Aleksandra Zasuszanka przyszła na świat 7 grudnia 1906 r. w Książu Wielkim. Była uczniem szkoły średniej w Kielcach. Mając świadectwo maturalne kontynuowała dalszą naukę na studiach w Warszawie. Była studentką Uniwersytetu Warszawskiego. Pracowała jako nauczycielka języka polskiego stołecznym II Żeńskim Gimnazjum im. Jana Kochanowskiego.  Interesowała się lotnictwem. Była autorem o czym może mało kto wie tekstu do znanego wszystkim sympatykom Ikara nad Wisłą ( mam nadzieję, że nie tylko ) „Marsza Lotników”. Pracowała nad korektą księgi pamiątkowej „Ku czci poległych lotników”. Współorganizowała koła Ligi Obrony Powietrznej  Państwa. To ogólnopolskie stowarzyszenie powstałe w 1923 r. propagowało w przedwojennej Polsce idee rozwoju lotnictwa. Zapewniało nie tylko działania propagandowe ale także pomoc finansową. Współpracowało z Departamentem Żeglugi Powietrznej Ministerstwa Spraw Wojskowych. 5 sierpnia 1926 r. patronat nad LOPP objął ówczesny prezydent państwa Ignacy Mościcki. 10 lutego 1928 r. Liga Obrony Powietrznej Państwa połączyła się z Towarzystwem Obrony Przeciwgazowej. Od tamtej pory działa jako Liga Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej. Między jego działaczami znajdowała się Aleksandra Zasuszanka. W pamiętnym 1939 r. razem z mężem kapitanem obserwatorem  Krzysztofem Dobrowolskim ewakuowała się  do Wielkiej Brytanii. Tam na Wyspie Ostatniej Nadziei nie straciła kontaktu z lotnikami. Była korespondentem prasowym. Gdy lotnicy otrzymali sztandar wyhaftowany w okupowanej Polsce została jego matką chrzestną. Do nowej wyzwolonej Polski wróciła dwa lata po wojnie. Rzecz jasna nie zrezygnowała ze swoich lotniczych zainteresowań. Udzielała się w pracach Aeroklubu Kieleckiego. Zawodowo pracowała jako kustosz w Muzeum Świętokrzyskim. To z jej inicjatywy powstało Muzeum Henryka Sienkiewicza w Oblęgorku, Stefana Żeromskiego w Kielcach i Jana Kochanowskiego w Czarnolesie. Zmarła w Kielcach 13 stycznia 1989 r. Tuzostała pochowana.

 

 

Konrad RYDOŁOWSKI

Franciszek Wieden  ( Wiedeń ) urodził się z dala od Polski. Przyszedł na świat na Węgrzech 6 lutego 1891 r. Uczył się w gimnazjum we Lwowie.

Również we Lwowie rozpoczął studia. Jako poddany cesarza Austrii został powołany do odbycia służby wojskowej w jego armii. Służył w pułku piechoty. Ukończył Szkołę Oficerów Rezerwy, dowodził plutonem i kompanią na froncie. W ostatnich dniach listopada 1917 r. rozpoczął naukę w Szkole Obserwatorów mającej siedzibę w Wiener Neustadt. Ukończył ją w pierwszych dniach grudnia tego samego roku. Tak wyszkolony otrzymał przydział do lotnictwa. Trafił do 5. kompanii zapasowej. Pełnił w niej obowiązki oficera technicznego. Razem z nią powtórnie znalazł się na froncie. Tym razem nie był związany z piechotą a lotnictwem. Był nie tylko oficerem technicznym ale brał udział w lotach jako obserwator. Na początku listopada 1918 r. wrócił do piechoty. Razem z nią walczył pod Lwowem i Przemyślem. 7 stycznia 1919 r. powtórnie znalazł się w lotnictwie. Był obserwatorem 9. eskadry lotniczej. Odszedł z niej przeniesiony do Warszawy do Szkoły Pilotów. Opuścił ją aby kontynuować naukę pilotażu początkowo w Krakowie a następnie w Poznaniu. 1 kwietnia 1920 r. awansował na stopień kapitana. 30 kwietnia 1920 r. został przydzielony do 21. Wielkopolskiej Eskadry Niszczycielskiej. Razem z nią brał udział w wojnie polsko – rosyjskiej. Po zlikwidowaniu eskadry dalszą walkę kontynuował w 14. eskadrze wywiadowczej. Z niej został przeniesiony do 5. eskadry lotniczej stacjonującej w Przemyślu. Po powrocie do Poznania służył w 3. Pułku Lotniczym. 2 kwietnia 1924 r. awansował na stopień majora. Swoją edukację lotniczą uzupełniał we Francji. Po powrocie do Polski pełnił służbę w Wyższej Szkole Pilotażu. To właśnie w Grudziądzu gdzie się mieściła wspomniana placówka współtworzył „Program Oficerskiej Szkoły Lotnictwa – kurs dwuletni”. Pracował jako Szef Wydziału Technicznego Departamentu Lotnictwa Ministerstwa Spraw Wojskowych. Po odejściu z ministerstwa przeszedł do 1. Pułku Lotniczego. Dowodził nim od maja 1929 do lutego 1933 r. W lutym 1933 r. pożegnał się z Warszawą a przywitał z Dęblinem. 8 lutego 1933 r. Franciszek Wieden został komendantem Centrum Wyszkolenia Oficerów Lotnictwa. Pozostawał na tym stanowisku do października 1936 r. Opuścił je w listopadzie 1936 r. przechodząc do  Ministerstwa Komunikacji na dyrektora Departamentu VII. W walkach w pamiętnym wrześniu 1939 r. nie brał udziału. Po przekroczeniu granicy z Rumunią przedostał się do Francji. Gdy tej los zdawał się być przesądzony ewakuował się do Wielkiej Brytanii. Tam na Wyspie Ostatniej Nadziei od lipca 1940 do października 1941 r. był szefem wydziału personalnego Inspektoratu Polskich Sił Powietrznych. Następnie był komendantem Ośrodka Wyszkolenia Ziemnego. Z tego stanowiska odszedł na podobne do Bazy Polskich Sił Powietrznych. Zmarł 30 września 1944 r.  Pochowany został cmentarzu w Blackpool.       

 

 

Konrad RYDOŁOWSKI

Tytus Bolesław Karpiński - urodził się na Mazowszu w Łowiczu 4 stycznia 1894 r.  Po ukończeniu nauki w rodzinnym mieście rozpoczął studia na Politechnice Warszawskiej. Jako poddany cara Rosji ( Polska nie istniała jako niepodległe państwo ) został powołany do wojska. Akurat trwała I wojna światowa. Swoją służbę rozpoczął od kawalerii. Z tej został oddelegowany do Szkoły Podchorążych Artylerii. Po jej ukończeniu trafił na front wołyński. W drugim roku działań wojennych został przeniesiony do 7 Oddziału Lotniczego w charakterze oficera współpracy z artylerią. Następnie został oficerem technicznym eskadry. W 1917 r. wstąpił do III Korpusu Armii Polskiej na Wschodzie. Po rozbrojeniu korpusu przez wojska austriackie przedostał się do Warszawy. Rozpoczął studia na zupełnie innym kierunku niż pierwotnie zamierzał Politechniki Warszawskiej. W listopadzie 1918 r. brał udział w rozbrajaniu Niemców. Miał swój udział w przejęciu lotniska na Polu Mokotowskim. Gdy Polska odzyskała niepodległości został dowódcą kompanii lotniczej w Warszawie. Po wypadku lotniczym, któremu uległ, trafił do szpitala. Po powrocie do zdrowia objął stanowisko zastępcy kierownika Centralnej Składnicy Lotniczej. Był współtwórcą 11 Eskadrze Wywiadowczej. To z nią latał na froncie  litewsko - białoruskim. Od stycznia 1920 r. dowodził wspomnianą eskadrą. Awansował na stopień kapitana. W 1922 r. już w stopniu majora został oficerem technicznym 1 Pułku Lotniczego. Po dwóch latach służby w syrenim grodzie został oddelegowany na kurs do Paryża. Po powrocie w kwietniu 1925 r. został mianowany komendantem Parku Lotniczego 1 Pułku Lotniczego. W grudniu 1925 r. ukończył kurs pilotażu. Od 1926 r. był szefem wydziału technicznego Departamentu Lotnictwa. 3 maja 1926 r. został awansowany na stopień podpułkownika. Pod koniec października 1928 r. rozpoczął studia w Wyższej Szkoły Technicznej mającej siedzibę w Paryżu. Po dwóch latach nauki poza Polską otrzymał tytuł inżyniera. Już jako inżynier odbył staż we francuskim Ministerstwie Lotnictwa. W styczniu 1931 r. objął funkcję drugiego zastępcy szefa Departamentu Lotnictwa. Uczestniczył w organizacji i szkoleniu kadry technicznej lotnictwa. To z jego inicjatywy powstała między innymi  komisja wypadków lotniczych. W kwietniu 1933 r. został pierwszym zastępcą szefa Departamentu Lotnictwa.  W 1939 r. w zorganizował ruchome parki napraw sprzętu lotniczego. W pamiętnym wrześniu 1939 r. nie brał udziału w walkach. Po przejściu granicy Polski z Rumunią przedostał się do Francji. Z tej ewakuował się do Wielkiej Brytanii.   Na Wyspie Ostatniej Nadziei został przewodniczącym komisji odpowiedzialnej za dobór kadr  personelu technicznego polskiego lotnictwa. W 1941 r. został oficerem łącznikowym przy RAF Maintenance Command. Rok później przydzielony do Air Ministry był oficerem łącznikowym polskiej grupy planowania i zaopatrzenia.  Po skończonej wojnie do nowej wyzwolonej Polski nie wrócił. Odszedł z wojska w 1947 r. Pozostał na emigracji. Zamieszkał w Londynie.  Zmarł 4 czerwca 1982 r.



Konrad RYDOŁOWSKI

Jerzy Karnicki - urodził się z dala od Polski. Przyszedł na świat w Rosji 28 lipca 1905 r. Gdy znalazł się w Ojczyźnie swoich rodziców uczył się w Poznaniu. To właśnie tu nad Wartą zdał egzaminy maturalne. Mając niezbędne świadectwo kontynuował dalszą naukę. Rozpoczął studia. Studiował prawo na Uniwersytecie Poznańskim. Studiów nie ukończył. Przerwał je. Mając 22 lata rozpoczął swoją przygodę z wojskiem. Początkowo był uczniem Szkoły Podchorążych Piechoty. Nie zamierzał spędzić swojego żołnierskiego życia w „okopach”. Dlatego przeniósł się do Szkoły Podchorążych Lotnictwa. Mając za sobą pierwsze „spotkanie” z Dęblinem jako absolwent III promocji otrzymał przydział do jednostki lotniczej. Trafił do stolicy Polski. W niej stacjonował 1 Pułk Lotniczy. Jerzy latał w eskadrze liniowej. Z syreniego grodu został wysłany do poznanego wcześniej Dęblina. To drugie „spotkanie” nie z własnej woli było związane z podnoszeniem lotniczych umiejętności. Jerzy w Centrum Wyszkolenia Oficerów Lotnictwa przeszedł kurs uprawniający do wykonania służby – zawodu pilota. Nie cieszył się nim długo. Blisko tydzień po jego zakończeniu zginął śmiercią lotnika. Miało to miejsce 23 października 1930 r. Tego właśnie dnia wykonywał jeden z wielu przewidzianych planem lot ćwiczebny. Podporucznik pilot Jerzy Karnicki został pochowany na cmentarzu w Bydgoszczy.     



Konrad RYDOŁOWSKI

Alfons Beseliak - urodził się 1 czerwca 1895 r. Brał udział w wojnie 1920 r. Po jej zakończeniu przeszedł kurs pilotażu w Szkole Pilotów mieszczącej się w Bydgoszczy. Po jej ukończeniu rozpoczął służbę w 3. Pułku Lotniczym. Był uczestnikiem lotu bałkańskiego, który miał miejsce w 1925 r. Służąc w 1 Pułku Lotniczym był dowódcą Oddziału Portowego. Po awansie na stopień majora we wspomnianym pułku pełnił obowiązki kwatermistrza. 20 sierpnia 1937 r. powołany został na komendanta Szkoły Podchorążych Rezerwy Lotnictwa w Sadkowie. Na tym stanowisku pozostał do września 1939 r. Placówka z Sadkowa wchodziła w skład Centrum Wyszkolenia Lotnictwa z siedzibą w Dęblinie. Kontakt z Dęblinem miał już wcześniej. Pełnił obowiązki komendanta Oficerskiej Szkoły Pilotażu. We wrześniu 1939 r. ewakuował się z personelem Sadkowa w okolice Łucka. 17 września 1939 r. znalazł się pod okupacją radziecką. Trafił do obozu w Starobielsku. Z niego wyruszył w ostatnią drogę do Charkowa. Prawdopodobnie tu został zamordowany w kwietniu 1940 r.