Zdjęcie dnia

  • Jacek Grześkowiak

    Jacek Grześkowiak

Newsletter

Cotygodniowa porcja informacji lotniczych

JOOMEXT_TERMS

Pogoda

 


Dołącz do nas !

FB TW google-plus-ikona-2012 YT 

 


Douglas B-18B Bolo


Historia:
Douglas B-18 Bolo to standardowy samolot bombowy amerykańskich sił powietrznych USAAC i lotnictwa kanadyjskiego w późnych latach 30. i na początku lat 40. Bazowany był na samolocie cywilnym Douglas DC-2.
W 1934 USAAC rozpisał konkurs na nowy bombowiec mający zastąpić używany wówczas Martin B-10, nowa konstrukcja miała mieć dwukrotnie większy zasięg i nośność. Rok później na lotnisku Wright Field zaprezentowano trzy samoloty - Douglas DB-1, Boeing Model 299 (późniejsza "Latająca Forteca") oraz Martin "Model 146". Konstrukcja Boeinga była bezsprzecznie najlepsza, ale z powodu katastrofy pierwszego prototypu (która była spowodowana problemem ze sterami) nie wzięto jej wówczas pod uwagę. Ostatecznie wybrano samolot Douglasa głównie ze względu na niższą cenę - DB-1 kosztował $58000 w porównaniu z $99620 za samolot Martina. Produkcja nowego samolotu rozpoczęła się w styczniu 1936, otrzymał on oznaczenie B-18 Bolo.
DB-1 (Douglas, Bomber - samolot Douglasa, bombowy) był niewiele tylko zmodyfikowaną odmianą konstrukcji DC-2 (Douglas, Cargo - samolot Douglasa, transportowy). Rozpiętość skrzydeł została powiększona o 1,4 m, zwiększono także przekrój kadłuba. Najpoważniejszą zmianą konstrukcyjną była zmiana zamontowania skrzydeł - DC-2 był dolnopłatem, a DB-1 średniopłatem. Uzbrojenie obronne zostało umieszczone w trzech wieżyczkach - na grzbiecie, w nosie i na dole kadłuba. Napęd stanowiły dwa silniki Wright R-1820, każdy o mocy 694 kW
W 1940 B-18 były głównymi bombowcami armii amerykańskiej, ale już w 1942 zostały one wycofane z pierwszej linii gdzie zostały zastąpione przez "Latające Fortece" B-17, a B-18 zostały przesunięte do zadań patrolowych. Usunięto przednie stanowisko bombardiera na którego miejscu zamontowano duży radar, a w ogonie samolotu znajdowało się detektor anomalii magnetycznych. Tak zmodyfikowane samoloty, znane jako B-18B służyły w rejonie Karaibów gdzie odbywały patrole w poszukiwaniu okrętów podwodnych. 2 z nich zostały przekazane lotnictwu Brazylii (Força Aérea Brasileira), a 20 zostało zakupionych przez lotnictwo kanadyjskie gdzie były znane jako Douglas Digby Mark I. W czasie wojny samoloty Bolo i Digby zatopiły cztery okręty podwodne.
 

Dane podstawowe

Państwo Stany Zjednoczone
Producent Douglas
Typ samolot bombowy
Konstrukcja średniopłat o konstrukcja metalowej, podwozie klasyczne - chowane w locie
Załogo 6
 

Historia

Data oblotu 1935
Lata produkcji 1936-?
 

Dane techniczne
Napęd 2 silniki gwiazdowe, 9-cylindrowe Wright R-1820-53
Moc 1000 KM (750 kW) (każdy)
Wymiary
Rozpietość 27,30 m
Długość 17,60 m
Wysokość 4,00 m
Powierzchnia nośna 89,10 m2
Osiągi
Predkość maksymalna 346 km/h
Predkość wznoszenia 5,2 m/s
Pułap 7 280 m
Zasięg 1 850 km (normalny) 3 400 km (maksymalny)
Dane operacyjne
Uzbrojenie 3 karabiny maszynowe kal. 7,62 mm2200 kg bomb.

Masa
Własna 7 400kg
Startowa 10 030 kg (normalna)
12 600 kg (maksymalna)


Opracował Sebastian Rzowandowski
Żródło:wikipedia.org
www.sebalot2008.bloog.pl