Macchi M.C.72  Macchi M.C.72

Macchi Castoldi MC 72 - francuz Jacques Schneider, baloniarz i entuzjasta lotnictwa był synem bogatego przemysłowca który zajmował się dostawami broni dla marynarki. Jednym z osiągnięć było to iż w koszu balonu wzbił się na przeszło 10 000 metrów. W 1908 roku gdy zobaczył naocznie loty braci Wright w samolocie stał się także entuzjastą latania silnikowego. W 1912 roku złożył w Aeroklubie Francji propozycję zorganizowania zawodów wodnosamolotów pod nazwą Puchar Schneidera.

Jaki był wpływ na to ojca wietrzącego zarobek trudno powiedzieć, zawody zorganizowano po raz pierwszy w 1913 roku. Po pierwszej wojnie zawody wznowiono a że największe wytwórnie lotnicze traktowały imprezę jako znakomita reklamę wystawiały kolejne samoloty. Wytwórnia Macchi już dwukrotnie świętował sukcesy ponieważ w 1921 roku wygrał samolot Macchi MC-7bis a w 1926 roku Macchi MC-39. W następnych latach nastała dominacja samolotów Supermarine. Tymczasem w Macchi opracowano założenia kolejnego samolotu. Tym razem miał to być samolot, jednosilnikowy, jednopłatowy o konstrukcji samonośny w miarę możliwości pozbawiony zastrzałów i cięgien, dla uzyskania jak najmniejszych oporów zrezygnowano nawet z klasycznych chłodnic, dolna część kadłuba oraz górne części pływaków pokrywały chłodnice powierzchniowe. Z wyliczeń teoretycznych wynikało że nie istnieje żaden silnik o wystarczająco dużej mocy a zastosowanie dwóch oddzielnych silników w osobnych gondolach nie dawało takiego efektu. Sprawę rozwiązano inaczej. Połączono dwa silniki rzędowe chłodzone cieczą Fiat A-5 w jeden zespół napędowy A-6. Silniki umieszczono jeden za drugim. Napędzały one dwa śmigła umieszczone przeciwbieżnie na przedzie kadłuba.

Konstruktorem prowadzącym projektu był Mario CASTOLDI, dlatego tez oznaczenie MC z kolejnym numerem. Samolot powstał specjalnie na wyścig w 1931 roku. Ciekawa był filozofia budowy samolotu. Dla jak najmniejszego przekroju czołowego wszystkie wymiary zewnętrzne narzucane były przez przekroje silnika. Czysta linia kadłuba i skrzydeł wyglądała pięknie i dawała nadzieje na doskonałe osiągi. Kabina pilota ciasna z odchylaną do przodu owiewką w zasadzie nie dawała pilotowi żadnych szans ratunku w przypadku skoku ratunkowego na spadochronie. Termin wyścigów zbliżał się nieubłaganie wszystko zakończyło się fiaskiem. Z powodu awarii silnika samolot nie ukończył wyścigu. Porażka tym bardziej bolesna iż samolot powstał właśnie na te zawody. Brytyjczycy zdobyli puchar po raz trzeci z rzędu. Po niepowodzeniu okazało się iż jest kilka szczegółów które można poprawić. Powstała nowa jeszcze mocniejsza wersja silnika i po zabudowaniu jej w miejsce poprzedniego samolot był gotowy do lotów. Tymczasem w 1933 roku kolejnej edycji Pucharu Schneidera już nie organizowało. Imprez stała się zbyt droga, nie było organizatora zdolnego kontynuować. W to miejsce włosi przygotowali samolot do bicia światowego rekordu prędkości. Komisarze sportowi FAI wraz ze sprzętem fotograficznym rozstawili bazę pomiarową. 10 kwietnia 1933 roku Francesco Angello na poprawionym MC-72 ustanawia światowy rekord prędkości wynikiem 682,078 km/h. Za jednym razem poprawiono wynik dla wodnosamolotów oraz samolotów klasycznych. Rekord świetny ale samolot miał jeszcze rezerwy. 23 października 1934 roku Francesco Angello ponownie startuje na MC-72 nad jeziorem Garda z zamiarem poprawienia wcześniejszego wyniku. Tym razem rekord to 709,209 km/h po raz pierwszy przełamana granicę 700 km/h i ponownie jest to rekord w obu kategoriach. Teoretycznie wyliczona prędkość dla MC-72 wykazywała że w idealnych warunkach można by osiągnąć jeszcze prędkość o kilka kilometrów większą ale jak się miały teoretyczne wyliczenia do realnego samolotu trudno określić ale podczas jednego z lotów doświadczalnych Angello na MC-72 uzyskał prędkość 711,462 km/h. Jesienią 1933 roku postanowiono pobić jeszcze jeden rekord prędkości, tym razem na bazie 100 km i 8 października 1933 roku inny pilot G. Casinelli wystartował do próby pobicia, tym razem uzyskano wynik 629,37 km/h i był to rekord obu kategoriach. Mimo iż w 1939 roku rekord prędkości został poprawiony przez Niemców to MC-72 do dziś jest najszybszym wodnosamolotem z napędem tłokowym.

W drugiej połowie lat trzydziestych Mario Castoldi wykorzystał rozwiązania opracowane w MC-72 przy konstruowaniu seryjnych myśliwców MC-200, MC-202, MC-205

KONSTRUKCJA
- metalowa kryta blachą, podwozie składało się z dwóch pływaków, część kadłuba i pływaków pokryto chłodnicami powierzchniowymi

NAPĘD
- silnik rzędowy 24 cylindrowy chłodzony wodą Fiat AS-6 o mocy 2600 kM (były to dwa silniki rzędowe, 12 cylindrowe AS-5 połączone w jedną jednostkę napędową). Silnik w ostatecznej poprawionej wersji osiągał moc 3100 kM, napędzał dwa śmigła przeciwbieżne


DANE TECHNICZNE
- późniejsza wersja rekordowa

rozpiętość m 9,48
długość m 8,33
wysokość m 3,3
powierzchnia nośna m² 15,0
masa własna kg 2500
masa całkowita kg 3025
prędkość maksymalna km/h 711


Oprac. Jacek Waszczuk