Andrzej Abłamowicz - urodził się w Krakowie 15 maja 1929 r. Tu ukończył szkołę podstawową i rozpoczął pracę zawodową. W czasie okupacji hitlerowskiej uczył się wieczorowo i pracował jako robotnik. Był działaczem podziemia. Należał do AK. Małą maturę uzyskał w gimnazjum w 1945 r. Dwa lata później podjął naukę w liceum, w którym również zdał egzaminy maturalne. W 1947 r. rozpoczął studia w rodzinnym mieście w Wydziale Komunikacji. Następnie przeniósł się do Warszawy i kontynuował studia na Politechnice Warszawskiej. W 1956 r. otrzymał dyplom inżyniera mechanika ze specjalności budowa płatowców.

Przygodę z lotnictwem rozpoczął jednak duzo wcześniej, bo w wieku 9 lat od modelarstwa. W roku zakończenia wojny, chwilę po wyzwoleniu odbył podstawowe przeszkolenie szybowcowe. Otrzymał kategorie A i B. Rok później wylatał C. Po ukończeniu z wyróżnieniem cywilnej szkoły dla pilotów i mechaników miał za sobą szkolenie na pilota samolotowego. Od 1948 do 1949 r. pracował w Aeroklubie Podkarpackim. Propagował wśród młodzieży na obozach przysposobienia obronnego idee sportów lotniczych. Od 1948 r. datuje się jego udział w imprezach sportowych.

Brał udział jako najmłodszy pilot w Krajowych Zawodach Szybowcowych i nawigator w Krajowych Zawodach Lotniczych. Rok później jako reprezentant Aeroklubu Podkarpackiego wziął udział w Zlocie Gwiaździstym Juniorów.

Naukę w Warszawie godził z pracą zawodową. Pracował w Głównym Instytucie Lotnictwa do swojej emerytury w styczniu 1985 r. Pracując dla GIL uzyskał uprawnienia do wykonania zawodu pilota doświadczalnego. Bez wątpienia był pierwszym z rodaków pilotem pierwszego polskiego śmigłowca SP – GIL. W 1952 r. również jako pierwszy z nich wykonał beczkę w szybowcu ciągniętym za samolotem. Z końcem lat 50 został kierownikiem Zakładu Badań w LO-cie. To pozwalało na to, że osobą własną brał udział w oblotach różnych typów statków powietrznych. Latał za sterami nie tylko jako pilot doświadczalny ale jako pracownik naukowy. Z chwilą powstania Zjednoczenia Przemysłu Lotniczego i Silnikowego PZL sprawował w nim funkcję szefa personelu latającego. Dzięki „uprzejmości” Dowództwa Wojsk Lotniczych latał za sterami myśliwskich samolotów odrzutowych. Z całą pewnością jako pierwszy Polak pokonał barierę dźwięku. To on oblatał samolot bombowy Ił-28 przystosowując go do funkcji latającej hamowni silników odrzutowych. Prezentował sprzęt lotniczy na pokazach w kraju i poza nim. Działał społecznie nie tylko w Aeroklubie PRL. Był autorem wielu artykułów i książek o tematyce lotniczej. Zmarł w Warszawie 2 marca 1985 r.

Oprac. Konrad Rydołowski