Zdjęcie dnia

  • Jacek Grześkowiak

    Jacek Grześkowiak

Newsletter

Cotygodniowa porcja informacji lotniczych

JOOMEXT_TERMS

HOBBY

Pogoda

 


Dołącz do nas !

FB TW google-plus-ikona-2012 YT 

 


F-4_Phantom_II_Davis-Monthan

 

McDonnell Douglas F-4 Phantom II - naddźwiękowy samolot myśliwsko-bombowy dalekiego zasięgu, dwumiejscowy. Został opracowany na zamówienie Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych przez wytwórnię McDonnell Aircraft Corporation. Phantomy były wykorzystywane przez amerykańskie siły zbrojne od 1960 do 1996 roku służąc jako podstawowy myśliwiec przewagi powietrznej i główny samolot myśliwsko-bombowy dla USAF, US Navy i korpusu Marines podczas wojny wietnamskiej.

 

Początkowo planowano nazwać samolot mianem Satan lub Mithras, ale ze względu na naciski rządu postanowiono dać mu mniej kontrowersyjna nazwę. 3 lipca 1959 roku wytwórnia McDonnell obchodziła jubileusz 20-lecia działalności i w tym dniu postanowiono nadać nowej maszynie F4H-1 oficjalną nazwę Phantom II. Pierwszy myśliwiec odrzutowy FH-1 Phantom również pochodził z wytwórni McDonnell i na jego cześć nowa maszyna dostała takie samo miano. Ze względu na małą liczbę wyprodukowanych egzemplarzy samolotu FH-1 i jego krótka służbę jego nazwa została niejako zapomniana, dlatego Phantom II częściej jest nazywany po prostu Phantomem.

 

F-4 Phantom II został zaprojektowany jako myśliwiec obrony floty dla amerykańskiej marynarki wojennej i wprowadzony do służby w 1960 roku. W 1963 w jego posiadanie weszły również Siły Powietrzne Stanów Zjednoczonych (USAF), które zaadaptowały go do roli samolotu myśliwsko-bombowego. Do zakończenia produkcji w 1981 roku wytwórnię opuściło 5195 maszyn, co uczyniło z Phantoma najliczniej budowanym amerykańskim samolotem wojskowym.

 

Innowacyjnymi rozwiązaniami zastosowanymi po raz pierwszy w samolotach wojskowych był impulsowy radar dopplerowski i szerokie wykorzystanie tytanu do budowy kadłuba. Mimo pokaźnych rozmiarów i dużej maksymalnej masy startowej wynoszącej aż 27000 kg, F-4 Phantom mógł osiągać prędkość maksymalną 2,23 Ma, oraz prędkość wznoszenia 210 m/s. Krótko po ich wprowadzeniu do służby, na samolotach F-4 Phantom II ustanowiono 16 rekordów świata włącznie z rekordem prędkości wynoszącym 2585,086 km/h i rekordem pułapu wynoszącym 30 040 m. Pięć z ustanowionych w latach 1959-1962 rekordów prędkości zostało niepobitych aż do 1975.

 

F-4 Phantom mógł przenosić na dziewięciu węzłach pod kadłubem i skrzydłami do 8480 kg uzbrojenia w postaci kierowanych i niekierowanych pocisków rakietowych do niszczenia celów powietrznych i naziemnych, oraz broni jądrowej. F-4 Phantom jako myśliwiec przechwytujący był uzbrojony jedynie w pociski rakietowe i pozbawiony uzbrojenia strzeleckiego. Podczas walk nad Północnym Wietnamem Phantomy dowiodły swej wartości i wkrótce przyjęto je na uzbrojenia USAF jako myśliwce przewagi powietrznej. Duża powierzchnia skrzydeł maszyny oraz mocne silniki pozwalały na uzyskanie osiągów porównywalnych do znacznie mniejszych i zwrotniejszych myśliwców MiG, ale największą przewagę zapewniała asysta oficera pokładowego odpowiedzialnego za wykrywanie i namierzanie maszyn wroga zarówno przy pomocy radaru jak i wzrokowo.

 750px-F-4J_Phantom_II_VF-31

F-4J Phantom marynarki wojennej lądujący na pokładzie USS „Saratoga”

 

Ze względu na wykorzystanie przez siły powietrzne wielu krajów i bardzo charakterystyczną sylwetkę F-4 Phantom stał się jedną z najbardziej rozpoznawalnych maszyn zimnej wojny. Wykorzystywane podczas wojny w Wietnamie i konfliktu izraelsko-palestyńskiego Phantomy odniosły 393 zwycięstwa powietrzne i wypełniły bardzo wiele zadań przeciwko celom naziemnym. F-4 Phantom był ostatnim amerykańskim myśliwcem, na którym osiągnięto status asa myśliwskiego w XX wieku. W siłach powietrznych zostały one zastąpione przez myśliwce F-15 Eagle i F-16 Fighting Falcon, a w marynarce przez F-14 Tomcat i F/A-18 Hornet. W roli średniego bombowca Phantom został zastąpiony przez maszyny General Dynamics F-111.

 

Podczas długoletniego okresu wykorzystywania Phantomów nadawano im różne nieoficjalne nazwy. Jedną z nich był „Rhino” (od ang. Nosorożec) ze względu na długi charakterystyczny dziób i mocną, niemalże pancerną konstrukcję z wykorzystaniem tytanu. Inne to „Double Ugly” (podwójnie brzydki) lub „Double Ugly Flying Fucker” (w skrócie „DUFF”) jako żart z jego dwuosobowej załogi. Ze względu na dużą liczbę zestrzeleń wrogich maszyn produkcji radzieckiego biura MiG nazywano go również „Wiodącym dystrybutorem części do MiG-ów” (World’s Leading Distributor of MiG Parts). Ocenia się, że w służbie Stanów Zjednoczonych Phantomy zestrzeliły 277 samolotów MiG, a dodatkowe 116 padły łupem maszyn izraelskich. Pozostałe określenia Phantomów to „Flying Anvil” (Latające kowadło), „Big Iron Sled” (Wielkie żelazne sanie) i „Louisville Slugger” (marka kija do baseballa amerykańskiej firmy Hillerich & Bradsby, znanego wytwórcy sprzętu baseballowego). Ze względu na doskonałe własności lotne Phantoma, pomimo kanciastej sylwetki, nazywano go przekornie „tryumfem ciągu nad aerodynamiką” (ang. the triumph of thrust over aerodynamics). Załogi niemieckich Phantomów ochrzciły swe maszyny takimi nazwami jak „Eisenschwein” (od niem. Żelazny Wieprz), „Fliegender Ziegelstein” (Latająca Cegła), „Luftverteidigungsdiesel” lub „Luftwaffediesel” (Diesel Obrony Powietrznej lub Ropniak Luftwaffe od chmury czarnych spalin generowanych przez pierwsze silniki Phantomów), a także „Ölofen” (Olejak).

 F-4_PHANTOM_II

 

 

Dane techniczne:

 

Rozpiętość – 11,7 m

Długość – 19,2 m

Wysokość – 5,0 m

Powierzchnia nośna – 49,2 m²

Masa – 13 757 kg

Masa startowa – 28 030 kg

Napęd – 2 x General Electric J79-GE-17A (o ciągu 79,6 kN każdy)

Max prędkość – 2370 km/h (2,23 Ma)

Prędkość przelotowa – 940 km/h

Prędkość wznoszenia – 210 m/s

Pułap – 18 300 m

Zasięg – 2600 km (przelot z 3 dodatkowymi zbiornikami)

 

 

BH na podst. wikipedia.org

Fot. wikipedia.org