Fokker Dr.I Fokker Dr.I

Fokker Dr-I, F-1, V-3, V-4
- myśliwiec trójpłatowy, zamówiony przez lotnictwo wojskowe, skonstruowany przez inż. Reinholda Platza na wzór brytyjskiego Sopwith Triplane. Prototyp pod oznaczeniem V-3 został oblatany w lutym 1917 roku, kolejny prototyp V-4 oblatano wiosną 1917 roku. Po próbach fabrycznych i państwowych model wszedł do produkcji pod oznaczeniem fabrycznym Fokker F-1, wojsko przyjęło samolot pod własnym oznaczeniem Fokker Dr-I (Dr od Dreideckers czyli trójpłatowiec, a I ponieważ był pierwszym seryjnym trójpłatowcem Fokkera) Produkcja seryjna nie osiągnęła zawrotnej liczby, wyprodukowano 320 egzemplarzy. Samolot wyróżniał się zwrotnością i dobrym wznoszeniem. Pierwsze samoloty trafiły do użytku w sierpniu 1917 roku, nad Ypres. Błyskawicznie samolot ostał okrzyknięty najzwrotniejszym myśliwcem świata. Porucznik Werner Voss-Crefeld w ciągu 15 dni zestrzelił na Dr-I 22 samoloty. Zbyt słaba konstrukcja skrzydeł doprowadziła do kilku kraks. W związku z tym w listopadzie 1917 roku wszystkie maszyny wycofano z użycia, powodem katastrof było wadliwe wykonanie a w części wypadków materiały nie odpowiadały wymogom. Po przebudowie i wzmocnieniu skrzydeł maszyny wróciły do jednostek. Biorąc pod uwagę liczbę zbudowanych egzemplarzy samolot nie powinien niczym szczególnym się wyróżnić.

Lecz los chciał inaczej, we wrześniu 1917 roku w maszyny Dr-I wyposażono jednostkę w której latał „Czerwony Baron” Manfred Richthofen. Fokker Dr-I wymalowany na czerwono stał się synonimem śmiertelnego przeciwnika. Realnie Richthoffen podczas służby wymienił siedem samolotów, gdy wychodziły na jaw niedoróbki w wykonawstwie, wymieniano samolot na nowy. 21 kwietnia 1918 roku został zestrzelony „Czerwony Baron” legitymujący się 81 zwycięstwami. Był to praktycznie kres użycia bojowego maszyn Dr-I. W maju 1918 roku większość pozostałych myśliwców wycofano z pierwszej linii, w szkołach lotniczych do końca wojny dotrwało około 100 samolotów. Wśród znanych pilotów na Dr-I latał m iędzy innymi porucznik Werner Vosscrefeld który podczas walk nad Ypres w 15 dni odniósł 22 zwycięstwa

KONSTRUKCJA - mieszana, kadłub spawany z rur stalowych, kryty w przodzie blachą, dalej sklejką i płótnem, skrzydła drewniane kryte w przodzie sklejką a całość płótnem, lotki na górnym płacie, podwozie stałe dwukołowe z płozą ogonową

NAPĘD
- silnik rotacyjny 9 cylindrowy Oberursel UR II o mocy 110 kM lub UR-III lub Goebel III lub Siemens Halske Sh-3, śmigło drewniane dwułopatowe

UZBROJENIE
- 2 zsynchronizowane kaemy LMG Spandau 08/15 kal. 7,92 mm na kadłubie


DANE TECHNICZNE

rozpiętość m 7,17
długość m 5,79
wysokość m 2,95
powierzchnia nośna m2 18,68
masa własna kg 406
masa maksymalna kg 586
prędkość maksymalna km/h 166
wznoszenie na m 3000
minut,sekund 10,05
pułap m 6100
zasięg km 300


Oprac. Jacek Waszczuk