Zdjęcie dnia

  • Jacek Grześkowiak

    Jacek Grześkowiak

Newsletter

Cotygodniowa porcja informacji lotniczych

JOOMEXT_TERMS

HOBBY

Pogoda

 


Dołącz do nas !

FB TW google-plus-ikona-2012 YT 

 


Su-27 na Air Show Radom 2009 Su-27 na Air Show Radom 2009

Suchoj Su-27 (kod NATO – Flanker) - naddźwiękowy samolot myśliwski produkcji radzieckiej/rosyjskiej. Jego przeznaczeniem jest przechwytywanie celów powietrznych, a także wywalczanie przewagi w powietrzu. Produkcja seryjna Su-27 ruszyła w 1982 r., na podstawie prototypu T-10S. Samoloty produkowano w dwóch, niemal nieróżniących się od siebie modyfikacjach: Su-27S przeznaczonych dla Sił Powietrznych i Su-27P – dla lotnictwa Obrony Powietrznej.

Pierwszą wersją był dwumiejscowy samolot szkolno-bojowy Su-27UB (kod NATO – Flanker-C), który był przeznaczony do szkolenia i treningu przy zachowaniu pełnych możliwości bojowych. Samolot ten został oblatany 7 maja 1985 roku. Maszyna, pomimo swojego „szkoleniowego” przeznaczenia, posiada pełne uzbrojenie i może być użyta w charakterze samolotu bojowego. W tej wersji, nie zmieniając rozmiarów samolotu, zabudowano dwumiejscową kabinę, a dla zrównoważenia większego przodu kadłuba, podniesiono usterzenie pionowe. Dlatego samolot Su-27UB jest wyższy o 42 cm od Su-27. Kolejną zmianą było powiększenie hamulca aerodynamicznego na grzbiecie samolotu. Różnice spowodowały, że samolot dwumiejscowy jest o około 1500 kg cięższy i ma nieco słabsze charakterystyki od jednomiejscowego Su-27.

W maju 1989 r. po raz pierwszy pokazano samolot Su-27 i jego wersję Su-27UB na salonie lotniczym w Paryżu. Później był on pokazywany wielokrotnie, m.in.: w Singapurze, Farnborough (Wielkiej Brytanii), Abbotsford (Kanada), Oklahoma City (USA), Dubaju (Zjednoczone Emiraty Arabskie). W Polsce samolot pokazano po raz pierwszy w sierpniu 1991 r., w Poznaniu. W połowie 1991 r. pierwsze Su-27 sprzedano za granicę: 8 sztuk Su-27SK otrzymały Chiny, a w 1992 roku dalsze 16 sztuk. Po rozpoczęciu produkcji seryjnej i wprowadzeniu go do uzbrojenia trwały nadal prace nad kolejnymi wariantami samolotu Su-27, które jednak ze względu na duże różnice ze swym poprzednikiem otrzymały już nowe oznakowania: Su-30, Su-33, Su-34, Su-35 i Su-37.

Opis konstrukcji

Samolot Su-27 jest zbudowany w układzie dwusilnikowego, wolnonośnego średniopłata. Konstrukcja metalowa, głównie stopy aluminium z wykorzystaniem stopów tytanu.
Kadłub samolotu, o wygiętej osi i zmiennym przekroju, ma konstrukcję półskorupową. Struktura kadłuba wykonana jest w zasadzie ze stopów aluminium, a w tylnej części gondoli silnikowych zastosowano stopy tytanu. Kadłub w części dziobowej stanowi kompozytowa owiewka, za którą znajduje się antena radaru wraz z układem mechanizmu przeszukiwania oraz modułami elektroniki radaru. Część ta odchyla się do góry. Przednia część kadłuba o przekroju owalnym jest pochylona do dołu dla zapewnienia dobrej widoczności z kabiny.
Skrzydła samolotu trójdźwigarowe z pomocniczymi dźwigarami przednim i tylnym, całkowicie metalowe wykonane ze stopów aluminium, mają obrys pasmowy, z dodatnim skosem krawędzi natarcia skrzydła podstawowego. Strukturę skrzydła uzupełniają żebra prostopadłe do płaszczyzny dźwigarów. Mniej więcej w połowie rozpiętości skrzydła oraz w jego końcówce znajdują się dodatkowe żebra równoległe do osi podłużnej samolotu, wzmacniające skrzydła w punktach mocowania podwieszeń. Wewnątrz skrzydeł przestrzeń pomiędzy dźwigarami wypełniają integralne zbiorniki paliwa z charakterystycznymi podłużnymi wziernikami służącymi do kontroli i wymiany wypełniającej je pianki. Na końcach skrzydeł znajdują się stałe wyrzutnie pocisków rakietowych, będące jednocześnie wysięgnikami wyważającymi.

Usterzenie o konstrukcji metalowej jest zamontowane na podłużnych belkach, które przylegają z boku do silników. Oba usterzenia mają obrysy trapezowe o dużych dodatnich skosach. Powierzchnie sterowe są poruszane siłownikami hydraulicznymi. Usterzenie pionowe, o dużych statecznikach i niewielkich powierzchniach sterowych jest zdwojone. Stateczniki pionowe dwudźwigarowe o dźwigarach mocowanych do wręg zaskrzydłowych. U nasady obu stateczników pionowych znajdują się chwyty powietrza dla układu chłodzenia wyposażenia pokładowego. Usterzenie poziome płytowe, o działaniu różnicowym zastępującym równocześnie lotki.

Napęd stanowią dwa silniki turbinowe dwuprzepływowe Lulka AL-31F zaprojektowane w przedsiębiorstwie badawczo-produkcyjnym Saturn. Do silników stosowana jest nafta lotnicza typu T-1, TS-1 i RT.

Podwozie trójpodporowe z kołem przednim, chowane w locie. Wszystkie golenie mają amortyzatory olejowo-powietrzne. Podwozie przystosowane jest do korzystania z lotnisk z nawierzchnią utwardzoną. Koła główne po złożeniu mieszczą się płasko, w przykadłubowych częściach skrzydeł, uzupełnionych od dołu owiewkami. Podwozie przednie jest chowane do przodu, do wnęki pod kabiną pilota.

Kabina pilota – ciśnieniowa, klimatyzowana. Oszklenie kabiny jest wysunięte poza obrys kadłuba, składa się z cylindrycznego niedzielonego wiatrochronu i otwieranej do góry do tyłu kroplowej osłony. Osłona kabiny jest otwierana siłownikiem pneumatycznym. Kabina wyposażona jest w fotel wyrzucany K-36DM, można go używać aż do prędkości wskazywanej 1400 km/h i do wysokości 25000 m. Kabina wyposażona jest w zestaw przyrządów pilotażowo-nawigacyjnych.

Samolot wyposażony jest w systemy kierowania uzbrojeniem w postaci radaru RŁPK-27 z anteną o średnicy ok. 1,0 m zdolny do wykrywania i śledzenia celów na tle ziemi. System może śledzić jednocześnie 10 celów, lecz umożliwia wskazywanie celu tylko jednej rakiecie. Posiada również bierny układ poszukiwania i śledzenia w podczerwieni sprzężony z dalmierzem laserowym OEŁS, który zapewnia zasięg wykrywania i zwalczania celów powietrznych do 70 km, w sytuacji gdy jest niewskazane lub niemożliwe użycie radaru.

Uzbrojenie samolotu Su-27

To działko GSz-30-1 kal. 30 mm umieszczone w napływie prawego skrzydła, z zapasem 150 pocisków. Pozostałe uzbrojenie jest podwieszane na dziesięciu węzłach przystosowanych do kierowanych pocisków rakietowych powietrze-powietrze, pocisków niekierowanych i bomb o różnym wagomiarze. Maksymalna waga podwieszonego uzbrojenia wynosi 8000 kg.
Podstawowy zestaw uzbrojenia składa się z:
  • 6 kierowanych pocisków rakietowych R-27
  • 2 kierowanych pocisków rakietowych R-27T
  • 2 kierowanych pocisków rakietowych R-27RE-1
Pozostałe rodzaje podwieszanego uzbrojenia:
  • kierowane pociski rakietowe R-73
  • kierowane pociski rakietowe R-77
  • kierowane pociski rakietowe R-27TE
Bomby w podstawowym zestawie:
  • 8 x 500 kg
  • 16 x 250 kg
  • 6 x KMGU (zasobniki bomb małego kalibru)


Historia Su-27

W związku ze zmianą koncepcji użycia lotnictwa myśliwskiego w ZSRR, pod koniec lat sześćdziesiątych XX wieku, rozpoczęto pracę nad przechwytującymi samolotami myśliwskimi, które mogłyby stanowić przeciwwagę dla amerykańskich samolotów myśliwskich McDonnell Douglas F-15 Eagle. W roku 1969 ogłoszono konkurs na samolot myśliwski, spełniający te oczekiwania. Wszystkie parametry i wymagania zostały zawarte w programie PFI (Perspektiwnyj Frontowej Istrebitiel – „Przyszłościowy Myśliwiec Frontowy”). Po ich opublikowaniu, z prac nad projektem wycofał się Paweł Suchoj, który uznał że są nierealne i niemożliwe do wykonania w ZSRR. Jednak konstruktorzy z jego biura: Oleg Samojtowicz, Walerij Nikołajenko i Władimir Antonow opracowali go i przedstawili do konkursu. W sumie, do rywalizacji przystąpiły trzy zespoły konstruktorów: Aleksandra Jakowlewa z projektem samolotu Jak-45; Artioma Mikojana z projektem MiG-29 i Pawła Suchoja z projektem samolotu T-10 (później nazwanego Su-27). Pierwszy z tych projektów odrzucono od razu, a do dalszych prac skierowano samolot MiG-29, który miał stanowić lekką wersję myśliwca przechwytującego oraz Su-27 jako ciężką wersję myśliwca.

Po ustaleniach dokonanych podczas konkursu, prace konstrukcyjne w biurze Suchoja nabrały niesamowitego przyspieszenia, tak że pierwszy prototyp samolotu był gotowy pod koniec maja 1977 r., a oblotu dokonano 20 czerwca 1977 r. na lotnisku Instytutu Prób w Locie w mieście Żukowski (Ramienskoje). Prototyp samolotu wykazał jednak sporo braków, m.in.: brak dostatecznej wytrzymałości konstrukcji, występowanie nadmiernych oporów aerodynamicznych i drgań skrzydeł, oraz zbyt dużą masę. Po gruntowej zmianie prototypu i pozytywnych próbach, w 1980 r. rozpoczęła się produkcja w Zakładzie im. Jurija Gagarina w Komsomolsku. Na podstawie prototypu wypuszczono serię 5 samolotów, i wówczas oznaczono je jako Su-27. Produkcja tej serii trwała do 1982 roku, lecz wraz z nią prowadzono dalsze prace rozwojowe.

Pierwsze seryjne samoloty Su-27 otrzymało Centrum Przygotowania Bojowego Pilotów Sił Powietrznych w Lipiecku a następnie w grudniu 1984 roku pułk myśliwski stacjonujący w pobliżu Komsomolska nad Amurem. Oficjalnie samolot Su-27 został przyjęty na uzbrojenie w 1985 r. Wtedy też zaczęto je wprowadzać do następnych pułków myśliwskich. W momencie rozpadu ZSRR część tych samolotów została przyjęta przez siły zbrojne państw powstałych w wyniku rozpadu Związku. W ten sposób samoloty te znalazły się na wyposażeniu lotnictwa Ukrainy, Białorusi i Kazachstanu. Ponadto samoloty trafiły do lotnictwa chińskiego, które zakupiło je w Rosji, a także podjęło ich produkcję licencyjną. W Chinach samoloty te - oznaczone jako J-11 - zakupił również Wietnam. Samolotami wersji Su-30MK dysponuje także lotnictwo Indii, które zakupu dokonało w Rosji. W latach 1991-1994 Białoruś odsprzedała 4 tego typu samoloty Stanom Zjednoczonym.


Dane taktyczno-techniczne Su-27

Rozpiętość: 14,70 m
Długość: 21,935 m
Wysokość: 5,932 m
Powierzchnia nośna: 63,20 m2
Maksymalna szerokość kadłuba: 1,5 m
Rozpiętość usterzenia poziomego: 9,9 m
Odległość wierzchołków usterzenia poziomego: 4,3 m
Masa własna: 16 300 kg
Masa startowa normalna: 23 200 kg
Masa startowa maksymalna: 28 000 kg
Prędkość maksymalna (bez podwieszeń): Ma = 2,3/2400 km/h
Prędkość maksymalna na poziomie morza (bez podwieszeń): Ma = 1,1/1380 km/h
Pułap praktyczny: 17800 m
Pułap dynamiczny: 24000 m
Rozbieg: 450 m
Dobieg: 550 m


źródło. www.airshow.sp.mil.pl