|
American Champion/ Bellanca Citabria - samolot został opracowany w biurze konstrukcyjnym firmy American Champion, oblatano go w 1964r. i jeszcze w tym samym roku został wprowadzony do produkcji. Ten dosyć popularny i lubiany przez pilotów samolot był (w związku ze zmianami własnościowymi) montowany przez trzy przedsiębiorstwa. Początkowo była to firma Champion Aircraft, która w 1970r. została przejęta przez Bellance, która z kolei upadła na początku lat 80., wtedy to produkcję przejął American Champion Aircraft.

Citabria czerpała w znacznej części z konstrukcji samolotu Aeronauca Champion, który był produkowany od 1954r. w Champion Aircraft. Główne zmiany objęły kanciaste obrysy stateczników i końcówek skrzydeł. Modyfikacji uległ również kadłub jednak podobnie jak w Championie, jego konstrukcja składała się z spawanych, stalowych rurek. Przekrój kadłuba był zbliżony do trójkątnego. Żebra skrzydła wykonane zostały z aluminium podczas gdy dźwigary w większości egzemplarzy były drewniane. Część Citabri wyposażono w metalowe dźwigary, możliwe jest też zastąpienie w starszych samolotach drewnianych elementów, metalowymi. Maszyny wyposażone są w klasyczne podwodzie (z przednim podwoziem głównym), w pierwszych egzemplarzu wykonane ze stali, później z tzw. stali sprężynowej (z większymi dodatkami związków węgla), a od 2004r. z aluminium.
Pierwszą wersją Citabrii był model 7ECA, zwany „Standart Citabria”. Samoloty te były wyposażone w 100- konny silnik Continental O-200-A. Później Champion Aircraft zaproponował alternatywną jednostkę napędową w podstacji 115- konnego silnika Lycoming O-235-C1, po pewnym czasie okazało się że odmiana ta jest znacznie bardziej popularna, więc stała się ona standardem wyposażania 7ECA. Pierwsza wersja Citabri wykorzystywała również silniki Lycoming O-235-K2C, o tej samej mocy co poprzednik. Gdy w 1995r. American Champion wznowił produkcję 7ECA, samoloty zostały wyposażone w metalowe dźwigary i otrzymały przydomek „Aurora”. Od 2004r. maszyny schodzące z linii produkcyjnej mają aluminiowe golenie podwozia.
Już w rok po wprowadzeniu 7ECA, Champion Aircraft opracował 7GCAA, różniący się od poprzednika przede wszystkim dużo mocniejszym bo 150- konnym silnikiem Lycoming O-320-A2B. Dwa lata później wszystkie samoloty tego typu otrzymały golenie podwozia z stali sprężynowej. Po przejęciu Champion Aircraft przez Bellance 7GCAA otrzymały oznaczenie Citabria „A” Package. American Champion Aircraft wznowił produkcję tych samolotów w 1997r., jako Citabria Adventure. Współczesne 7GCAA wyposażane są w silniki Lycoming O-320-B2B (o mocy 160KM), lub Vantage O-360-A3A2 z kompozytowym śmigłem (o mocy 180KM, te egzemplarze nazywane są Ultimate Adventure). Podobnie jak u Aurory, nowe Adventage otrzymują metalowe żebra i aluminowe golenie podwozia. 7GCBC to model opracowany w tym samym roku co 7GCAA i jest z nim niemal tożsamy. Główną różnicą jest zastosowanie skrzydeł o większej rozpiętości (10,5m czyli 30cm więcej niż w poprzednich wariantach). Bellanca kontynuowała produkcję tej odmiany pod nazwą Citabria „C” Package. Gdy w 1994r. Produkcja została wznowiona samolot otrzymał przydomek Explorer. Współczesne 7GCBC przeszły podobne modyfikacje co współczesne 7GCAA. Przy czym dostają również większe koła podwozia. Samoloty z mocniejszym 180- konnym silnikiem nazywane są „High Country Explorer”. Ostatnią wersją Citabri jaka trafiła do produkcji był 7KCAB, wprowadzony w 1968r.. W modelu tym zastosowano silniki Lycoming O-320-E2A. Zmianie uległ układ paliwowy (m.in. zastosowanie bezpośredniego wtrysku paliwa) i układ olejowy. Pozwoliło to na loty z długotrwałymi ujemnymi przeciążeniami, co nie było możliwe w poprzednich modelach. Bellanca produkowała tą odmianę pod oznaczanie Citabria „B” Package.
W tym samym okresie co 7KCAB powstała Citabria Pro, która nigdy nie weszła do produkcji. Samoloty te miały posiadać krótszy kadłub, skrzydła z pół- symetrycznym profilem i nie stosowany w żadnych innych Citabriach silniki Lycoming IO-360-SPL. Citabria Pro miała wykazywać się lepszymi własnościami manewrowymi, zwłaszcza w locie odwróconym. Łącznie powstało ponad 5000 Citabri pochodzących od różnych producentów. Maszyny te służyły przede wszystkim do szkolenia, ale także do podstawowej akrobacji. Kilka Citabri suszyło jako lekkie samoloty obserwacyjne w Turcji i Tondze.
Dane techniczne (7DCAA):
Długość: 6.90m
Rozpiętość: 10.2m
Wysokość: 2,4m
Powierzchnia nośna: 15,3m2
Masa (własna): 503,5kg
Masa (do startu): 748kg
Prędkość (maksymalna): 260km/h
Prędkość (przelotowa): 203km/h
Prędkość (minimalna): 82km/h
Zasięg: 805km
Pułap: 3660m
Kamil Stasiak
|