Aichi H9A Aichi H9A

Aichi H9A - W maju 1938r. rozpoczęto prace nad projektem dwusilnikowej łodzi latającej mogącej służyć do szkolenia załóg wielkich czterosilnikowych rozpoznawczych łodzi latających Kawanishi H6K i Kawanishi H8K. Samolot otrzymał oznaczenie Aichi H9A, głównym konstruktorem został inż. Morishige Mori. Pierwszy prototyp został oblatany we wrześniu 1940r. Okazało się, że jego własności aerodynamiczne są niezadowalające. W kolejnych 2 prototypach zmieniono położenie gondoli silników, zwiększono także rozpiętość skrzydeł. Silniki Nakajima "Kotobuki" 41 Kai 2 o mocy 522 kW (710 KM) zostały zastąpione przez Nakajima "Kotobuki" 42 lub 43 o takiej samej mocy. Drewniane dwułopatowe śmigła zamieniono na trzyłopatowe, metalowe.

W 1941r. rozpoczęto produkcję, a rok później pierwsze egzemplarze seryjne oznaczone Aichi H9A1 trafiły do jednostek. W odróżnieniu od prototypów wyposażono je w trójkołowe podwozie chowane w locie, bardzo ułatwiające wytaczanie samolotu na brzeg (Aichi H9A nie był prawdziwą amfibią, gdyż zastosowane podwozie nie umożliwiało startu i lądowania na lądzie). Produkcja w zakładach Aichi trwała do 1943r., wyprodukowano zaledwie 24 samoloty seryjne. W 1944r. produkcję, ze względu na duże obciążenie wytwórni Aichi, przeniesiono do zakładów Nippi (Nihon Hikoki KK). Do końca wojny udało się jednak zbudować tylko 4 dalsze samoloty.

Aichi H9A1 znajdowały się początkowo w jednostkach szkolnych stacjonujących na Wyspach Japońskich. Pod koniec wojny wykorzystywano je na całym Pacyfiku do zadań patrolowych i zwalczania okrętów podwodnych. Wywiad aliancki wykrył istnienie samolotu dopiero w 1945r., z tego powodu nie przydzielono mu żadnej nazwy kodowej. Innym jego oznaczeniem było: Treningowa Łódź Latająca Typ 2.

Konstrukcja: całkowicie metalowa, częściowo kryta sklejką i płótnem. Dwusilnikowy górnopłat zastrzałowy typu "parasol" z pomocniczym chowanym trójkołowym podwoziem z kołem przednim. Podłodzie dwuredanowe, dwa pomocnicze jednoredanowe pływaki stabilizujące pod skrzydłami. Załogę składała się z 5 osób, dodatkowo w kadłubie przewidziano miejsce dla 3 uczniów. napęd stanowiły dwa 9-cylindrowe silniki gwiazdowe, chłodzone powietrzem Nakajima "Kotobuki" 42 lub 43 o mocy 522 kW (710 KM) każdy. Śmigła trzyłopatowe, metalowe.

Uzbrojenie: 1 ruchomy k.m. Typ 92 kal. 7,7 mm w stanowisku strzeleckim z przodu kadłuba, 1 lub 2 ruchome k.m. tego samego typu na grzbiecie po bokach środkowej części kadłuba. Samolot mógł przenosić 2 bomby o maksymalnej masie do 500 kg na zaczepach pod skrzydłami (typowo dwie bomby o masie 250 kg).


Dane techniczne:

Rozpiętość

23,98 m

Długość

16,94 m

Wysokość

5,23 m

Powierzchnia nośna

63,27 m2

Masa własna

4900 kg

Masa całkowita

7570 kg

Prędkość maksymalna

325 km/h

Pułap

6760 m



Opracował: Paweł Szczepaniec