 koła podwozia przedniego. Łącznie podwozie An-124 posiada 24 koła, co daje stosunkowo niewielki nacisk jednostkowy w stosunku do masy. Całość podwozia chowana jest w kadłub.

Kabina załogi daje jej członkom pełen komfort pracy. Poszczególne stanowiska rozmieszczone są parami: stanowiska pilota i drugiego pilota, dwóch inżynierów pokładowych, nawigatora i oficera łączności. Pomieszczenie ładowniczego znajduje się w środkowej części pokładu. Łącznie w wersji podstawowej załogę stanowi 7 osób.

Zdjcie 04

Wyposażenie pozwala Rusłanowi wykonywać loty transportowe lub misje wojskowe (desantowe) niezależnie od pory doby i warunków pogodowych (w warunkach widzialności lub bez niej, kiedy możliwy jest tylko lot wg. przyrządów – VFR i IFR). W skład awioniki wchodzą 34 komputery pokładowe, sterujące i zarządzające podstawowymi systemami: nawigacyjnym, sterowania, autopilota oraz kontroli lotu. Zintegrowany system kontroli lotu i nawigacji składa się z autonomicznego systemu nawigacji, system określającego (przeliczającego) wysokość i prędkości w powietrzu, sprzętu do sterowania w locie (misji) bojowym, nawigacji radiowej bliskiego zasięgu i system lądowania (ILS), globalnego systemu pozycjonowania GPS (wersja An-124-100M), radiokompasu, radaru obserwacji ziemi, dalekosiężnego radaru meteorologicznego, celowników optycznych i TV oraz urządzenia IFF. Wszystkie systemy awioniczne są poczwórne i redundantne.

Jednak trzeba też pamiętać, że konstrukcja An-124 nieubłagalnie się starzeje. Mają tego świadomość zarówno użytkujące go cywilne linie transportowe oraz wojsko. Ma też tego świadomość samo Biuro Konstrukcyjne Antonowa. Jednak okazuje się, że samolot jest dobrze podatny na modyfikacje. Dlatego już w 1992 zmodyfikowany An-124-100 uzyskał certyfikat typu i rozpoczął loty w liniach cywilnych. 20 egzemplarzy tej serii lata obecne jako transportowce cywilne. Ale unowocześnieniem Rusłana było przede wszystkim zainteresowane wojsko. Wersjom wyjściowym - An-124, postanowiło przedłużyć żywotność i to tak znacznie, że można mówić o prawdziwym drugim życiu Rusłana. Szeroki program modernizacji użytkowanych w wojskowym lotnictwie transportowym Rosji (Wojenno-Transpotnaja Awijacija WTA) An-ów 124-tych rozpoczął się na początku 2010. Postanowiono, że w zakładach lotnczych „Aviastar-SP” w Uljanowsku, zostaną zmodernizowane 22 Rusłany An-124 do standardu An-124-100 przez okres najbliższych 5-ciu lat, czyli do roku 2015. Pierwszy zmodernizowany An-124-100 należący do WTA został we wrześniu 2012 wysłany do miejsca bazowania, gdzie wszedł w skład 224 pułku lotnictwa transportowego. Operuje z bazy lotniczej pułku, zlokalizowanej w mieści Ljeża w rejonie Briańska.

Jest to pierwsza tego typu transportowo-wojskowa maszyna Rosji, w której zmodernizowano praktycznie wszystko: począwszy od płatowca, poprzez podwozie, system nawigacji, awionikę i większość układów. Choć jest to samolot wojskowy, modernizacje przeprowadzono także na zgodność z aktualnymi wymogami nowych międzynarodowych zasad w zakresie zdatności do lotu cywilnych statków powietrznych. Sam zaś resurs samolotu przedłużono o 15 lat, czyli do 2025 roku, zwiększając zarazem ładowność do 120 ton.

  Zdjcie 05           

Do 2020 miało być wyprodukowanych, wspólnie przez rosyjski Aviastar i ukraiński Aviant, 80 samolotów zmodernizowanej wersji An-124-100M. Choć program produkcji zmodernizowanej wersji ruszył w roku 2006, to jeszcze w 2004 Państwowe Zakłady Lotnicze „Aviant” zmontowały z wcześniej wyprodukowanych i zmagazynowanych części aż 3 samoloty An-124-100, z czego jeden zakupiła linia lotnicza „Maximus Air Cargo” ze Zjednoczonych Emiratów Arabskich, a dwa następne powędrowały do libijskich linii lotniczych „Libyan Arab Air Cargo”.

Ale i cywilne linie transportowe używające ten samolot postanowiły dać mu „drugie życie”. Okazał się on dla nich zbyt cennym i sprawdzonym w użytkowaniu transportowcem, aby po prostu pozwolić mu zbyt szybko się technologiczne zestarzenie i wycofać z użycia. Główni jego użytkownicy: rosyjskie line Vołga-Dniepr dysponujące 10-cioma An-124, Antonow Aerlines dyspujące 8-mioma An-124, oraz Linie Lotnicze Polet posiadające 4 zmodernizowane An-124-100, podjęły kroki, aby zarówno zmodernizować posiadane już samoloty, jak i zakupić nowe, zmodernizowane wersje. Jeszcze w 2005 LL „Vołga-Dniepr” złożyły zamówienie na 5 An-124-100M – dostawy rozpoczęły się w 2012 roku. Siedem Rusłanów, należących do Antonow Airlines bazowały przez długi czas na londyńskim lotnisku London Stansted Airport, latając dla ich brytyjskiego partnera - linii Air Foyle Heavy Lift. W 2006 Linie Antonow nie odnowiły kontraktu z Air Foyle usamodzielniając się całkowicie i jednocześnie podpisując porozumienie z lniami Vołga-Dniepr i zakładami lotniczymi Avistar na modernizację wszystkich pozostających w użytkowaniu An-124 i produkcję dalszych egzemplarzy zmodernizowanych wersji.

Wśród cywilnych użytkowników Rusłan ma bardzo dobrą opinię. Używające go brytyjskie Air Foyle Heavy Lift, po rozwiązaniu kontraktu z Antonow Airlnes, były na tyle pewne wyjątkowej użyteczności i niezawodności tego samolotu, że weszły ponownie w porozumienie z Antonowem oraz z rosyjskim producentem lotniczym Aviastar’em. Jako konsorcjum tych trzech firm zaproponowały Ministerstwu Obrony Wielkiej Brytanii leasing nowych wersji An-124-100M. W czasie rozmów jednym z warunków Ministerstwa Obrony MoD (Mistry of Defence) było, aby część z leasingowanych samolotów była wyposażona w silniki turbowentylatorowe firmy Rolls-Royce. Konsorcjum godząc się na ten warunek, zdecydowało się na wprowadzenie do produkcji jeszcze jednej wersji Rusłana, wyposażonej w brytyjskie silniki. Powstałą w ten sposób wersję nazwano An-124-210, a jako napęd wybrano silniki Rolls-Royce RB211-52H-T.

I tak na początku XXI wieku samolot transportowy, który wydawać by się mogło, że nieodwołalnie się starzeje pod względem technologicznym, nagle wrócił do produkcji w postaci trzech nowoczesnych wersji, na które zapotrzebowanie zgłosiły wszystkie sektory użytkowe: wojsko, państwo i biznes prywatny. Jednym słowem: powrót i sukces w pełnym blasku. Przyjrzyjmy się więc krótko nowym wersjom An-124, który zapewne nadal będzie należał do „wielkiej trójki” największych samolotów świata.      

Są obecnie w eksploatacji trzy wersje modyfikacyjne:

- An-124-100

- An-124-100M

- An-124-210

Zdjcie 01

Pierwsze, co wyróżnia je od pierwowzoru, co zespoły napędowe. O ile wersja An-124-100 zachowała silniki Łotariew D-18T, o tyle już dwie następne mają napęd zmodernizowany. An-124-100 otrzymał również turbowtylatorowe Łotariewy, ale w nieco ulepszonej wersji D-18T-3, produkowane przez Rozwojowe Biuro Projektowe w Zaporożu. Nie maja one co prawda większej mocy, ale są cichsze i, co ważniejsze, oszczędniejsze w zużyciu paliwa, co zwiększa zasięg samolotu. Największa zmiana w tym zakresie nastąpiła w wersji An-124-210, bowiem wybrano do niej turbowentylatorowe Rolls-Royce’y RB211-52H-T o ciągu 264kN, a więc o 13% większy od silników Łotariewa. Silniki te pozwolą na zwiększenie zasięgu operacyjnego o około 10% oraz skrócenie drogi startu, co zwiększy jeszcze możliwości operacyjne samolotu. Ładownie wszystkich wersji pozwalają nadal na przewożenie różnorodnych i ogromnych ładunków, gdyż wszystkie cechy transportowe tego samolotu zostały zachowane, łącznie z pełną niezależnością od obsługi naziemnej. Ładownia Rusłana ma 36 m długości, szerokość podłogi wynosi 6,3 m, a wysokość od podłogi do stropu to 4,32 m. Przestrzeń między windami ładunkowymi a podłogą ma wysokość 3,15 m. Z ładunkiem maksymalnym 150 ton samolot ma zasięg 4 500 km, przy czym latać może pod każdą szerokością geograficzną, począwszy od Afryki a skończywszy na Arktyce, gdyż ma zdolność operowana w temperaturach od plus 45°C na różnych wysokościach (właściwości Hot and Hight) do minus 60°C. Ale największe zmiany zaszły w awionice i wyposażeniu kabiny pilotów. An-124-100M i An-124-210 otrzymały pełen zestaw instrumentów cyfrowych oraz wyświetlacze wielofunkcyjne firm Honeywell z USA i Aviapribor z Rosji – tak więc kabina zmieniła się radykalnie: z tradycyjnej w kabinę w kabinę typu „glass cocpit”. Wyposażenie awioniczne zostało wzbogacone o system antykolizyjny TCAS 2000 (Traffic Alert and Collision Avoidance System), automatyczny system ostrzegający o zbliżaniu się ziemi oraz system łączności satelitarnej, w tym GPS.

Dzięki opisanym usprawnieniom zmniejszyła się liczebność załogi. Pierwotnie załogę An-124 stanowiło aż 7 osób, w An-124-100 i An-124-100M – to 4 osoby, a w An-124-210 już tylko 3. Uzupełniający certyfikat zdatności do lotu został przyznany samolotowi An-124-100M w czerwcu 2007 i opiewał na maksymalną masę startową 405 ton i maksymalną ładowność 150 ton.

 

TRAGICZNY FINAŁ - KOMENTARZ REDAKCJI SAMOLOTY.PL

 

Niestety ostatnie wydarzenia całkowicie przekreśliły przyszłośc Rusłana. Agresja Rosji na Ukrainę i zniszczone zakłady Antonowa w Kijowie, zerwana już raczej na zawsze kooperacja postawiły pod znakiem zapytania dalsze losy tej konstrukcji. Zniszczony został również wg przekazów medialnych jedyny na świecie latający AN-225 Mrija

 

Poniżej podana jest specyfikacja porównawcza zmodernizowanych wersji. Nie należy zapominać, że z samolotu An-124 Rusłan w prostej linii wywodzi się największy samolot transportowy, jaki kiedykolwiek latał – An-225 Mrija. Powstał on w 1988 przez przedłużenie kadłuba Rusłana o 8 metrów, z zachowaniem jego skrzydeł, dodając do nich powiększoną część środkową płata. Wykorzystano te same gondole silnikowe i silniki, ale Mrija posiada ich aż 6. Nie ma się co dziwić - ten powietrzny gigant z pełnym ładunkiem unosi się w powietrzu, mając masę maksymalną rzędu 600 ton. Ale powstał tylko w jednym celu – transportować rosyjski wahadłowiec kosmiczny „Buran”, który jak wiemy, nigdy nie wystartował.

An-124 Rusłan - Specyfikacja podstawowa

Załoga:                                                                                                   An-124 – 7
                                   An-124-100 - 4
                                   An-124-100M - 4
                                   An-124-210 – 3

Masy:

Masa własna:                                                                                           195 t

Masa użyteczna:                                                                                      197 t (210 t An-124-210)

Maks. Masa strtowa:                                                                  392 t (405 t An-124-210 )

Masa Maksymalnego Ładunku Użytecznego (Nośność)

Z ładunkiem 120 t                     Start z pasa o dł. 2 800 m (2 300m dla An-124-210)

Z ładunkiem 150 t                     Start z pasa o dł. 3 000 m (2 500m dla An-124-210)

Maks. zapas paliwa                                                                                 287 000 litrów   

Zespół napędowy:

Ilość: 4 silniki turbowentylatorowe

Typy i modele :                                                           An-124-100: Łotariew D-18T Turbofans
                                                                                    An-124-100M: Łotariew- D-18T serii 3
                                                                                     An-124-210: Rolls-Royce RB211-524H-T

Ciąg:                                                                            229kN (264kN dla An-124-210)

Osiągi:

 

Prędkość maksymalna:                                                              800 km/h do 850 km/h

Pręd. przelotowa na wysokości 9000 m                                   750 km/h do 825 km/h

Prędkość min.:                                                                           245 km/h

Pułap maks.:                                                                               12 000 m

Zasięg z maks. ilością paliwa:                                       13 300 km (15 250 km dla An-124-210)

Zasięg z ładunkiem 40 ton:                                           10 960 km (12 730 km dla An-124-210)

Zasięg z ładunkiem 120 ton:                                           5 030 km (5 950 km dla An-124-210)

Zasięg z ładunkiem 150 ton:                                          4 000 km (4 500 km dla An-124-210)

Rozbieg z pasa ziemnego lub trawiastego

przy maks. ładunku:                                                           3 000 m (2,420 m dla An-124-210)

Rozbieg z pasa utwardzonego przy maks. ładunku:         2 520m (2,050m for An-124-210)

Dobieg na pasie utwrdzonym:                                           900m

Ładowność:

Długość ładowni z rampą:                                                  36.5 m

Szerokość na poziomie podłogi:                                        6.4 m

Wysokość całkowita obu ładowni:                                   21.08 m

Pojemność ładunkowa                                                     1,270 m³

Wymiary:

Rozpiętość:                                                                                       73,3 m

Długość całkowita:                                                                           69,1 m

Wysokość całkowita:                                                                        20,8 m

Powierzchnia nośna:                                                                       628,0 m2        

Opis zdjęć.

Zdjęcia FOT.: Volga-Dniepr” i archiwum autora

 

AUTOR:

MACIEJ ŁUGOWSKI