Jerzy Solak – urodził się 22 sierpnia 1910 r. niedaleko Mielca, ale od najmłodszych lat mieszkał we Lwowie. W 1928 r. zdał maturę i wstąpił na Wydział Inżynierii Lądowej i Wodnej Politechniki Lwowskiej. Studia ukończył w 1933 r. W czasie studiów latał w miejscowym aeroklubie. Był absolwentem Szkoły Podchorążych Rezerwy Lotnictwa w Dęblinie, którą ukończył w 1934 r. Po zakończeniu studiów latał w eskadrze treningowej 6 pułku lotniczego. Brał udział w różnych imprezach lotniczych. W pamiętnym 1939 r. poleciał do Wielkiej Brytanii. Do Polski wrócił na kilka dni przed wybuchem II wojny światowej. W czasie mobilizacji zameldował się do 6 pułku lotniczego. Otrzymał przydział najpierw do eskadry treningowej a następnie jako instruktor akrobacji samolotowej do Ośrodka Pilotażu Podstawowego nr 1. Nie walczył. 17 września przeleciał do Rumunii, gdzie przebywał w obozie dla internowanych. Udalo mu się jednak uciec. W Bukareszcie zajmował się pomocą dla polskich lotników i organizowaniem ich przerzutu do Francji.

 

Na początku lutego 1940 r. odpłynął do Wielkiej Brytanii. Znalazł się w polskim obozie w Eastchurch. 30 maja tego samego roku został przeniesiony do Blackpool. Pod koniec lipca rozpoczął szkolenie w Hawarden, a po jego zakończeniu został skierowany do 151 squadronu w Digby. Odszedł z niego do 249 squadronu w North Weald. W czasie postingu przeszedł do formującego się w Acklington polskiego 317 Dywizjonu Myśliwskiego ( „Wileńskiego"). W dywizjonie pozostał ponad rok. 18 grudnia 1941 r. startując na zadanie bojowe zderzył się z innym samolotem. Zmieniał często swoje jednostki. 9 czerwca 1942 r. został przeniesiony do 164 squadronu. Od 7 sierpnia 1942 r. służył w 609 squadronie. 2 listopada 1942 r. odszedł na własną prośbę do Air Fighting Development Unit. 9 kwietnia 1943 r. trafił do 41 squadronu.

 

25 października 1943 r. rozpoczął służbę oficera łącznikowego w sztabie Fighter Command. 12 lutego 1944 r. odszedł z tego i wielokrotnie zmieniał przydziały. 5 maja 1944 r. udał się na staż do 8 Armii Powietrznej Stanów Zjednoczonych a z niej 1 lipca 1944 r. do 9 Armii Powietrznej USA. Był w niej oficerem operacyjnym w 48 Fighter Group, gdzie latał bojowo. 10 sierpnia 1944 r. został zestrzelony przez obronę przeciwlotniczą w Normandii. Lądując bez podwozia rozbił samolot. Sam miał połamane żebra, rany rąk i nóg. Trafił do szpitala w Paryżu z którego uciekł. Ukrywając się doczekał nadejścia frontu. 30 sierpnia zameldował się z powrotem w 48 Fighter Group.

 

W drugiej połowie grudnia 1944 r. został przydzielony do Dowództwa Polskich Sił Powietrznych. Na początku czerwca 1945 r. być przeniesiony do sztabu 84 Grupy Myśliwskiej. 6 maja 1946 r. powrócił do Wielkiej Brytanii. Należał do personelu stacji RAF Coltishall. Po demobilizacji założył prywatną firmę. Do wyzwolonej nowej Polski nie wrócił. Wiosną 1949 r. wyemigrował do Stanów Zjednoczonych. Początkowo pracował w Nowym Jorku i w San Francisco. Był projektantem m.in. budynku opery. Pod koniec swojego życia mieszkał w Kalifornii. Zmarł 5 lutego 2002 r.

 

 

Tekst: Konrad Rydołowski