RWD-10

RWD-10 - w 1933r. powstał projekt samolotu treningowo-akrobacyjnego RWD-10 opracowany przez Jerzego Drzewieckiego. Aby mógł służyć do treningu pilotów myśliwskich, pod względem własności pilotażowych upodobniono go do PZL P.7a. Prototyp został oblatany  w lipcu 1933r., po wprowadzeniu poprawek zwiększających stateczność przeszedł w 1935r. próby w IBTL. W 1937r. zbudowano serię 20 egzemplarzy, z czego większość trafiła do aeroklubów. W wojsku opinie na temat RWD-10 były podzielone. Chwalono go za dobrą zwrotność, ale zwracano uwagę na wadę, jaką stanowiły uszkodzenia pokrycia skrzydła zdarzające się podczas wykonywania akrobacji. Wada ta, oraz niechętny stosunek Dowództwa Lotnictwa do DWL, przesądziły, że samolot nie był produkowany dla wojska.

We wrześniu 1939r. dwa RWD-10 były wykorzystywane do lotów łącznikowych.

 

Konstrukcja: mieszana, kadłub spawany z rur stalowych, płat drewniany, jednosilnikowy, jednomiejscowy górnopłat zastrzałowy. Podwozie klasyczne dwukołowe stałe, Samolot wyposażony był w fotokarabin. Napęd stanowił silnik rzędowy 4-cylindrowy PZInż. Junior o mocy 81 kW (110 KM).

 

Dane techniczne:

Rozpiętość

7,5 m

Długość

6,2 m

Wysokość

1,9 m

Powierzchnia nośna

9 m2

Masa własna

350 kg

Masa całkowita

475 kg

Prędkość maksymalna

218 km/h

Pułap

6000 m

Zasięg

360 km


 
Opracował: Paweł Szczepaniec