PZL M2
 
PZL M-2 - samolot szkolno-treningowy skonstruowany na zamówienie Aeroklubu Polskiego w 1957 roku. W tym czasie na wyposażeniu aeroklubu znajdowały się w większości samoloty drewniane dlatego też w zamówieniu określono iż samolot powinien mieć konstrukcję w pełni metalową Prace rozpoczęto w PZL Mielec w składzie Stanisław Jachyra, Marian Chybicki, Piotr Biegocki, Tadeusz Stępczyk, Janusz Olenderek, Telesfor Myszka, Edward Nowicki i Kazimierz Kita. Geometrycznie Tarpana wzorowano na samolocie DHC-1 Chimpuk, widoczna różnica polegała na zmianie obrysu statecznika pionowego oraz zmianie silnika, lecz najważniejszą różnicą była konstrukcja metalowa kryta blacha duralową, dzięki czemu samolot ważył o około 150 kg więcej od pierwowzoru. Latem 1957 zbudowano trzy prototypy, jeden do prób statycznych i dwa do prób w locie. Pierwszy prototyp o rejestracji SP-PAC został oblatany 26 czerwca 1958 przez Tadeusz Gołębiewskiego. Pierwsze loty wykazują sporo wad wieku dziecięcego lecz w większość są to drobne uchybienia łatwe do usunięcie w kolejnych maszynach, lecz największym niedociągnięciem był zastosowany rodzaj silnika nie przystosowany do lotów odwróconych i akrobacji. Z dotychczasowym silnikiem przezwyciężenie wad było nie możliwe. W kraju nie było innego silnika podobnej mocy pozwalającego na pełną akrobację co przesądziło jego los. SP-PAC został umieszczony na pomniku w Radomyślu Wielkim (starania by trafił do Muzeum Lotnictwa spełzły na niczym) Aeroklub wycofał się z zamówienia, praktycznie tuż po zakończeniu prac nad M-2 zaczęto konstruowanie następcy oznaczonego PZL M-4 Tarpan.



KONSTRUKCJA - metalowa kryta blachą duralową, podwozie trójkołowe stałe

NAPĘD - silnik Praga M208 Doris, sześciocylindrowym chłodzony powietrzem w układzie bokser


DANE - PZL M-2

 

Rozpiętość

9,5 m

Długość

7,62 m

Powierzchnia nośna

13,62m2

Masa własna

788 kg

Masa całkowita

1067 kg

Masa maksymalna

1220 kg

Prędkość maksymalna

263km/h

Pułap

5475 m

 

Oprac. Jacek Waszczuk