Arado Ar 234B Blitz - w barwach lotnictwa amerykańskiego Arado Ar 234B Blitz - w barwach lotnictwa amerykańskiego

Arado Ar-234 Blitz (Blitz – błyskawica)
- odrzutowy samolot rozpoznawczy i bombowy. Gdy powstały pierwsze silniki odrzutowe zdolne do napędzania samolotów Luftwaffe złożyło w zakładach Arado zamówienie na budowę szybkiego samolotu rozpoznawczego. Konstrukcją samolotu zajęli się inż. Emil Eckstein i prof Walter Blume a nowy samolot otrzymał kryptonim E-370. Ponieważ wczesne silniki odrzutowe były mało zaawansowane, zużywały sporo paliwa. Obliczenia teoretyczne wykazały że teoretyczny zasięg zakładany przez Luftwaffe (2150 km) jest trudny do osiągnięcia. Należało maksymalnie ograniczyć masę własną, ponieważ samolot miał być szybszy od samolotów myśliwskich przeciwnika zrezygnowano z uzbrojenia obronnego, zrezygnowano nawet z nawigatora. Załogę samolotu stanowił wyłącznie pilot. Dążenie do jak największego zmniejszenia masy własnej doprowadziło do tego że w samolocie prototypowym usunięto podwozie, maszyna startowała z wózka startowego a lądowanie odbywało się na wysuwanej płozie. Rozwiązanie z pozoru proste powodowało znaczne utrudnienie, ponieważ samolot po lądowaniu na płozie musiał być holowany do miejsca ukrycia przez specjalny cięgnik. Nie możliwe było kołowanie o własnych siłach lub zepchnięcie przez kilku ludzi z naziemnej obsługi.

Zbudowanie samolotu było dużo łatwiejsze niż wyprodukowanie sprawnego silnika, dwa prototypy ukończone praktycznie do końca 1941 roku oczekiwały na silniki. Gotowe jednostki napędowe Jumo 004 dotarły dopiero latem 1943 roku. Pierwszy prototyp oblatał pilot doświadczalny Heine Selle 15 czerwca 1943 roku, samolot protypowy oblatano pod oznaczeniem Ar-234A. Mimo iż nie osiągnięto zakładanego zasięgu lotu 2150 km tylko 2000 w najlepszym wypadku Luftwaffe i tak składa zamówienie na produkcję seryjną z pewnymi zmianami. Pierwszą zmianą miało być zabudowanie klasycznego podwozia chowanego, kolejną zmianą która została narzucona to wymiana silników. Ponieważ praktycznie całą produkcję silników Jumo 004 zabierano do produkcji myśliwców Me-262, w nowej wersji zastosowano cztery silniki BMW 003. Mimo iż silniki BMW miały mniejszy ciąg od Jumo to łączny ciąg czterech silników był większy od ciągu silników Jumo. Testowano jeszcze rozmieszczenie silników, w czterech oddzielnych gondolach lub parami w dwóch gondolach pod skrzydłami. Układ z dwoma gondolami wygrał samolot wszedł do produkcji jako Ar-234B. Dla skrócenia startu standardem stało się użycie rakietowych silników wspomagających Walter 109-500 odrzucanych na spadochronach 30 sekund po starcie. Kłopoty z produkcją w końcowym okresie wojny spowodował że zbudowano nieco ponad 250 samolotów. Także w okupowanych zakładach na terenie Francji SIPA i Dewoitine. Luftwaffe odebrała 210 maszyn z tym że nie wszystkie zdążyły wejść do działań bojowych. W końcowym okresie wojny powstała jeszcze wersja poprawiona Ar-234C która nie zdążyła wejść do użytku. W 1945 roku powstała też koncepcja stworzenia na bazie Blitza nocnego myśliwca (Ar-234D?) wyposażonego w radar FUG 216 Neptun wersja nie uzyskała sukcesów.

Pierwsze loty bojowe na Ar-234 wykonał por. Horst Götz 5 lipca 1944 roku na rozpoznanie Wysp Brytyjskich. Natomiast pierwsze loty bombowe wykonano 24 grudnia 1944 roku podczas bombardowanie Liege, dzięki czemu stały się pierwszymi bombowcami odrzutowymi używanymi bojowo. Kolejne loty na bombardowanie i rozpoznanie wykonano podczas ofensywy w Ardenach 25 grudnia 1944 r. Mimo iż samolot był bardzo szybki zdarzało się iż były ostrzeliwane przez myśliwce alianckie. Zwłaszcza podczas zniżania lub lotu w rejonie lotniska i nieuwagi pilota. Pierwszy samolot został trafiony przez myśliwiec Hawker Tempest, lądował przymusowo, 24 lutego 1945 roku. Pierwsze pewne zastrzelenie Ar-234 zaliczył pilot myśliwca P-47. Do końca II wojny około 10 samolotów zostało zestrzelonych przez myśliwce alianckie.

Po II wojnie praktycznie wszystkie ocalałe samoloty zostały przejęte przez państwa zwycięskie do dokładnego przebadania i transferu technologii na własne potrzeby (ZSRR, USA, Wielka Brytania)

KONSTRUKCJA - metalowa kryta blachą duralową, na skrzydłach lotki i klapy szczelinowe wychylane hydraulicznie, kabina pilota ciśnieniowa wyposażona sporadycznie w fotel katapultowany, podwozie w Ar-234A odrzucany wózek startowy, do lądowania trzy płozy wychylane hydraulicznie, Ar-234B podwozie trójkołowe chowane hydraulicznie, wyposażone w hamulce tarczowe, w tyle kadłuba odbijacz chroniący spód kadłuba oraz spadochron do lądowania

NAPĘD

WERSJA Ar-234A
- dwa silniki turboodrzutowe Junkers Jumo 004D-1 o ciągu po 8,83 KN (720 kG) oraz do startu dwa odrzucane silniki rakietowe Walter Ri-202b lub HWK 109-500-A1 RATO o ciągu po 4,9 kN i czasie pracy 30 sekund

WERSJA Ar-234C - cztery silniki BMW 003D o ciągu po 10,79 kN

UZBROJENIE

WERSJA Ar-234A
- 1000 kg bomb

NOCNY MYŚLIWIEC -
w podkadłubowym zasobniku dwa działka MG-151/20 kal. 20 mm

WERSJA Ar-234D - 2 stałe działka MG-151/20 kal. 20 mm w ogonie, do 1500 kg bomb


DANE TECHNICZNE
- Ar-234B-2 / Ar-234C-3
rozpiętość m 14,40 / 14,40
długość m 12,62 / 12,62
wysokość m 4,28 / 4,28
powierzchnia nośna m2 27,70 / 27,70
masa własna kg 5200 / 6500
masa całkowita kg 9800 / 11550
prędkość maksymalna km/h 760 / 892
na wysokości m 6000 / 6000
prędkość przelotowa km/h 700 / 800
prędkość lądowania km/h 146 / 154
wznoszenie na m 2000 / 2000
min,sek 3,48/ ---
pułap m 10500 / 11530
zasięg maksymalny km 1630 / 1230


Oprac. Jacek Waszczuk