PZL TS-8 Bies PZL TS-8 Bies

PZL TS-8 Bies
- na zamówienie lotnictwa wojskowego inż. T Sołtyk zaprojektował w Instytucie Lotnictwa samolot szkolny oznaczony TS-8 "Bies". Pierwszy z 3 prototypów został oblatany 23 VII 1955 przez inż. Andrzeja Abłamowicza. TS-8 okazał się łatwy w pilotażu i miał dobre osiągi, zapadła zatem decyzja o skierowaniu go do produkcji seryjnej. W 1956 i 1957r. pobito na nim kilka rekordów międzynarodowych. W 1957r. zaprezentowano go na Międzynarodowym Salonie Lotniczym w Paryżu. W tym samym roku zbudowano w WSK-Okęcie serię informacyjną 10 samolotów, oznaczanych czasem TS-8 BI. W latach 1958-60 dalszych 229 "Biesów", w wersjach TS-8 BII i TS-8 BIII różniących się od pierwszej serii brakiem uzbrojenia i wyposażeniem, powstało w WSK-Mielec. TS-8 był pierwszym po wojnie polskim samolotem metalowym wyposażonym w polski silnik zbudowanym w dużej serii. "Biesy" służyły do szkolenia pilotów wojskowych do lat 1964-67, kiedy to zostały zastąpione przez odrzutowce TS-11 "Iskra". TS-8 zostały wówczas przekazane do aeroklubów, gdzie przetrwały do 1978r. Liczne "Biesy" znajdują się w polskich muzeach lotniczych.

Konstrukcja: metalowa, jednosilnikowy dolnopłat wolnonośny, podwozie trójpodporowe wciągane w locie. Napęd stanowił silnik gwiazdowy 7-cylindrowy WN-3 o mocy 243 kW (330 KM).

Uzbrojenie: TS-8 BI - 1 k.m. UBK kal. 12.7 mm oraz 2 wyrzutniki dla bomb 50 kg. Pozostałe wersje - bez uzbrojenia, niektóre samoloty miały montowany fotokarabin do nauki walki powietrznej.
 

Dane techniczne (TS-8 BII):

Rozpiętość

10,5 m

Długość

8,55 m

Wysokość

3 m

Powierzchnia nośna

19,1 m2

Masa własna

1245 kg

Masa całkowita

1559 kg

Prędkość maksymalna

310 km/h

Pułap

6000 m

Zasięg

725 km



Opracował: Paweł Szczepaniec