Zdjęcie dnia

  • Jacek Grześkowiak

    Jacek Grześkowiak

Newsletter

Cotygodniowa porcja informacji lotniczych

JOOMEXT_TERMS

HOBBY

Pogoda

 


Dołącz do nas !

FB TW google-plus-ikona-2012 YT 

 


Article Index

 

 

 

 

Konstrukcja

Konstrukcja samolotu jest metalowa z niewielkim udziałem materiałów kompozytowych. Zastosowane materiały konstrukcyjne to stopy aluminium (durale i litale) i magnezu, stale stopowe i tytan oraz kompozyty zbrojone włóknami szklanymi i węglowymi. Podstawowa struktura płatowca wykonana jest w układzie półskorupowym. W elementach sterowych powierzchni aerodynamicznych zastosowano płyty klejone z wypełniaczem ulowym. Owiewki anten urządzeń radioelektronicznych wykonano z materiałów niemetalowych przepuszczających promieniowanie radiowe.

Kadłub samolotu ma konstrukcję półskorupową o zmiennym przekroju i składa się z 10 wręg, pokrycia i podłużnic usztywniających. W pokryciu wykonano szereg wzierników umożliwiających dostęp do agregatów i aparatury zabudowanej na samolocie. Kadłub zasadniczo dzieli się na cztery części: przednią - od wysięgnika rurki Pitot'a do wręgi nr 4, część środkową z centropłatem - pomiędzy wręgami nr 4 i 7, część tylną - między wręgami 7 i 8 oraz końcówkę kadłuba - od wręgi nr 8 do 10. Przód kadłuba wykonano w postaci stożkowej osłony z materiału przepuszczającego promieniowanie radiowe, pod którą umieszczony jest blok antenowy stacji radiolokacyjnej. Z przodu osłony, na wysięgniku, zamontowany jest nadajnik danych aerodynamicznych - rurka Pitot'a. Za blokiem antenowym stacji radiolokacyjnej znajduje się przedni przedział wyposażenia. Dalej, w przedziale ciśnieniowym - pomiędzy wręgami nr 1 i 2, umieszczono hermetyczną kabinę pilota. Z lewej strony kabiny, u nasady napływu skrzydła zamontowano działko pokładowe z systemem otworów wentylacyjnych i osłoną termiczną z blachy żaroodpornej. Napływy skrzydeł, powiązane są strukturalnie i funkcjonalnie z kadłubem.

W napływach, poza działkiem i dodatkowymi chwytami powietrza znajdują się bloki niektórych urządzeń awionicznych, układ klimatyzacji kabiny oraz anteny urządzeń radioelektronicznych osłonięte owiewkami z materiału dielektrycznego. Za kabiną pilota, umieszczono dwa kolejne przedziały wyposażenia, a pod nimi komorę podwozia przedniego oraz wnękę skrzynki amunicyjnej działka pokładowego.

W zasadniczej - środkowej części kadłuba i centropłacie znajdują się trzy zbiorniki paliwa Nr 1, 2, i 3 o pojemności odpowiednio 650, 870 i 1810 litrów. Zbiornik nr 3 jest konstrukcją integralną, spawaną wiązką elektronów w osłonie argonu i jest p odstawowym elementem siłowym kadłuba, przenoszącym obciążenia od skrzydeł, silników i podwozia głównego. Na nim znajdują się główne węzły mocowania skrzydeł i goleni podwozia. Poniżej, na zewnątrz kanałów dolotowych powietrza do silnika, umieszczono komory podwozia głównego. Środkowa część kadłuba zakończona jest wręgą nr 7 z węzłami mocowania silników i tylnymi węzłami mocowania skrzydeł.

Tylna część kadłuba - pomiędzy wręgami 7 i 8, tu umieszczone są silniki RD-33, zamontowano je pod kątem - 4° w stosunku do poziomej osi konstrukcyjnej samolotu oraz rozsunięto na boki na kąt 1,5°. Nad silnikami i pomiędzy nimi umieszczono agregaty silnikowe, agregaty układu paliwowego, zbiorniki oleju i agregaty turbostartera GTDE-117. W tylnej części znajdują się też dwa, symetrycznie rozmieszczone zbiorniki paliwa Nr 3a o pojemności po 165 l. W końcówce kadłuba znajduje się zespół dwuczęściowych hamulców aerodynamicznych o łącznej powierzchni 1.52 m2 wraz z siłownikami zamontowanymi na wrędze nr 9 na której znajdują się też tylne węzły mocowania silnika. Kadłub zakończony jest zasobnikiem spadochronu hamującego. Spadochron o powierzchni 17 m2, może być używany przy prędkości do 320 km/h.

Skrzydła mają konstrukcję trójdźwigarową z dwoma dźwigarami pomocniczymi. Wzdłuż dźwigarów głównych, wykonanych z tytanu, rozmieszczono okucia węzłów podwieszania uzbrojenia. Skrzydło zawiera 16 żeber i zakończone jest nieruchomą końcówką wykonaną w części przedniej i spływowej z kompozytów węglowych. W centralnej części skrzydeł znajdują się integralne zbiorniki paliwa o pojemności 330 l każdy. Na krawędzi natarcia skrzydła znajdują się trójsekcyjne klapy przednie o powierzchni 2,35 m2 i kącie wychylenia 20° (do dołu). Na krawędzi spływu znajdują się klapy oraz lotki. Klapy o r ozpiętości 1,9 m (każda) i łącznej powierzchni 2,84 m2 wychylane są na kąt 25° a lotki o powierzchni 1,45 m2 mogą być wychylane na kąty ą20O od położenia neutralnego Usterzenie poziome, płytowe, jednodźwigarowe, konstrukcji półskorupowej metalowej, z szesnastoma żebrami i układem podłużnic w części przedniej oraz strukturze przekładkowej, z wypełniaczem typu plaster miodu i powłokami z kompozytu węglowego w części spływowej. Kąt skosu krawędzi natarcia usterzenia równy jest 50°, powierzchnia 7,05 m2, rozpiętość 7,78 m. Usterzenie poziome wychylane jest za pomocą układu mechanicznego ze wspomaganiem hydraulicznym. Kąt wychylenia usterzenia wynosi 15° do góry i 35° w dół przy starcie i lądowaniu, 5°45' do góry i 17°45' w dół w locie. Dla wspomagania sterowania poprzecznego usterzenie może być wychylane różnicowo przy zamkniętych klapach przednich.

Usterzenie pionowe, zdwojone podzielone na statecznik i ster kierunku. Kąt skosu krawędzi natarcia statecznika wynosi 47°30'. Stateczniki rozchylone są na boki, na zewnątrz na kąt 6°. Statecznik, o konstrukcji dwudźwigarowej, składa się z duralowej części noskowej, głównego kesonu z powłoką z kompozytu węglowego oraz części tylnej z dźwigarkiem pomocniczym, osłaniającej cięgła i wzmacniacze układu sterowania. Kompozytowa końcówka statecznika zawiera zespół anten urządzeń radioelektronicznych. Ster kierunku o konstrukcji przekładkowej ma powierzchnię 0,62 m2, zakres wychyleń +-20°. Dolną część usterzenia stanowi płetwa ustateczniająca. Znajdują się w niej mechanizmy sterowania usterzeniem z cięgnami, wzmacniaczami hydraulicznymi i układem sztucznego obciążenia organów sterowania. Jej przedłużeniem są grzebienie aerodynamiczne na górnej części centropłata, w których zamontowano w yrzutniki ładunków zakłócających.

Podwozie trójpodporowe, chowane. Podwozie przednie typu zastrzałowego, z amortyzacją lejowo-powietrzną, wyposażone jest w dwa hamowane koła KT-100 o wymiarach 570 x 140 i rozstawie 296 mm, osłonięte ażurowym błotnikiem. Sterownie odbywa się w dwóch zakresach: +-8° przy starcie lądowaniu oraz ą30O przy manewrach na ziemi. Podwozie chowane jest do tyłu przy pomocy siłownika, który jest elementem konstrukcyjnym zastrzału. Osłony podwozia są trójelementowe - dwie osłony główne i jedna dodatkowa osłaniająca z astrzał-siłownik. Podwozie główne z amortyzacją olejowo-powietrzną, wyposażone jest w bezdętkowe koła KT-150 o wymiarach 840 x 290, z hamulcami chłodzonymi powietrzem. Niesymetryczne hamowanie kół podwozia głównego służy do wspomagania sterowania samolotu na ziemi. Podwozie chowane jest i wypuszczane z pomocą siłowników hydraulicznych skośnie do przodu przy czym koła zajmują pozycję poziomą. Wnęki podwozia zamykane są trójelementowymi osłonami. Baza podwozia wynosi 3645 mm a rozstaw kół głównych 3100 mm.