Edmund Piorunkiewicz - urodził się w Warszawie 16 listopada 1903 r. Po ukończeniu Szkoły Podchorążych Lotnictwa otrzymał przydział do 5 Pułku Lotniczego. Latał w nim od sierpnia 1933 do grudnia 1935 r. Z eskadry liniowej został przeniesiony do eskadry obserwacyjnej. Wiązało to się ze zmianą miejsca stacjonowania. Jego nowym miejscem przydziału była Warszawa. W stolicy kwaterował w 1 Pułku Lotniczym. Edmund latał nie tylko w eskadrze obserwacyjnej, po otrzymaniu kolejnego przydziału znalazł się w 2 Pułku Lotniczym. Będąc w Krakowie od stycznia 1938 r. do sierpnia 1939 r. wykonywał loty jako pilot instruktor w eskadrze treningowej.

Z chwilą wybuchu II wojny światowej utworzył pluton rozpoznawczy. 25 września 1939 r. uzyskał zgodę od generała Franciszka Kleeberga na jego funkcjonowanie i wykonywanie lotów. Pluton otrzymał nazwę 13 Eskadry Szkolnej. Jej zadaniem było wykonywanie lotniczego rozpoznania dla żołnierzy generała Kleeberga.

Działania Eskadry nie ograniczały się tylko do powietrznego zwiadu. Wykonywała ona także loty łącznikowe i bombardowała oddziały wroga. Trzeba pamiętać, że wspomniane bombardowanie polegało na obrzucaniu przeciwnika granatami ręcznymi. Samolotem, który wykonywał ostatnie loty bojowe na polskim niebie wojny 1939 r. był PWS-26.

PWS-26

Kiedy Samodzielna Grupa Operacyjna „Polesie” skapitulowała, kapitan Edmund Piorunkiewicz dostał się do niewoli. Nie myślał spędzić w niej czasu do końca wojny. Uciekł z transportu. Nie cieszył się długo wolnością. Został aresztowany przez Niemców w Warszawie na początku października 1939 r. Wywieziony trafił do obozu karnego w Saksonii, aby następnie być przeniesionym do oflagu w Rotenburgu. Tam doczekał się wyzwolenia. Wrócił do nowej wyzwolonej Polski. Zmarł w rodzinnym mieście 16 września 1989 r.

Tekst: Konrad Rydołowski

Fot. wikipedia.org