Zdjęcie dnia

  • Jacek Grześkowiak

    Jacek Grześkowiak

Newsletter

Cotygodniowa porcja informacji lotniczych

JOOMEXT_TERMS

Pogoda

 


Dołącz do nas !

FB TW google-plus-ikona-2012 YT 

 


Tupolev ANT-25

Tupolev ANT-25 Stalinskij Marszrut - samolot rekordowy. W okresie międzywojennym gdy przecierano nowe szlaki lotnicze wielu nieznanych dotąd pilotów zdobywało sławę. Józef Stalin zapragnął by do wyścigu o rekordy włączyli się Rosjanie i w 1932 roku zlecił budowę samoloty dalekiego zasięgu. Którym można by pobić dotychczasowe rekordy zasięgo oraz dokonać spektakularnych przelotów po nowych trasach. Zadanie opracowania otrzymał Tupolew jako naczelny CAGI w Moskwie. Głównym konstruktorem został wyznaczony P. O Suchoj, projekt rozpoczął się od prac koncepcyjnych. By sprostać wymaganiom należało opracować samolot wolnonośny, pozbawiony jakichkolwiek rozpórek, linek odciągowych wyposażony w chowane podwozie. Wszystko po to by zminimalizować opór czołowy. By zapewnić doskonałe własności skrzydła zaprojektowano je z dużym wydłużeniem porównywalnym z szybowcami sportowymi. Kolejnym wymogiem było też zbudowanie samolotu wyłącznie własnymi siłami bez importowanych technologii czy materiałów. Prototyp oblatał Michaił Gromow 22 czerwca 1933 r. 10 września 1933 roku oblatano samolot z poprawionym silnikiem wyposażonym w reduktor. Oba samoloty posiadały zbyt mały zasięg. Dla zwiększenia prędkości przelotowej skrzydła i usterzenie pokryto płótnem, szpachlowano nierówności, polakierowano i wypolerowano. 30 czerwca 1934 samolot z załogą M M Gromow, A I Flin, I T Spirin przeleciał 4465 km co było rekordem ZSRR. W lipcu 1934 poprawiają rekord ZSRR na 6559 km. W miejscach łączenia pasów płótna by uniknąć strzępienia się, nałożono wzdłużne listwy przykręcane do konstrukcji.

W 1934 przyszedł czas na pierwszy lot rekordowy. 10 września 1934 roku M. Gromow zasiadł za sterami, załogę stanowili A. Pilin, I. T. Spirin. Po starcie z Moskwy wykonano przelot okrężny dookoła Związku Radzieckiego. Lot trwał 75 godzin 2 minuty i zakończył się po przeleceniu 12 411 km, wynik został zgłoszony jako nowy rekord lepszy o 1800 km od poprzedniego z 1932 roku lecz nie został zatwierdzony. W tym czasie Aeroklub ZSRR nie był członkiem FAI i wynik nie mógł być oficjalnie wpisany w tabele. W następnym roku dopełniono wszelkich formalności i tym razem Zygmunt Lewoniewski wystartował z Moskwy z zamiarem lądowania w San Francisco. Z powodu awarii instalacji olejowej maszyna lądowała na Syberii po przeleceniu około 6000 km.

Następny rok przyniósł kolejne próby. 23 lipca 1936 roku załoga w składzie W. CZKAŁOW, G. Bajdukow, A. Bieljakow wystartowała z Moskwy i lądowała na wyspie Udd po pokonaniu 9374 km. Ten wynik został zgłoszony do FAI i tym razem został uznany jako rekordowy przelot w linii prostej. Na pamiątkę przelotu wyspa zmieniła nazwę na Czkałowa a samolot na stateczniku pionowym otrzymał wymalowaną mapę z trasą przelotu. Teoretyczny czas lotu ANT-25 wynosił około 100 godzin więc zaplanowano kolejny przelot bardziej spektakularny. 18 czerwca 1937 roku po starcie z podmoskiewskiego lotniska samolot skierował się na północ, większość lotu w chmurach to zmagania z narastającym oblodzeniem, Czkałow po przekroczeniu Bieguna Północnego skierowała maszynę w kierunku USA i lądowała w Vancouver na granicy stanu Waszyngton. Przeleciany dystans to około 10 000 km lecz w linii prostej 8532 km przy czym w poprzek pokonano całą Arktykę. W tym roku zbudowano kolejny prototyp i na nim załoga w składzie M. GROMOW, A. B. Jumaszew, S. A. Danikin ponownie startuje z podmoskiewskiego lotniska i kieruje się nad Arktykę. Następnie lecąc na południe w kierunku USA, lot kończy się w miejscowości San Jacinto w Kalifornii. Pokonano około 11 500 km (w linii prostej 10 148 km i ten wynik został wpisany w tabele ekordów) w 62 godziny. Wynik był pierwszym oficjalnym lotem przełamującym dystans 10 000 km w linii prostej.

Był to koniec lotów rekordowych ANT-25 zamiar został osiągnięty, ustanowiono rekordy, pokonano w poprzek cała Arktykę. Piloci za dokonania udekorowani zostali przez samego Stalina Orderami Bohaterów Związku Radzieckiego.

Samolot na wypadek wodowania wyposażony był w specjalne hermetycznie zamknięte komory zapewniające pływalność na wodzie. W skład wyposażenia wchodziła między innymi tratwa ratunkowa. Na wypadek gdyby samolot wylądował z dala od ludzkich osiedli w tyle kadłuba znajdował się awaryjny agregat i radiostacja do nawiązania łączności. Załoga samoloty to 3-4 osoby. Teoretycznie do lotu starczały 3 osoby czyli pierwszy i drugi pilot oraz nawigator, na pokładzie było miejsce dla czwartego członka załogo jako pilota zapasowego. W 1936 roku samolot wystawiono na 15 paryskim Salonie lotniczym. Planowano stworzenie odmiany wojskowej czyli bombowca dalekiego zasięgu. Lecz mały udźwig bomb i niewielka prędkość przelotową wojsko odrzuciło pomysł. Łącznie z wariantami wojskowymi DB-1 i DB-WW różniącymi się napędem zbudowano około 20 samolotów.

KONSTRUKCJA - metalowa półskorupowa, kryta blachą duralowa, oklejona płótnem i lakierowana. Podwozie dwie golenie główne po dwa koła chowane elektrycznie do tyłu oraz oprofilowane nie chowane kółko ogonowe.

NAPĘD - silnik rzędowy chłodzony cieczą AM-34R dwunastocylindrowy rzędowy w układzie V z reduktorem o mocy maksymalnej 950 kM. Śmigło metalowe, trójłopatowe o zmiennym skoku ustawianym na ziemi.

WERSJA WOJSKOWA - napęd silnik wysokoprężny Junkers Jumo-4 lub wysokoprężny AN-1.

UZBROJENIE - wersja wojskowa 400 kg bomb oraz jeden ruchomy kaem DA 7,62 mm.


DANE TECHNICZNE - rekordowy / DB-1

rozpiętość m 34,20 / 34,00
długość m 13,40 / 13,08
wysokość m 5,50 / 3,7
powierzchnia nośna m2 88,2 / 88,2
masa własna kg 4200 / 4200
masa całkowita kg 11250 / 9600
prędkość maksymalna km/h 250 / 224
prędkość przelotowa km/h 165/ ?
pułap praktyczny m 7000 / 7000
zasięg teoretyczny km 13000 / 6000
zasięg uzyskany km 12411/ ?
czas lotu teoretyczny godz 100/ ?


Oprac. Jacek Waszczuk