Mitsubishi Ki 30

Mitsubishi Ki-20 (Mitsubishi Typ 92) – japoński ciężki bombowiec przeznaczony dla lotnictwa Cesarskiej Armii Japońskiej będący zmodyfikowaną wersją niemieckiego samolotu transportowego Junkers G 38. Pod wieloma względami był to wyjątkowy samolot w japońskim lotnictwie. Był to pierwszy czterosilnikowy samolot bombowy, pierwsza maszyna wyposażona w kółko ogonowe zamiast płozy, dysponująca największą powierzchnią nośną ze wszystkich samolotów wyprodukowanych w Japonii.

Po pierwszych doświadczeniach z bombowcem Kawasaki Typ 87 Cesarska Armia Japońska zapragnęła pozyskać maszynę zdolną po starcie z lotnisk na Formozie do zaatakowania amerykańskiej bazy na Corregidorze. Idealną maszyną do wykonania takiego zadania wydawał się być niemiecki samolot pasażersko towarowy Junkers G 38. Był to w owym czasie jeden z największych samolotów na świecie. Co prawda Junkers nie produkował wersji wojskowej samolotu ale wytwórnia skłonna była podjąć się zadania stworzenia takiej konstrukcji w celu podjęcia jej licencyjnej produkcji w kraju zamawiającego. G 38 został oblatany w 1929 roku ale już rok wcześniej, we wrześniu 1928 roku Mitsubishi Kokuki Kabushiki Kaisha jak wówczas nazywały się lotnicze zakłady Mitsubishi, zawarły kontrakt z Junkersem na opracowanie ciężkiego bombowca w oparciu o konstrukcję G 38 i podjęcie jego licencyjnej produkcji w Japonii. Nowy projekt otrzymał wstępne oznaczenie fabryczne K 51. W pracach w Dessau wzięli udział japońscy inżynierowie z głównym konstruktorem Mitsubishi, Nobushiro Nakata na czele.

 

Konstrukcja

Ki-20 był wolnonośnym średniopłatem o całkowicie metalowej konstrukcji z pracującym pokryciem wykonanym z blachy falistej. Podwozie stałe z dwoma zespołami kół głównych, po dwa koła jedno za drugim oraz pojedynczym kołem ogonowym. Usterzenie zbudowane z dwóch stateczników poziomych połączonych trzema statecznikami pionowymi. Jednostkę napędową tworzyły cztery, 12-cylindrowe silniki rzędowe Junkers L 88 (pierwsze cztery maszyny, piąta i szósta otrzymały silniki Junkers Jumo 204) umieszczone na krawędzi natarcia skrzydła, napędzające czterołopatowe, drewniane śmigła. Załogę samolotu tworzyło dziesięć osób, dowódca maszyny, dwóch pilotów, bombardier, radiooperator, główny mechanik i czterech mechaników odpowiedzialnych za kontrolę pracy każdego z silników. Ich stanowiska znajdowały się w skrzydłach samolotu, grubość ich profilu sięgała 2 metrów.

 

Uzbrojenie

Ki-20 mógł przenosić maksymalnie 5000 kg bomb (normalnie 2000 kg) a jako, że maszyna nie posiadała komory bombowej, bomby podwieszane były na zewnętrznych zaczepach pod kadłubem i pod zewnętrznymi silnikami. Na grzbiecie kadłuba umieszczono działko Oerlikon kalibru 20 mm obsługiwane przez radiooperatora lub głównego mechanika. Na dziobie znajdowało się odkryte stanowisko zdwojonych karabinów maszynowych kalibru 7,7 mm obsługiwane przez bombardiera. W gondolach umieszczonych na krawędzi spływu skrzydła, na przedłużeniu zewnętrznej pary silników umieszczono kolejne dwa, zdwojone stanowiska karabinów maszynowych obsługiwane przez mechaników pokładowych. Pod zewnętrznymi silnikami znajdowały się wysuwane ze skrzydeł pojedyncze stanowiska strzeleckie karabinów kalibru 7,7 mm.

 

Dane techniczne:

Rozpiętość 44 m
Długość 23,20m
Wysokość 7 m
Powierzchnia nośna 294 m²
Masa własna 14912kg
Masa całkowita 25448kg
Prędkość maksymalna 200km/h
Pułap 2050 m
Zasięg 2500 km


Dane operacyjne
Uzbrojenie
8 x karabinów maszynowych kalibru 7,7 mm Typ 89
1 x działko Oerlikon kalibru 20 mm
5000 kg bomb (maksymalnie)

 

Źródło: Wikipedia.org