Śmigłowiec Mi-2 Śmigłowiec Mi-2
foto Jacek Waszczuk
 
 

Mil Mi-2 - a właściwie PZL Mi-2 to średni, wielozadaniowy śmigłowiec z trójłopatowym wirnikiem głównym. Śmigłowiec, choć zaprojektowany przez radzieckie biuro Michaiła Mila, nigdy nie był produkowany w ZSRR. Seryjną produkcję Hoplite’ów powierzono polskim zakładom PZL w Świdniku.

Mi-2 jest tak naprawdę daleko posuniętym rozwinięciem pierwszego, seryjnego śmigłowca w ZSRR, czyli Mi-1. Pierwszy prototyp Hoplite został oblatany jesienią 1961r. Wg. początkowych założeń Mi-2 miał być używany do celów wyłącznie pasażersko-transportowych, lecz po rozpoczęciu produkcji w 1965r. w Świdniku równolegle do powstawania podstawowych maszyn zaczęto pracować nad różnorakimi wersjami rozwojowymi. Na wyposażenie jednostek liniowych Hoplite zaczął wchodzić już po 1973r.

Śmigłowiec w czasach swojej świetności był maszyną bardzo dobrą, stosunkowo łatwą w pilotażu, jak mawiają piloci – wybacza wiele błędów, co pozwala uniknąć problemów. Na dziś dzień Mi-2 jest maszyną już znacznie przestarzałą, charakteryzuje się dużą masą, stosunkowo niską mocą silników, dużym zużyciem paliwa, brakiem możliwości lotów z ograniczoną widocznością, dużym hałasem w kabinie oraz niskim pułapem zawisu bez wpływu ziemi.

Za czasów PRL i początku lat 90-tych była to podstawowa maszyna wielozadaniowa Polskich Sił Powietrznych oraz cywilnych użytkowników. Dziś jest zastępowana przez nowocześniejsze maszyny takie jak polskie śmigłowce W-3 Sokół, SW-4 Puszczyk lub zagraniczne Eurocopter EC-135.

 

Wybrane wersje Mi-2:

- Mi-2P – wersja pasażerska zabierająca 6 osób na pokład

- Mi-2T – wersja transportowa

- Mi-2S – wersja sanitarna

- Mi-2RL – lądowa wersja sanitarno-medyczna

- Mi-2RM – morska wersja sanitarno-medyczna

- Mi-2Ro – wersja rozpoznawcza wyposażona w aparaty fotograficzne

- Mi-2RS ‘Padalec’ – wersja do rozpoznawania skażeń chemicznych i biologicznych

- Mi-2D – latające centrum dowodzenia wyposażone w radiostację R-111

- Mi-2Ch – wersja do rozpoznawania skażeń chemicznych i stawiania zasłon dymnych

- Mi-2URP – wersja uzbrojona wyposażona m.in. w działko NS-23 23mm, karabin maszynowy 7,62mm, wyrzutnię czterech pocisków 9M14M Malutka, wyrzutnię dwóch pocisków rakietowych systemu Gad

- Mi-2URPG – wersja Mi-2URP z dodanymi czterema rakietami typu Strieła 2M

- Mi-2URN – wersja uzbrojona w działko NS-23 23mm, karabin maszynowy 7,62mm, dwa zasobniki niekierowanych pocisków rakietowych MARS-2

Warto dodać, że na bazie Mi-2 w Świdniku powstały śmigłowce PZL Kania i PZL W-3 Sokół. Kania była niezwykle udaną, znacznie unowocześnioną wersją Mi-2, lecz z powodu braku możliwości eksportu do krajów zachodnich zaniechano produkcji seryjnej. W-3 Sokół był znacznie dalej posuniętym rozwinięciem – był znacznie większy, mocniejszy od Mi-2, dziś służy jako jeden z podstawowych śmigłowców w Polskich Siłach Powietrznych.

 

Dane techniczne:

Wymiary:

- średnica głównego wirnika 14,50m; długość 17,42m; wysokość 3,75m; powierzchnia koła zakreślanego przez wirnik nośny 166,40m2

Zespół napędowy:

- 2 silniki turbowałowe PZL GTD-350 o mocy 400KM każdy

Osiągi:

- Vmax 210km/h; zasięg 400km; pułap zawisu bez wpływu ziemi 1 200m; pułap zawisu z wpływem ziemi 1 800m

Masy:

- masa pustego śmigłowca 2 410kg; maksymalna masa startowa 3 550kg

Załoga:

- w zależności od wersji 1-2 pilotów

Kraje eksploatujące:

- Afganistan, Albania, Algieria, Armenia, Azerbejdżan, Białoruś, Birma, Czechy, była Czechosłowacja, Dżibuti, Estonia, Etiopia, Gruzja, Gana, Indonezja, Indie, Irak, Jugosławia, Kuba, Korea Północna, Litwa, Lesotho, Libia, Łotwa, Mongolia, Meksyk, Niemcy, Nikaragua, Polska, Peru, Rosja, Słowacja, Syria, Turcja, Ukraina, USA, byłe ZSRR



Oprac. Michał Kołomyjski