Zdjęcie dnia

  • Jacek Grześkowiak

    Jacek Grześkowiak

Newsletter

Cotygodniowa porcja informacji lotniczych

JOOMEXT_TERMS

Pogoda

 


Dołącz do nas !

FB TW google-plus-ikona-2012 YT 

 


Boeing B-17 Flying Fortress B-17

 

Boeing B-17 Flying Fortress - wsławiony udziałem w zmasowanych nalotach bombowych na III Rzeszę, Boeing B-17 na zawsze pozostanie jednym z najłatwiej rozpoznawalnych bombowców II wojny światowej. Gdy w 1934 r. Korpus Powietrzny Wojsk Lądowych USA złożył zamówienie na wielosilnikowy bombowiec, zespół inżynierów Boeinga przedstawił projekt czterosilnikowego samolotu Model 299, nazwanego "Flying Fortress", przy którym rywale wyglądali jak karzełki. Jego pierwszy lot, 28 lipca 1935 r., był bardzo udany. Mimo katastrofy jednego z prototypów, zawinionej przez błąd człowieka - z przedstawicielami armii na pokładzie - Korpus Lotniczy był pod wystarczająco silnym wrażeniem, by zamówić 12 samolotów serii próbnej Y1B-17.

Marynarka Wojenna USA tak była przeciwna samolotom, siebie tylko widząc w roli obrońcy kraju, że wyprodukowano tylko 39 samolotów wersji B-17B, mimo iż był to w owym czasie najszybszy i osiągający najwyższy pułap bombowiec świata. W 1939 r. zamówiono udoskonaloną wersję B-17C, wyposażoną w samouszczelniające się zbiorniki paliwa, wzmocnione opancerzenie i uzbrojenie obronne. Mimo, iż wersja B-17C miała większą masę niż B-17B, dzięki nowym silnikom o mocy 895 kW (1200 KM) każdy, była szybsza - rozwijała prędkość maksymalną 515 km/h. Dwadzieścia samolotów tej wersji weszło do służby w RAF pod oznaczeniem Fortress Mk 1, ale wskutek braku doświadczenia załóg w lotach na dużych wysokościach zdarzały się katastrofy, dlatego przekazano je lotnictwu obrony wybrzeża.

Bombowce B-17D, będące w użyciu podczas ataku na PearI Harbor 7 grudnia 1941 r. - niektóre przeleciały nad tutejszym lotniskiem w tym samym czasie, co japońscy napastnicy - nie odnosiły nad Pacyfikiem zbyt wielkich sukcesów. Różnice między B-17C i B-17D dotyczyły wyposażenia i szczegółów konstrukcyjnych.

Wersja B-17E, która weszła do uzbrojenia w grudniu 1941 r., różniła się istotnie od wcześniejszych wersji. Posiadała większy statecznik pionowy; w ogonowej części kadłuba umieszczono stanowisko strzeleckie. Uzbrojenie obronne stanowiło 10 karabinów maszynowych kal. 12,7 mm i dwa kal. 7,62 mm umieszczone w dziobie kadłuba. Była to pierwsza wersja produkowana masowo (512 egz.). RAF otrzymał 45 maszyn oznaczonych Fortress Mk II A. Samoloty B-17E i B-17F (w RAF Fortress Mk II) od końca 1942 r. do połowy 1944 r. stanowiły trzon amerykańskiego lotnictwa bombowego Bombowce B-17F wyróżniały jednoczęściowe pleksiglasowe owiewki nosowe.

Ostatnią produkowaną masowo wersją była B-17G (w RAF Fortress Mk III). Zakłady Boeing, Douglas i Lockheed-Yega przekazały lotnictwu łącznie 8680 tych bombowców. Najważniejszą zmianę stanowiło dodanie u dołu części nosowej kadłuba obrotowej wieżyczki ze sprzężonymi karabinami maszynowymi kał. 12,7 mm, które wzmocniły obronę samolotów przed często atakującymi je od czoła myśliwcami Luftwaffe. Mimo, iż B-17G posiadały udoskonalone turbosprężarki, ich większa masa sprawiła, że prędkość lotu spadła do zaledwie 293 km/h. Brytyjskie B-17 służyły głównie w lotnictwie obrony wybrzeża. Kilka bombowców B-17 używała również tajna jednostka Luftwaffe, KG 200, która wykorzystywała je do szeregu tajnych misji.

 

W 1945r. wprowadzono do służby wersję B-17H, przystosowaną do ratownictwa morskiego, będącą zaadaptowaną do działań ratowniczych wersję B-17G. Powstało około 130 egzemplarzy.

 

Konstrukcja: całkowicie metalowy dolnopłat wolnonośny, podwozie dwugoleniowe chowane w locie. Załoga 10 osób. W przedniej części kadłuba znajdowała się stanowisko bombardiera, nawigatora i strzelca pokładowego, za nim kabina pilotów, w środkowej części komora bombowa i stanowisko radiooperatora. W osobnych stanowiskach znajdowali się strzelcy pokładowi. Napęd stanowiły 4 silniki gwiazdowe:

  • XB-17 – Pratt & Whitney SIEG Hornet o mocy 750 KM (552 kW) każdy

  • YB-17 i Y1B-17 – Wright R-1820-29 Cyclone o mocy 1000 KM (736 kW), ostatnie egzemplarze miały silniki General Motors GR-1829-51 o mocy 930 KM (684 kW) każdy

  • B-17A – General Motors GR-1829-51 o mocy 930 KM (684 kW) każdy

  • B-17B – Wright R-1820-51 o mocy 1200 KM (883 kW) każdy

  • B-17C, B-17D i B-17E– Wright R-1829-65 o mocy 1000 KM (736 kW) każdy

  • B-17F, B-17G i B-17H– Wright R-1820-97 o mocy 1200 KM (883 kW) każdy

Śmigła trójłopatowe metalowe


Uzbrojenie: 13 k.m. Browning kal. 12,7 mm oraz ładunek bomb o masie do 7983 kg

 


Dane techniczne (B-17G):


Rozpiętość

31,6 m

Długość

22,78 m

Wysokość

5,85 m

Powierzchnia nośna

131,92 m2

Masa własna

16391 kg

Masa całkowita

32660 kg

Prędkość maksymalna

462 km/h

Pułap

10 850 m

Zasięg z ładunkiem bomb o masie 2722 kg

3220 k



opracowanie: "Gadzisko"
edycja: Paweł Szczepaniec