Zdjęcie dnia

  • Jacek Grześkowiak

    Jacek Grześkowiak

Newsletter

Cotygodniowa porcja informacji lotniczych

JOOMEXT_TERMS

Pogoda

 


Dołącz do nas !

FB TW google-plus-ikona-2012 YT 

 


Zeppelin LZ-62

Zeppelin LZ-62
- sterowiec LZ-62 używany przez Marynarkę pod oznaczeniem L-30 (oryginalna nazwa Luftschiff Zeppelin 62, Groβkampf typ r)

Po 22 sterowcach typu p i 12 typu q w kwietniu 1915 roku dr Arnstein zaprojektował sterowiec o zupełnie nowej konstrukcji. Nowy typ nazwano Groβkampftyp a Brytyjczycy nazwali go Super Zeppelinem. Zastosowano nowe rozwiązania konstrukcyjne - dwie dodatkowe gondole silnikowe (pomysł stosowany wcześniej w sterowcach Schütte-Lanz), aerodynamiczny kroplowy kształt (stosowany przez Schütte-Lanz od 1911 i Militär-Groß-Basenach od 1913) opracowany przez inż. Jaraya i testowany na modelach w ośrodku w Göttingen, aluminiowe pierścienie o zupełnie nowej konstrukcji, wzmacniający cały szkielet naciąg osiowy (patent Schütte-Lanz). Gondola rufowa mieszcząca trzy silniki została lekko zmodyfikowana w stosunku do sterowców typu q. Zastosowano sześć starych silników Maybach H.S.Lu o mocy 240 KM każdy. Sterowce typu r były szczytowym osiągnięciem techniki aerostatycznej czasów wojny i wszystkie następne sterowce Zeppelina powtarzały zastosowane w nich rozwiązania, chociaż montowano w nich udoskonalone zmniejszone gondole (począwszy od przedostatniego sterowca w serii r - LZ 89 / L 50) oraz od początku 1917 roku nowe doskonałe wysokościowe silniki Maybach MB.IVa o mocy 240 KM. Jeden ze sterowców typu r - LZ 80 (L 35) służył jako statek doświadczalny, na którym testowano nowe silniki i śmigła Jaray. W sterowcach typu v (od LZ 100 / L 53) zwiększono odległość między pierścieniami szkieletu z 10 do 15 metrów, dlatego też wprowadzono między nie dodatkowe dwa pierścienie pomocnicze.

Osiągi sterowców typu r były doskonałe, zwłaszcza stosunek masy całkowitej do udźwigu - przy masie startowej 65 ton, sterowiec miał udźwig 40 ton - czyli około 62%! W innych sterowcach współczynnik ten kształtował się na poziomie 35-45% (np. LS 8 - 46, SL 20 - 58, LZ 120 - 44, LZ 127 - 35, LZ 129 - 44). Środek ciężkości sterowca znajdował się 6,5 m za środkiem wyporu gazu nośnego, co powodowało, że sterowiec latał z dziobem uniesiony pod kątem 12 stopni.

Na sterowcach typu r przewidywano używanie opuszczanych małych jednoosobowych gondol obserwacyjnych (Spähkorbanlage), ale nie były one stosowane na sterowcach Marynarki. Gondole takie (przed rufową gondolą silnikową) miały np. sterowce LZ 57 (LZ 87) typy p, LZ 77 (LZ 107) typu q, LZ 90 (LZ 120) typu q.

Środków ratowniczych praktycznie nie stosowano, choć armia używała spadochronów, a na niektórych sterowcach widać podwieszone pod kilem nadmuchiwane pontony

W zakładach we Friedrichshafen, Löwenthal i Staaken wyprodukowano 17 sterowców typu r. Produkcja była tak zsynchronizowana, że nowy sterowiec opuszczał zakłady średnio co 2 miesiące. Dwóch sterowców używała armia, pozostałych Marynarka. W 1916 sterowiec kosztował 2,8 mln marek.

LZ 62 (L 30) to prototyp typu "r". Pierwszy lot próbny odbył 28.V.1916 pod dowództwem ppłka Horsta Freiherra Treuscha von Buttlar-Brandenfelsa. 29/30 maja 1916 sterowiec odprowadzony został do bazy Marynarki w Nordholz - na pokładzie sterowca odbył swój ostatni lot stary Ferdynand Zeppelin. Ogółem sterowiec wykonał 122 loty, dowódcami byli: von Buttlar, Friemel, Bödecker i Vermehren: 9 lotów szkolnych, 42 próbne (testowano silniki i nowe urządzenia celownicze), 31 lotów rozpoznawczych, 18 bombowych (ostatni 15.X.1917; m.in. udział w wielkim nalocie 16 sterowców na Wielką Brytanię 2-3 września 1916). Stacjonował w Nordholz, Ahlhorn i Seerappen. Krótkie pobyty we Friedrichshafen (Löwenthal), Hage, Tondern, Seddin (Jezierzyce), Wainoden i w Kownie. 17.X.1917 odstawiony został do Seerappen, gdzie w hali Seraphine (razem z LZ 90 / LZ 120) doczekał końca wojny. W 1920 postanowiono dostarczyć go w częściach do Belgii, a LZ 90 do Włoch (Ausonia). W Belgii został złomowany, gdyż Belgowie nie dysponowali ani halą dla niego, ani przeszkoloną załogą. Resztki pomalowanego na szaro sterowca przechowywane są w Belgii, w brukselskim Musée de l'Air et de l'Espace.

KONSTRUKCJA - 55 000 metrów sześciennych wodoru umieszczono w 19 zbiornikach. Konstrukcja 13-boczna, zewnętrzna pokrywa 25-boczna! radiostacja Telefunken, moc 800W, zasięg 1500 km, fale długie i średnie, waga z prądnicami 485kg, trzy 120-metrowe anteny obciążone ciężarkiem o aerodynamicznym kształcie. Łączność wewnętrzna: telegraf, telefon, rury głosowe, dwa generatory prądowe dostarczały prąd do oświetlenia pokładowego, aparatury oraz reflektorów. 14000 litrów balastu w 8 zbiornikach po 250l i 12 po 1000l (zbiorniki 250l można było opróżnić w ciągu 2,5 sekundy, a 1000-litrowe w minutę i 40 sekund)

NAPĘD - Sześć starych silników Maybach H.S.Lu o mocy 240 KM każdy, 6 dwułopatowych śmigieł z drewna laurowego o średnicy 5,5 m 780 litrów oleju, 15 828 litrów benzyny w 54 zbiornikach (w tym 14 grawitacyjnych działających do 30 stopni pochylenia)

UZBROJENIE - 10 karabinów maszynowych LMG 08/15 7,62mm (?) - tzw. Spandau: trzy na górnym stanowisku na dziobie, dwa w gondoli dziobowej, po jednym w gondolach bocznych, dwa w gondoli rufowej i jeden w tylnym stanowisku za usterzeniem. 7600kg bomb (8*300 kg - burzące, 40*100 kg - burzące, 120*10kg - zapalające)

DANE TECHNICZNE

Długość m 198 (później 196,5)
Średnica m 24
Objętość m3 55 000 (później 55 200)
Masa startowa kg 60 000
Udźwig kg 28 000 (później 32 500)
Prędkość maksymalna km/h 103
Prędkość przelotowa km/h 80
Pułap m 5300
Zasięg km 7500
Promień działania km 3700


Oprac. Jacek Waszczuk