Zdjęcie dnia

  • Jacek Grześkowiak

    Jacek Grześkowiak

Newsletter

Cotygodniowa porcja informacji lotniczych

JOOMEXT_TERMS

HOBBY

Pogoda

 


Dołącz do nas !

FB TW google-plus-ikona-2012 YT 

 


Article Index

 

Samolot P-1A Ser No 26-295 przerobiono na samolot wyścigowy Armii oznaczony XP-6A No.1. Zamontowano na nim stare skrzydła od samolotu XPW-8A i identyczną jak w nim chłodnicę. Napęd stanowił nowy silnik V-1570 Conqueror kryty osłoną aerodynamiczną. Dokonano również wielu innych drobniejszych przeróbek. W rezultacie otrzymano bardzo szybki samolot. Samolot XP-6A No.1 w roku 1927 wygrał Krajowe Zawody Lotnicze uzyskując prędkość 324 km/h. Uległ on rozbiciu wkrótce po zakończeniu Krajowych Zawodów Lotniczych w 1928.

Jeden z samolotów P-1A(26-280) otrzymał oznaczenie XP-1A i został przeznaczony do badań. Pomimo uzyskania prefiksu X nie był on prototypem.

W sierpniu 1926 zamówiono zmodernizowana wersję samolotu oznaczoną P-1B (Ser No 27-63 do 27-87). Dostawy dla Army Air Corps rozpoczęły się 28.10.1926. W samolocie zastosowano bardziej okrągłą chłodnicę i większą średnicę kół podwozia. Zmieniono kształt osłony silnika. Dodano reflektory do nocnego lądowania i poprawiono pracę układu sterowania. Zmiany wyposażenia spowodowały ponowny wzrost masy i spadek osiągów samolotu. Napęd samolotu stanowił silnik Curtiss V-1150-3 (D-12D) o mocy 325 kW (435hp). Masa pustego płatowca wynosiła 956 kg, zaś masa całkowita 1331 kg. Prędkość maksymalna na poziomie morza 258 km/h, prędkość przelotowa 204 km/h. Początkowa prędkość wznoszenia 462 m/min, pułap 6420 m, zasięg 966 km. Uzbrojenie było identyczne jak w poprzednich wersjach. Samoloty P-1B służyły w dywizjonach, które poprzednio latały już na samolotach Hawk.

Dwa samoloty P-1B(Ser No 27-71 i 27-73) przeznaczono do badań w bazie Wright Field i oznaczono symbolem XP-1B. Samolot 27-73 miał dodatkowe karabiny maszynowe zamontowane na skrzydłach.

W listopadzie 1928 Army Air Forcezamówiła 33 egzemplarze zmodernizowanego samolotu w wersji P-1C (Model 34O). Było to największe z dotychczasowych zamówień samolotu Hawk. Samoloty nosiły numery seryjne 29-227/259. Pierwsze dostawy rozpoczęły się w kwietniu 1929. Samolot P-1C miał większe koła podwozia wyposażone w hamulce. Dwa ostatnie egzemplarze seryjne wyposażono w amortyzatory hydrauliczne zamiast dotychczas stosowanych gumowych. Ponownie wzrosła masa maszyny i spadły jej osiągi. Samolot P-1C napędzany był silnikiem Curtiss V-1150-5 (D-12E). Prędkość maksymalna na poziomie morza wynosiła 249 km/h, prędkość przelotowa 200 km/h. Pułap 6240 m. Masa własna 970 kg, a całkowita 1350 kg. Samolot P-1C mógł wznieść się na pułap 1500 m w czasie 3.9 minuty. Początkowa prędkość wznoszenia wynosiła 438 m/min. Zasięg samolotu wynosił 528 km, zaś z dodatkowymi zbiornikami paliwa 892 km.

Samolot P-1C Ser No 29-259 wyposażono w silnik Conqueror i pod oznaczeniem XP-6B wykorzystywano do badań. Pierwotnym zamiarem było wykonanie na tym samolocie długodystansowego lotu na trasie Nowy Jork - Alaska. Jednakże samolot uległ rozbiciu w niewielkiej odległości od celu. Po tym przewieziono go do USA, gdzie go wyremontowano i wykorzystywano do lotów doświadczalnych.

Oznaczenie XP-1C przypadło P-1C (Ser No 29-238), który przeznaczono do prac badawczych. Wyposażono go w eksperymentalny system chłodzenia Prestona i chłodnicę Heinricha. Pomimo prefiksu X samolot nie był prototypem.

W 1924 US Army zdecydowało, że należy dotychczas stosowane myśliwce pościgowe wyposażyć w silniki mniejszej mocy i przeznaczyć je do zaawansowanego szkolenia. Samoloty te miały zostać również pozbawione uzbrojenia. Jednakże zamysł ten nie został zrealizowany. Samoloty myśliwskie wykorzystywane jako samoloty szkolne z obniżoną mocą silnika były zbyt ciężkie i miały bardzo złe osiągi. Po krótkim okresie eksploatacji samoloty te z powrotem przerobiono na samoloty myśliwskie, w pełni uzbrojone. Wyposażono je ponownie w silniki D-12. Samoloty szkolne przerobione z myśliwskich pozostały przy oznaczeniu typowym dla samolotów pościgowych i nosiły symbole od P-1D do P-1F.

Pierwszy samolot przeznaczony do zaawansowanego szkolenia opracowany przez firmę Curtiss powstał na bazie seryjnego P-1A (Ser No 26-296) wyposażonego w chłodzony cieczą silnik Wright-Hispano E o mocy 134 kW. Dostawy dla US Army rozpoczęto w lipcu 1926. Prototyp nosił wojskowe oznaczenie XAT-4, gdzie AT oznaczało Advanced Trainier (samolot do zaawansowanego szkolenia).

Samolot był dostarczany do Armii pod oznaczeniem AT-4. Zamówienie złożone w październiku 1926 opiewało na 40 sztuk (Ser No 27-88/97 i 27-213/242). Wszystkie napędzane były silnikami Wright-Hispano E (V-720). Prędkość maksymalna na poziomie morza wynosiła 214 km/h, prędkość przelotowa 172 km/h. Początkowa prędkość wznoszenia 285 m/min. Zasięg 861 km. Masa własna 851 kg, zaś całkowita 1128 kg. W okresie późniejszym 35 samolotów AT-4 przerobiono na maszyny myśliwskie poprzez zamontowanie silnika Curtiss V-1150-3 (D-12D) i zamontowanie pojedynczego karabinu maszynowego kalibru 7.62 mm. Tak przerobiony samolot otrzymał oznaczenie P-1D.

Ostatnie pięć zamówionych samolotów AT-4 (Ser No 27-238/242) zmontowano jako AT-5 z silnikiem gwiazdowym Wright J-5 (R-970-1) Whirwlind o mocy 164 kW (220hp). Silnik ten był znacznie lżejszy od stosowanego pierwotnie silnika Wright-Hispano, ale ciągle niekorzystna była jego mała moc. Prędkość maksymalna na poziomie morza wynosiła 202 km/h, prędkość przelotowa 161 km/h. Początkowa prędkość wznoszenia wynosiła 329 m/min, zasięg 786 km. Masa własna samolotu wynosiła 818 kg, zaś masa całkowita 1110 kg. Oznaczenie samolotów AT-5 zmieniono następnie na P-1E po wymianie silników na D-12D o mocy 325 kW (435hp) i uzbrojeniu w pojedynczy karabin maszynowy kalibru 7.62 mm. Obie wersje P-1D i P-1E służyły w 43 Dywizjonie Szkolnym w Kelly Field.

Samolot oznaczony AT-5A (Model 34M) był zmodernizowanym AT-5, z wydłużonym kadłubem i innymi zmianami zastosowanymi w P-1A. Zamówienie Armii złożone na ten samolot 30.07.1927 opiewało na 31 egzemplarzy o Ser No 28-42/72. W 1929 wszystkie samoloty AT-5 przerobiono na samoloty myśliwskie poprzez zamontowanie silników D-12D o mocy 325 kW (435hp) i dodanie uzbrojenia. Samolot ten otrzymał oznaczenie P-1F. Kolejny P-1F (Ser No 28-189) uzyskano poprzez przebudowanie XP-21, który to samolot był z kolei przebudowanym P-3A.

Zaledwie kilka samolotów P-1 Hawk zostało sprzedanych za granicę. Cztery z nich zakupiła Boliwia. Osiem eksportowych modeli P-1A sprzedano 1926 Chile. Jeden egzemplarz sprzedano w 1927 do Japonii. W 1927 Chile zakupiło kolejne 8 samolotów, tym razem w wersji P-1B. Prawdopodobnie zbudowano w tym kraju również kilka samolotów wzorowanych na P-1.

Z każdym kolejnym wariantem samolotu P-1 jego masa rosła, prowadząc do stopniowego obniżania się prędkości maksymalnej i prędkości wznoszenia. Samoloty P-1 były na wyposażeniu 27 i 94 Dywizjonu Pościgowego należących do 1 Grupy Pościgowej bazującej w Selfridge Field w stanie Michigan i następnie na uzbrojeniu 17 Dywizjonu, który wykorzystywał je do 1930 kiedy to zastąpione zostały przez nowsze maszyny. Samoloty te nigdy nie oddały strzału w obronie terytorium USA.

                                                                                 Opracował: dr inż. Krzysztof Krzysztofowicz