PWS-33 Wyżeł

PWS-33 "Wyżeł"
- Ze względu na plany wyposażenia polskiego lotnictwa wojskowego w dwusilnikowe samoloty PZL.37 "Łoś" i PZL.38 "Wilk" pojawiło się zapotrzebowanie na samolot, który mógłby zostać wykorzystany do szkolenia ich załóg. W efekcie na przełomie lat 1936-37 w Podlaskiej Wytwórni Samolotów powstał pod kierunkiem inż. Wacława Czerwińskiego projekt dwusilnikowego dolnopłata szkolno-treningowego oznaczonego PWS-33 "Wyżeł'. Po złożeniu zamówienia przez Departament Lotnictwa MSWojsk., w 1938r. zbudowano 2 prototypy. Pierwszy z nich został oblatany na przełomie sierpnia i września 1938r. na lotnisku fabrycznym przez Stanisława Szubkę. Następnie samolot został wystawiony na XVI Salonie Lotniczym w Paryżu, gdzie wzbudził spore zainteresowanie.

Drugi prototyp różniący się od pierwszego zmienionymi osłonami silników został oblatany w styczniu 1939r., a następnie przekazany do badań w ITL. Próby ukończono wiosną 1939r., po czym dopuszczono "Wyżła" do eksploatacji. Rozpoczęcie produkcji seryjnej zamówionych 50 samolotów planowano na jesień 1939r. Jednocześnie opracowywano projekt następcy PWS-33, roboczo oznaczony "Wyżeł II". Prace nad nim zostały przerwane przez wybuch wojny.

Po wybuchu wojny 1 IX 1939r. pierwszy prototyp PWS-33 został zniszczony podczas bombardowania zakładów PWS przez lotnictwo niemieckie. Drugi prototyp znajdujący się w ITL, lekko uszkodzony zdobyli Niemcy po kapitulacji Warszawy. Włączyli go do zbiorów Muzeum Lotnictwa w Berlinie, gdzie później został zniszczony w wyniku alianckiego nalotu.

 

Konstrukcja: mieszana (w przeważającej części drewniana), dwusilnikowy, dwumiejscowy dolnopłat wolnonośny. Kadłub półskorupowy, drewniany, pokrycie nosa i tyłu blachą duralową. Pozostała część kadłuba kryta wypukłymi arkuszami sklejki brzozowej. Usterzenie wolnonośne, klasyczne, drewniane (usterzenie pionowe podwójne), stateczniki ryte sklejką, stery płótnem. Płat o kształcie trapezowym, z eliptycznymi końcówkami, kryty sklejką. Napęd stanowiły 2 silniki rzędowe 4-cylindrowe chłodzone powietrzem PZInż. Major 4B o mocy 96 kW (130 KM) każdy, umieszczone pod skrzydłami na łożu spawanym z rur stalowych, kryte osłonami z blachy duralowej.

 

Uzbrojenie: 1 k.m. wz. 36 kal. 7.9 mm stały pilota. Samolot mógł przenosić pod skrzydłami 2 bomby o masie 12,5 kg każda.

 

Dane techniczne:

Rozpiętość

9,26 m

Długość

6,94 m

Wysokość

2,56 m

Powierzchnia nośna

12,7 m2

Masa własna

950 kg

Masa całkowita

1410 kg

Prędkość maksymalna

315 km/h

Pułap

4500 m

Zasięg

1160 km

 

Opracował: Paweł Szczepaniec