Junkers JI Junkers J 4

 

Junkers J.I (oznaczenie fabryczne: Junkers J4) – niemiecki samolot piechoty z okresu I wojny światowej. Był to pierwszy seryjnie produkowany opancerzony samolot i pierwszy na świecie bojowo zastosowany samolot z pokryciem z blachy falistej.


Hugo Junkers wpadł na pomysł zbudowania opancerzonego samolotu po zapoznaniu się z prototypem konstrukcji Fritza Hutha, który pojawił się na wystawie Alllgemeine Luftfahrzeugausstellung w Berlinie w 1912 roku. Pierwszą konstrukcją, w której budowie Junkers użył stali, był nowatorski Junkers J 1. Tym razem zdecydowano się użyćduraluminium, które na długo stało się wizytówką samolotów Junkersa. Prototyp wzbił się po raz pierwszy w powietrze 28 stycznia 1917 roku, a 19 lutego pierwsza seria 50 samolotów została zamówiona przez lotnictwo niemieckie[1]. W sierpniu tego samego roku seryjne samoloty trafiły na front I wojny światowej do jednostek współpracujących z piechotą tzw. Infanterefliegern. Ich głównym zadaniem była obserwacja ruchów walczących wojsk, utrzymywanie kontaktu dowództwa z własnymi wojskami na pierwszej linii, w nagłych wypadkach dostarczanie zaopatrzenia na bezpośrednio pierwszą linię, a także w pewnym zakresie wsparcie piechoty. Maszyna od razu zyskała ogromną sympatię walczących żołnierzy i latających nią załóg. Była łatwa w pilotażu, a co najważniejsze, bardzo odporna na nieprzyjacielski ostrzał. Udokumentowane jest jedno zestrzelenie J.I kiedy to bezpośrednie trafienie z ziemi uszkodziło linki sterowania lotkami. Samoloty z racji posiadanego opancerzenia przezywano latającymi czołgami lub z racji pełnionych zadań Möbelwagen (wóz meblowy). Potwierdzeniem ogromnej odporności samolotu był fakt wysłania do naprawy jednego ze skrzydeł maszyny dopiero po 400-krotnym trafieniu. Drobne przestrzeliny ignorowano, większe naprawiano bezpośrednio na lotniskach przy użyciu zestawu naprawczego, który wchodził w skład wyposażenia samolotu. J.I brał udział w walkach do zakończenia wojny.

 

Produkcja samolotów jednak szła powoli z powodu słabego doświadczenia i organizacji pracy w fabryce Junkersa. W październiku 1917 Junkers z tego powodu był zmuszony wejść we współpracę z Fokkerem[1]. Do końca wojny zamówiono 283 samoloty u Junkersa, z czego do zakończenia produkcji w styczniu 1919 zbudowano 227 (część po zakończeniu działań zbrojnych)[1]. Samolot miał być także budowany na licencji przezLinke-Hofmann we Wrocławiu, lecz produkcja tam nie została podjęta[1].

 

Z wyprodukowanych 227 samolotów do chwili obecnej można oglądać zdekompletowane maszyny w Deutsches Technikmuseum w Berlinie, Canada Aviation and Space Museum w Ottawie i włoskim Museo nazionale della scienza e della tecnologia Leonardo da Vinciw Mediolanie.

 

Konstrukcja:

J.I był dwupłatem o konstrukcji metalowej. Przednia część kadłuba była wykonana w technologii skorupowej w formie opancerzonej wanny, wykonanej z 5 mm chromowo-molibdenowej blachy pancernej, osłaniającej silnik, zbiornik paliwa i dwuosobową załogę, zaś tylna część miała konstrukcję kratownicową wykonaną ze stalowych rur pokrytych płótnem. Skrzydła były wolnonośne, aczkolwiek zamontowane do kadłuba i siebie nawzajem za pośrednictwem zastrzałów, położonych blisko kadłuba, w obrębiecentropłatów. Skrzydła, lotki i stery pokryte były 3 mm duraluminiową blachą falistą. Pod górnym płatem zainstalowano chłodnicę.


 

Dane techniczne(Junkers J4):

Rozpiętość 16,00 m 
Długość 9,10 m
Wysokość 3,40 m 
Powierzchnia nośna 49,40 m² 
Masa własna 1 766 kg 
Masa startowa 2 176 kg 
Prędkość maks. 155 km/h
Pułap 4 000 m




Źrodło: Wikipedia