Aichi M6A1 Seiran Aichi M6A1 Seiran

Aichi M6A Seiran - impulsem do powstania samolotu Aichi M6A "Seiran" ("górska mgła") była idea wykorzystania okrętów podwodnych jako bazy dla wodnosamolotów. W odróżnieniu od wszystkich swoich poprzedników zbudowanych gdziekolwiek na świecie był to samolot bojowy (bombowo-szturmowy), a nie tylko rozpoznawczy. Prace konstrukcyjne nad nim rozpoczęto po podjęciu na początku lat 40 decyzji o budowie wielkich okrętów podwodnymi typu Sen Toku (Sensuikan-Toku), z których każdy miał zabierać na pokład trzy wodnosamoloty. Opracowania specjalnego samolotu pokładowego dla okrętów Sen Toku podjęły się zakłady Aichi. Pierwszy prototyp z silnikiem Aichi Atsuta 21 o mocy 1030 kW (1400 KM), oznaczony M6A1, został zbudowany i oblatany pod koniec 1943 roku. Do października 1944r. powstało jeszcze 7 prototypów wyposażonych w ten sam silnik, zmieniony dopiero w wersji seryjnej. Do lipca 1945 roku zbudowano 18 egzemplarzy.

W 1944 roku zmodyfikowano plan budowy okrętów typu Sen Toku tak, że M6A1 miały wejść do służby tylko na dwóch z nich - I-400 i I-401. Ponadto zamierzano w nie wyposażyć także starsze okręty podwodne I-13 i I-14 typu AM. Pod koniec 1944r. zgrupowano je w 1 Dywizjon Okrętów Podwodnych dysponujący łącznie 10 samolotami "Seiran". Zespół uzyskał gotowość bojową na początku 1945r. Pierwszą jego akcją miał być atak na śluzę Gaton na Kanale Panamskim. Kolejną - planowany na sierpień 1945 roku atak samobójczy na amerykańskie lotniskowce zakotwiczone w atolu Ulithi w zachodnich Karolinach (operacja "Hikari"). Ostatecznie obie te operacje nie doszły do skutku. Po kapitulacji Japonii wszystkie M6A bazujące na okrętach klasy Sen Toku zniszczone na rozkaz japońskiego dowództwa. Innym oznaczeniem tego typu było "Samolot Specjalnego Przeznaczenia Marynarki Typ 3"

Odmianą tego samolotu był M6A1-K "Seiran Kai" - treningowy samolot bombowy, w którym zamiast pływaków zastosowano podwozie kołowe wciągane w locie. W końcu 1944 zmieniono jego nazwę na M6A1-K "Nanzan" ("południowe góry") i przeznaczono do ataków samobójczych.

Konstrukcja: całkowicie metalowy, dwumiejscowy dolnopłat wolnonośny. Samolot miał dwa pływaki mocowane na pojedynczych pylonach pod skrzydłem. Napęd samolotów seryjnych stanowił silnik rzędowy Aichi Atsuta 32 o mocy 1030 kW (1400 KM).

Uzbrojenie: jeden ruchomy k.m. Typ 2 kal. 13,2 mm. Samolot mógł przenosić torpedę lub 800 kg bomb.

Dane techniczne:

Rozpiętość

12,24 m

Długość

11,63 m

Wysokość

4,57 m

Powierzchnia nośna

26,94 m2

Masa własna

3556 kg

Masa całkowita

4900 kg

Prędkość maksymalna

475 km/h

Pułap

9900 m

Zasięg

1190 km



Opracował: Paweł Szczepaniec