Zdjęcie dnia

  • Jacek Grześkowiak

    Jacek Grześkowiak

Newsletter

Cotygodniowa porcja informacji lotniczych

JOOMEXT_TERMS

Pogoda

 


Dołącz do nas !

FB TW google-plus-ikona-2012 YT 

 


Douglas A-20 Boston Douglas A-20 Boston

 

Douglas A-20 Havoc - samolot Douglas A-20 przeznaczono do niszczenia umocnień nieprzyjaciela na linii frontu, jednakże w przypadku szybko posuwających się niemieckich wojsk prowadzących wojnę błyskawiczną żaden taki cel nie pozostawał w miejscu dostatecznie długo, by go zniszczyć, a same bombowce musiały mieć silną osłonę myśliwców albo narażały się na ciężkie straty.
 

Wybuch wojny w 1939 r. spowodował, że zarówno RAF, jak i francuskie lotnictwo wojskowe złożyły zamówienie na wiele samolotów amerykańskich, z których jednym był Douglas A-20, oznaczony w RAF Boston. Gdy w grudniu 1941 r. Stany Zjednoczone przystąpiły do wojny, produkcja tego samolotu ruszyła na wielką skalę. Prototyp DB-7 oblatano 17 sierpnia 1939 r., dostawy dla lotnictwa francuskiego rozpoczęto w następnym roku. Jednakże po upadku Francji większość tych samolotów skierowano do RAF. Uznawszy je za bezużyteczne w roli bombowców, zimą 1940/1941 r. około 100 Bostonów Mk II Anglicy przerobili na myśliwce nocne montując radar A1 Mk IV, osłaniając stanowiska załogi płytami pancernymi i dodając tłumiki płomieni z rur wydechowych. Pozostawiono osiem karabinów maszynowych. Samoloty te dały się poznać jako wcielenie piekła na ziemi, nadano im więc nazwę "Havoc" (ang. spustoszenie, zniszczenie). Na samolocie Havoc l badano nowy sposób zwalczania wrogich bombowców: lecąc nad trasami przelotu bombowców, A-20 wypuszczał z komory bombowej ładunek wybuchowy zawieszony na linie długości ok. 610 m. Pomysł okazał się nieskuteczny. USAAF, które nie posiadały wyspecjalizowanego nocnego myśliwca, przerobiły w 1942 r. szereg maszyn A-20 i skierowały je do służby nad Pacyfikiem, oznaczając ten wariant symbolem P-70. Samolot jednak nie spełnił oczekiwań i w 1944 r. zastąpiono go myśliwcem P-61.

Począwszy od 1941 r. samolot A-20 był używany jako bombowiec do niszczenia mostów drogowych i kolejowych, magazynów i wysuniętych lotnisk, a później jako samolot szturmowy, zmiękczający przed atakiem sił lądowych linie obronne nieprzyjaciela. Bostony RAF-u wiatach 1942-1944 brały często udział w nalotach na cele we Francji, a podczas desantów z morza stawiały zasłonę dymną. Posiadały do obrony własnej jeden lub dwa karabiny maszynowe w wieżyczce grzbietowej. Pierwszą z wersji, jakie weszły do służby w USAAF, był A-20, po nim A-20B (używany w RAF pod oznaczeniem Boston Mk III).  Wyprodukowano serię 999 bombowców tego typu. 

Samolot A-20C mógł zabierać torpedę o masie 907 kg. W wersji A-20G skasowano stanowisko celowniczego/bombardiera, które stało się w zasadzie zbyteczne, a w solidnym dziobie zainstalowano 4 działka kal. 20 mm i 2 karabiny maszynowe kal. 12,7 mm (później zamiast działek montowano 4 km). Łącznie samolot byt uzbrojony w 8 karabinów maszynowych kal. 12,7 mm, zabierał ładunek bomb o masie do 1814 kg, w tym 4 bomby o masie po 227 kg w komorze bombowej i 2 bomby o masie po 445 kg na zaczepach podskrzydłowych. A-20H był podobny do A-20G, ale miał mocniejsze silniki R-2600-29 o mocy 1268 kW (1700 KM) każdy. Ostatnimi wersjami operacyjnymi były A-20J (używany w RAF pod oznaczeniem Boston Mk IV) i A-20K z nowym oszkleniem nosa z arkusza szkła organicznego. W strefie Pacyfiku samoloty A-20 okazały się szczególnie skuteczne w zwalczaniu floty japońskiej i niszczenia lotnisk z niskich pułapów i za pomocą bomb odłamkowych. Wariant rozpoznawczy F-3A, którego 46 egz. powstało w wyniku przeróbki samolotów A-20J iA-20K, był szeroko stosowany na tym samym teatrze wojny. Samoloty Mk IV i Mk V z jednostek RAF we Włoszech wykonywały zadania bezpośredniego wsparcia do końca wojny.

Samoloty tego typu dostarczane były również do ZSRR, gdzie wzięły udział w walkach na froncie wschodnim. Chwalono je za szybkość, lecz krytykowano za niewystarczające uzbrojenie strzeleckie, co w warunkach niemieckiej przewagi w powietrzu było sporą wadą.


Konstrukcja: całkowicie metalowy dwusilnikowy, trzymiejscowy średniopłat wolnonośny. Podwozie trójpodporowe wciągane w locie. Napęd:

  • A-20, A-20A, A-20B i A-20C - silniki gwiazdowe Wright R-2600-7 o mocy 1105 kW (1500 KM) każdy

  • A-20G - 14-cylindrowe Wright R-2600-23 Cyclone o mocy 1178 kW (1600 KM) każdy

  • A-20H, A-20J i A-20K - silniki gwiazdowe Wright R-2600-29 o mocy 1268 kW (1700 KM) każdy


Uzbrojenie: jw.


Dane techniczne (A-20G):

Rozpiętość

18,69 m

Długość

14,63 m

Masa całkowita

12 338 kg

Prędkość maksymalna

545 km/h

Pułap

7800 m

Zasięg

1750 km

 


opracowanie: "Gadzisko"
edycja: Paweł Szczepaniec