SZD-22 Mucha Standard
- jego historia rozpoczęła się w 1958r., kiedy to przygotowywano się do szybowcowych Mistrzostw Świata w Lesznie.

Szybowiec ten skonstruowany przez inżynierów Nowakowskiego, Grzywacza i Zatwarnickiego był pierwszym z serii „Much”, gdzie złamano zasadę 15-15-15, czyli rozpiętość skrzydeł - powierzchnia nośna (m2) - wydłużenie. Pierwsze dwa prototypy (o znakach rejestracyjnych SP-1748 i SP-1749) oblatano kolejno w lutym i czerwcu 1958 roku i zaraz po tych wydarzeniach wzięły one udział we wcześniej wspomnianych MŚ, na których to Adam Witek zajął pierwsze miejsce w klasie Standard.

Szybowiec ten zajął ponadto drugie miejsce w konkursie na konstrukcję szybowca odpowiadającą wymaganiom klasy „standard”.

„Mucha” była produkowana w trzech wariantach SZD-22A, SZD-22B i SZD-22C. Różnice pomiędzy tymi wariantami były niewielkie. Model B i C przystosowany był do pobierania balastu wodnego. Model C miał skrzydła oklejane płótnem. Balast wodny był zgodnie z ówczesnymi przepisami FAI niemożliwy do spuszczenia w locie (były to gumowe pojemniki umieszczane w skrzydłach).Drewniana konstrukcja tego jednomiejscowego szybowca oraz znakomite własności lotne sprawiły, że „Mucha” była wysoko ceniona w aeroklubach i na zawodach. Ponadto w latach 60. i pierwszej połowie lat 70. były w polskich aeroklubach podstawowym sprzętem.

Wersja SZD-22C była wersją najpopularniejszą, którą wyprodukowano w ogólnej ilości około 286-288 sztuk. Łączenie, cała rodzina „Much” liczy ponad 700 szybowców z czego niemal 100 sprzedanych za granicę, m.in. Anglia, Argentyna, Francja, Węgry, USA czy Włochy.

OPIS TECHNICZNY:

SZD-22 "Mucha standard" stanowi jednomiejscowy szybowiec wyczynowy klasy standart. Jest to wolnonośny średniopłat.

Skrzydło. Płat dwudzielny, jednodźwigarowy z dźwigarem pomocniczym. Żebra kesonu rozstawione co 150 mm, żebra tylne dwa razy rzadziej. Kroplowe zakończenie skrzydła spełnia rolę płozy (zabezpieczenia skrzydła przy lądowaniu), a także miejsca zamocowania światła pozycyjnego i miotełki odgromowej. Keson pokryty sklejką. Zadźwigarowa część płata prototypu kryta płótnem, natomiast w wersji seryjnej - sklejką. Lotki szczelinowe, typu Friese, wyważone masowo i aerodynamicznie, pokryte są płótnem. Hamulce aerodynamiczne, w postaci wysuwanych płyt, wykonane są z blachy duralowej. Napędy lotek i hamulców - linkowe. Łączenie napędów- szybko-złączne. W skrzydłach można umieścić balastowe zbiorniki wodne.

Kadłub - półskorupowy z podłużnicami i pokryciem sklejkowym. Kółko stałe nieamortyzowane, umieszczone za środkiem ciężkości szybowca pustego. Hamulec kółka, jak zwykle w polskich szybowcach, sprzężony z napędem hamulców aerodynamicznych. Przód kadłuba opiera się na małej płozie. Ogon zabezpieczony zderzakiem. Osłona kabiny, otwierana przez obrót wokół tylnego zawieszenia, w położeniu otwartym może być zablokowana. Przez pociągnięcie specjalnego uchwytu następuje odrzucenie osłony w locie. Dla zwiększenia wygody pilota w wersji seryjnej szybowca zastosowano podnoszony stolik zamocowany do tablicy przyrządów. Pod stolikiem znajdują się baterie do napędu zakrętomierza i oświetlenia.

Tablica przyrządów, polakierowana czarnym lakierem, zawiera:

prędkościomierz, wysokościomierz, dwa wariometry, busolę, zakrętomierz elektryczny i chyłomierz podłużny. Na szybowcu może być zamontowana również instalacja tlenowa w dwulitrowym zbiorniku. Przestawialne w locie pedały, regulowane na ziemi oparcie, umieszczony za głową pilota i oparciem duży bagażnik, wentylacja kabiny umożliwiająca regulowanie strumienia powietrza i wyjątkowo estetyczne wykończenie wnętrza kabiny zapewniają pilotowi komfort. Przejścia skrzydło-kadłub i kadłub-usterzenie wykonane z tworzyw sztucznych. Części metalowe szybowca połączone są ze sobą przewodami instalacji odgromowej. Usterzenie pionowe i poziome, konstrukcji drewnianej. Stateczniki kryte sklejką, stery płótnem. Napęd sterów popychaczami. Na sterze wysokości klapka wyważająca.


DANE TECHNICZNE:

Rozpiętość 14,98 m

Długość 7,00 m

Wysokość 1,60 m

Pow. nośna 12,75 m³

Obciążenie powierzchni 25,6 kG/m²

Profil skrzydeł Gö-549, M-2

Wydłużenie 17,6

Ciężar własny 236 kG.

Ciężar całkowity 326 kG.

Doskonałość 27,8 przy prędkości 75 km/godz.

Min. prędkość opadania 0,73 m/sek przy prędkości 71 km/godz,

Prędkość lądowania 59 km/godz.

Dopuszczalna prędkość nurkowania 250 km/godz.


Oprac. Rafał Bożek